यु मी और 'हम'............

सर्व वाचक मंडळीना नमस्कार. 'व्यक्ती आणि व्यक्ती'(२ भाग) व 'वाघ्या' या लिखाणानंतर आता थोडा काही वेगळ लिहिण्याचा प्रयत्न करते आहे. आधीच्या प्रतिक्रिया वाचुनच हे लिखण करते आहे , म्हणुनच पुन्हा एकदा आपल्या प्रतिक्रियांची साथ हवी आहे.
इतक्यातच काजोल आणि अजय देवगण यांचा ' यु मी और हम' पिक्चर बघीतला. तो कसा बनला आहे किंवा अभिनयाबद्दल मला नाही लिहायच हा पण त्याची 'कथा' मात्र मनात घर करुन गेली. 'alzimer'हा रोग झालेल्या एका स्त्री ला तिचा नवरा नव्हे ' जीवनसाथी' कसा आधार देतो ते यात दाखवले आहे. ज्या रोगामुळे एक स्त्री स्वताच सुध्दा अस्तीत्व विसरते, तिच्या या विसरण्या मुळे त्यांच्या मुलाचा सुध्दा जीव धोक्यात येतो, रोजच्या गोष्टी सुध्दा तीला आठवत नाहीत, अशा स्त्री ला तिचा नवरा केवळ तिच्या वरच्या प्रेमापोटी आजन्म सांभाळतो. सगळ्या च्या मनात येत असेल की पिक्चर आहे 'त्यांना दाखवायला काय जात हे सगळ?????' खर आहे ते. पण अस नवरा-बायकोत असणार प्रेम ' फिल्मी' नाही ह, मी बघीतल आहे.
मी वर्धेच्या रुग्णालयात होते. रोज दुपारी आम्ही डॉक्टर सोबत वेगवेगळ्या वॉर्ड ला पेशंट बघायला जायचो. एकदा शल्यचिकित्सा विभागात एक नविन पेशंट पाहिला. सधारण २४-२५ वर्षाची ती स्त्री होती. तिच्या डोक्याची शस्त्रक्रिया झाली होती. तिचे केस पेपर मी बघीतले तेव्हा समजला की ती काही महिन्या पुर्वीच बाळंतीण झाली होती. या बाळंतपणातच तिला हा आजार झाला. म्हणुन तिचा ऑपरेशन कराव लागल. आणि तीची परिस्थीती आता अशी होती की हात- पायाच्या हालचाली तर नव्हत्याच तिला सभोवताली काय चालु आहे हे पण कळत नव्हत. तिच्या जवळ एक बाई बसली होती मी तिच्या जवळ गेले अन विचारपुस केली. ती तिची आई होती . तिच्या कडुन इतकच कळल की तिचा बाळंतपण माहेरी झाला . मुलगा झाला म्हणुन सासरचे खुश होते पण जस त्याना या आजाराबद्दल समजला कोणी बघायला पण नाही आल. तिचा नवरा कुठेतरी दुर नोकरीला आहे. वगैरे. मला पुढच्या वॉर्ड मधे जायच असल्याने मी जास्त नाही थांबले .पण मनात सारखा त्या बाईचाच विचार होता.
३-४ दिवस मला पुन्हा तिथे जायला वेळ नाही मिळाला पण सारखा त्या बाईला बघुन यावस वाटत होता. तिच्या बद्दल डॉक्टरशी डिस्कस केला तेव्हा समजला की ती पुर्णपणे बरी होणे शक्याच नव्हते पण ती स्वताचे काम स्वता करु शकेल याचे पण ४०% च चान्सेस होते. ऐकुन काटाच आला अंगावर.

कस होइल तिचा. नुकतीच तर ती बाळंतीण झाली होती. वयही फार नाही. कशी जगेल ही? तिचे सासरचे तर तिला नाहीच स्विकारणार, आई वडिल तरी कसे सांभाळ करतील.............?'' असे एक ना अनेक विचार मनात आले. शेवटी विचार आला तिच्या नवर्‍याचा.

पहिले चीड आली की बायको एवढी आजारी आहे अन हा आला पण नाही? कसा आहे तो? जिच्यासोबत सात जन्म काढायचे वचन दिले तिला पहिल्याच जन्मात सोडेल तो? पण तो तरी काय करणार , त्यालाही मुलाचा विचार करायला हवा ना? खुप श्रीमंत नाही तो, इला लागणारा खर्च तओ तरी कसा करेल..........?
असे कितीतरी प्रश्ण समोर उभे राहीले. उत्तर तिच्या जवळ गेल्या शिवाय नव्हत सापड्णार. मी सकाळी लवकरच ती बाई होती त्या वॉर्ड मधे गेले. बघतो तर तिचे नातेवाईक सामानाची बांधाबांध करत होते. प्रथम मी घबरलेच. जवळ्च्या नर्स ला विचारल तिला काही झाला तर नाही ना? तर ती म्हणाली ,

''नाही हो. तिचा नवरा म्हण्तोय इथे नाही ठेवायचा. म्हणुन त्याना सुट्टी दिली सरांनी(डॉक्टर्नी). बरोबर आहे हाडामासाच्या पुतळ्यावर कोण पैसे खर्च करणार....... जाउ द्या तुमचीच वाट बघत होते .त्याना घरी करायचे व्यायाम सांगा अन मोकळ करा.............''

मला खुप राग आला त्या माणसाचा. मी रागातच त्या बाईच्या बेडपाशी गेले. त्या माणसाला २ गोष्टी ऐकवायच्याच होत्या. पण तिच्या बेड जवळ गेल्यावर मी स्तब्धच उभे राहिले. तिच्या नवर्‍याने वॉर्डबॉय च्या मदतीने तिला खुर्चीत बसवले होते. व्यवस्थीत उश्या लाउन तिची मान सरळ केली होती. तिची नजर '' शुन्यात'' होती पण हा तिच्याशी गप्पा मारत होता.

'' प्रतिभा आता आपल्याला घरी जायचे आहे हा. तुझा बाळ तुझी वाट बघतोय ना म्हणुन. इथल्यापेक्षा मी घरीच तुझी काळजी घेइन.'..............'

आजुबाजुच्यांना विसरुन तो तिच्याशी मस्त गप्पा मारत होता. मी गेल्या वर तो उठुन उभा राहीला. मी माझी ओळख करुन दिली आणि मी का आले ते पण सांगीतले. तो खुश झाला. म्हणाला, '' मला शिकवा सगळ मी करुन घेइन तिच्या कडुन.'' त्याने सगळे व्यायाम लक्षपुर्वक शिकुन घेतेले.
''तिची काळजी कशी घेउ? काय तिच्या साठी चांगला काय वाईट? सगळ सगळ त्याने व्यवस्थित विचारुन घेतला. आणि मुख्या म्हणजे आम्ही बोलत असतांना तो तिला पण समजाउन सांगत होता. मला खरच आश्चर्या वाटल. मी काय त्याला शिकवणार . तोच मला खुप काही शिकवत होता. मला प्रश्ण होता तो की त्याच्या मउलाच काय.? तो म्हणाला '' मी एका ठिकाणी धंदा करतो. घरचाच आहे म्हणा ना. मला इचा हॉस्पीटलचा खर्चा व वेगळ्या नर्स चा खर्च नाही हो परवडणार, तेव्हा मी इला तिथेच माझ्याजवळ ठेवणार. आणि आमच्या मुलाला माझे अन इचे आई- बाबा बघतील''

मी बघतच राहीले. आपलया बायकोची जबाबदारी कोणी घेणार नाही त्याला माहीत होते. पण त्याच त्याला तिळ्मात्रही दुख नव्हता. लवकरच त्यांचे पेपर्स त्याना देण्यात आले. प्रेमाने त्याने सग्ळ्यांचा निरोप घेतला. निघतांना तो म्हणाला ,'' प्रतिभा या सगळ्याना आपण तु बरी झाली ना की भेटायला येउ ह..........''
आणि ते लोक ऍम्बुलन्स कडे निघाले. सगळा वॉर्ड त्याच्या कडे बघत होता.........................

मी हसत -हसत बाहेर पडले. 'यु ' आणि 'मी ' कसे ''हम'' होतात प्रत्यक्ष डोळ्यांनी बघीतले...................