रोज म रे त्याला कोण रडे

अगदी सहमत !! लोकांना धोका पत्करावा लागतो, कारण तसं नाही केलं तर दुसरा ऑप्शनच नसतो

सूड, हे अगदी १००% सत्य नाही. दुसरा ऑप्शन नसतोच असे नाही. बरेचदा आपण त्याचा विचार करत नाही. तुला साधे उदाहरण देतो. दिनांक २६-जुलै-२००५. अनेक मुंबईकरांसाठी अविस्मरणीय दिवस आणि रात्र होती. ढगफुटी आणि त्यामुळे पूर. मी तेव्हा मालाड ला काम करत असे. जेव्हा पाऊस वाढला तेव्हा घरून फोन आला. की घरी येऊ नकोस. त्यापेक्षा बोरिवलीला मित्राकडे जा. पाऊस इतका वाढला की मालाड ते बोरीवली जाण्यात पण अर्थ नव्हता. मग ऑफिस मधील कॅन्टीनवाल्याला विचारले, जेवण आणि पाणी आहे का?? भरपूर आहे म्हणाला. मग निर्णय घेतला ते सेफ पणे तिथेच राहण्याचा. पण इतरांनी बाहेर पडून आपल्या किंवा मित्राच्या घरी जाण्यासाठी जंग जंग पछाडले होते. जिथे अन्न, पाणी, बसायला कोरडी जावा आणि बाथरूम ची सोय आहे, ते सोडून बाहेर जाण्याचे काय खूळ लोकांच्या डोक्यात होते देव जाणे. गिरगाव, वाशी अशा ठिकाणी जाण्याचे प्लान लोकांनी केलेले पहिले आहेत त्या रात्री. अनेक जण सुके बसले होते ते बाहेर जाऊन प्रयत्न करून ओलेगिच्च होऊन परत आले. मग रात्री काही जणांचा प्लान, इथून चालत अंधेरीला जाऊ, मग तिथून अमुक रस्ता पकडून वांद्रे मग दादर. म्हटले तुम्हाला जायचे तिथे जा, मी सगळे सुरळीत होईपर्यंत हलणार नाही. त्यावर प्रतिवाद हा, की अमुक रस्त्याला फार तर कंबरभर पाणी असेल. म्हटले तुम्ही हवी ती आ.... मी हे सर्कस चे प्रकार करणार नाही. तर सांगायचा मुद्दा हा की बेटर सेफ दॅन सॉरी हे आपण अनेकदा लक्षात घेत नाही. आता परवाचे उदाहरण देतो. मी स्वतः नशिबाने अडकलो नाही, पण चचाने खफ वर टाकलेला फोटो आहे तशा गर्दीत अडकलो असतो तर माझ्या ओळखीत दादर ते ठाणे यामधील जवळपास प्रत्येक स्टेशनवरून चालत किंवा बसने जाता येईल इतक्या अंतरावर किमान एक जण राहतो. (हे विधान प्रत्येक मुंबई-ठाणेकराला लागू पडत असणार) मी सरळ त्याच्याकडे मुक्काम ठोकला असता. आणि अशा प्रसंगी मुंबईकर मदत करतात (ते स्पिरीट म्हणतात ते हे आहे) प्रत्येकाकडे हा ऑप्शन असतोच असे नाही. पण जेव्हा असतो तेव्हा वापर करण्यास मागे पुढे पाहू नये. आणि मुख्य म्हणजे एक रजा जाणे बरे की जीव जाणे ? जीव सलामत तो रजा पचास..