((बैल))

अंबोळीशेठ, पुन्हा !! :O आज काही खर नाही.. :SS पुन्हा एकदा जबरा विडंबन.. नक्कि काल कंदिल लावला होता.. (जूना) केशवसुमार स्वगतः मी अंबोळी नाही X( .. उगाच गैरसमज नको.. #o

वा क्या बात है ! मस्तच ( विडंबनातला बैल ) अमोल -------------------------------------------------- गुरुने दिला ज्ञानरुपी वसा, आम्ही चालवू हा पुढे वारसा !! भविष्याच्या अंतरंगात डोकावण्यासाठी इथे टिचकी मारा

प्रोप्रायटर - कंदीलकुमार जबरी!! :-)

विचारप्रवर्तक झालंय. (गंभीर)बेसनलाडू

कन्दील्या तुझे काहे खरे नाही रे आता पडत्या पावसाला पाहुन तुम्ही आतुन भिजला नाहीत तर स्वतःच्या कोरडेपणाची तारीफ करु नका तर हे मान्य करा की तुमच्या आयुष्यात भिजवणारे क्षण आलेच नाहीत

सॉलीड !! येउ देत अजुन !!!! -- ऍनयू उर्फ बैल ~~~ आमची कोठेही शाखा नाही~~~

हा बैल सगळ्यात जास्त आवडला :) -('मिसळ'लेला) ऋषिकेश

आज मिपावर बैलांना इतका भाव आलेला पाहून बैलोबा असल्याचा अभिमान वाटतो आहे. :) :D (गाई गाई करणारा बैल...) बिपिन.

छान जमले आहे विडबन. वीजुभाऊ देख रहो हो क्या :)

आपल्याला आपण विडंबवले गेलो आहोत याची काही लाज नसते. हा हा हा! 'विडंबवले गेलो आहोत' हे वाक्य लै भारी.. :)

अरे काय चाललेय हे? एकतरी कविता सोडा की विडंबनाशिवाय.... विडंबन छानच झालेय. जबरी. अभिज्ञ. (अवांतर-कविचे स्वगत : ह्या विडंबनकाराच्या बैलाला..... असेच असावे काय?)

खांदेकरी, मयत, अशी कोणतीच आपल्या लौकिकाला साजेशी कल्पना नसल्यामुळे विडंबन छान झालेले असूनही हार्टली घंटी वाजत नाही. :)

स्वानुभवामुळे विडंबनाला अधिकच (पहिली) धार आली आहे. आपले लेख काढून टाकले तरी आपण तसेच असतो. फ़ार तर नव्या संस्थळाच्य शोधात असतो. आणि नव्या स्थळी गेलो की जुने कसे चांगले होते याची गाणी गात बसतो. आपण सगळेच बैल असतो. लाजवाब ! कंदिल सुमार !!!! - (निर्लज्ज बैल) सर्किट

प्रतिसाद दिलेल्या आणि प्रतिसाद न दिलेल्या सर्व वाचकांचे मनापासून आभार!! (आभारी)कंदीलसुमार ही आभाराची ढापूगीरी आम्ही आमचे मानस गुरु केशवसुमार यांच्याकडून केली आहे हे चाणाक्ष वाचकांच्या लक्षात आलेच असेल!

काय तुझं कवतिक सांगू? एकदम फर्मास रे! एकदम समद्यांना शिंगानं ढुसन्या देउन पाल्डस कीजोरदार हुंदडलायस! चतुरंग

आंबोळ्या जबरदस्त रे.... (रसिक बैल..) मदनबाण..... "Life is a joke. The only way to survive it is to find the right punchline" -- Becky Alunan

अरे डुचक्या, कवितेच्या जंगलात सोडलेल्या वळू तू... वेसणलेल्या नाकातून निघालेला, विडंबवलेला सूर तू... गोठाळलेल्या बंधनातून सुटून गेलेला बैल तू... गाईकीत बुडालेला हंबरडलेला आवाज तू... शेणावलेल्या पायांनी काढलेली रांगोळी तू... चारावून टाकलेली भावना चोथावताना आवाजही न करणारा तू... आज मात्र खरवलेली कविता केलीस तू... जोहार..