कवितेचा कीड़ा

कतिता हा साहित्यप्रकारच असा आहे की तिच्याशी आपले थोडेतरी गुतर्र्र्गुम व्हावे असे प्रत्येकाला वाटते.हौशे नवशे गौशे सारे पळतात तिच्या मागे. आमच्या एका मित्राने " मृदुंगाच्या तुटल्या तारा " असा तारा कवितेत तोडला होता .( जे न देखे रवि !!!!!) विशेष असे जी हा मित्र पुढे एका मिनि साहित्य संमेलनाचा अध्यक्ष ही झाला. अशी चिकाटी ठेवावी महाराजा !

मिरचीचा ठेचा जेंव्हा पोटात शिरतो करितो आतड्यांची जळवा-जळवी ताबा पोटाचा घेतो उडतो आत टण-टण तो नाकाला पदर लावूनी भयक्रांत बायकोही वावरते जवळी पोरे ही म्हणती पपा आता तरी, संडासातच गर्जा! हातात लोटा पाहुनी मित्रही पळती दूर किती पाहुण्यांची ती लाट आटली पोटाची गडगडाटी जी घरी पसरली आता रात्रीचा संडासात बैसोनी माझी मीच ऐकतो ही पिंपाणी आप्त ही म्हणती "वैनी" झाले हो इथेच, न्या की संडासामंदी आता तरी दाखवाहो "ह्यांच" एकदा नेवून पोटाच्या इस्पितळी पिचकारत गेला एक "माणूस" ­­­­लागून मिरचीच्या ठेच्याच्या नादी.