प्रेरीत

आकाशीचे मन कोरे निरभ्र होते चांदणे सुखावत होते रज कैफाने झाडाआडुन मी होतो वेधत खेळ ऐहिकाचा पाऊल टाकले क्षितिजावर चंद्राने ती भोर सावळ्या चतुर्दशीची होती डौलात ठाकली कोर; पोर सगुणा जणु होती पाहून ऐट चुकले ठोके हृदयाचे एव्हाना ती आरूढ काळजावरती झाली होती आभास नव्हे; हा श्वास खास जगण्याचा ही साद अशी की अंतर्नाद सणाचा अचरासह चर ऐशा किमयेचा शेला मी साक्ष एक; प्रेरीत नित्य; ह्या नव्या युगाचा ........................अज्ञात