गरीबांच्या गरीबीसाठी मी जबाबदार नाही. मी त्यांना गरीब केलेले नाही.

मी कुठे म्हनतोय की तुम्ही जबाबदार आहात

त्याला इमोशनली न घेता, नीट समजून घ्या

इथे भावनेचा काही एक संबध नाहीये, मुंबैतले गरीब म्हनजेच सगळे गरीब नाही होत महाराष्ट्रात २/३ गरीब जनता राहते,जी की १००००/२०००० हजाराच्या कर्जा मुळे आत्महत्या करते (आता राहीले मुंबैतले गरीब त्यांना उद्याची चिंता असते का?)त्यांच्या बद्दल सरकारला काहीही सहानभुती नाहीये,ते लोक ४०/५० रुपये रोजाने काम करतात त्यांच सांगतोय मी ,नाही की मुंबइ मधले गरीब्,तुम्ही गरीबीच्या व्याख्येत महाराष्ट्रातल्या ग्रामिण भागातले गरीब ही आणा ही विंनती

माझ्या सर्व कर्मचार्‍यांना १ पगार बोनस, २ किलो फराळाचे पदार्थ व सुमारे २०० रुपये किमतीचे फटाके, जे होलसेल मधून आणल्यामुळे स्वस्त मिळाले, व सगळ्या स्टाफची मुले ५-१० वयोगटातली असल्याने भरपूर झाले होते

आमच्या ग्रामिण गरीबांना चंगळ परवडत नाहीहो कशाच फराळ कशाचे फटाके एक करंजी मोलाचीहीच त्यांची दिवाळी त्यांच्याकडे बघन आपल कर्तव्य नाही का जाता जाता हे ही बघा आणी तुम्हाला माझा प्रतीसाद पटत नसल्यास जाउद्या.

रोज घरी भांडी घासणार्‍याला बायकोने म्हणणे "राहु द्या आज...थंड पाण्याने नको, पाणी गरम करुन देते आज " ही चंगळ. आगागा .... जबराट ....एकदम इरसाल खटक्यावर बोट जाग्यावर पलटी ........ शून्य ठार झिरो जखमी

*माणसे मिळत नाहीत याचा अर्थ ५० रु रोजावर मिळत नाहीत असा आहे. कामगारांना चांगले पैसे मिळणे ही चांगलीच गोष्ट आहे.

हे सरसकट खरं नाही. उलटपक्षी आपल्याकडे श्रमप्रतिष्ठा कमी (झाली) आहे. लोकांना कमी श्रमात पैसे (इझी मनी) मिळवून छान-छौकीत उडवावेसे वाटतात. -आमच्या घरी काम करायला *(मदत करायला)येणार्‍या बाईचा मुलगा जास्त श्रमाचं काम असेल तर घरी येउन काम करायचा. नंतर तो येइनासा झाला कारण दोन तास काम करण्यापेक्षा निवडणुक/मोर्चे वगैरेत भाग घेउन त्याला जास्त पैसे मिळू लागले. वर पुडी-बाटलीची 'सोय' वेगळीच. -गावाकडे मजूर मिळेनात कारण तरूण मंडळींना नाक्या-नाक्यावर दिवसभर पडीक रहायचं असतं आणि बाकिच्या लोकांना 'नरेगा'वर जाउन फक्त एक सही करून मुकादमाचं कमिशन देण परवडतं. *त्यांना 'कामवाली' किंवा 'मोलकरीण' म्हणावसं वाटत नाही.

चंगळवाद झिंदाबाद.

गर्व से कहो हम चंगळवादी है :)

तुझ्या प्रतिसादामुळे ह्याच विषयाशी संबधीत असा श्री. उत्तम कांबळे ह्यांचा 'पायासूप' हा लेख आठवला. नक्की वाचावा असाच हा लेख आहे.

अनेक गरीबांच्या मुलांना कॉम्प्युटर वगैरे काही दिसतही नाही, मग ते वापरणे तर दूरच राहो. अशा परिस्थितीत, कॉम्प्युटर/ ल्यॅपटॉप/ नोटबुक/ स्मार्टपॅड/स्मार्टफोन इत्यादी काही वापरून, इंटरनेटला ते जोडून, कुठल्यातरी दूरस्थ सर्व्हरवर असलेल्या ह्या मिसळपाव नामक संकेतस्थळाला भेट देऊन, त्यावर साडेसात ओळींचा का होईना धागा काढणे, इतर काहीबाही वाचणे, प्रतिक्रिया वाचणे, देणे-- हे सगळेही चंगळीचेच म्हणावयास हवे, नाही अविनाश?

त्याला भिकारचोटपणा असे म्हणतात.