ओल चुकवले वार शस्त्रांचे , सुकल्यात सर्व जखमा नाजूकशी फुलांची,पण्.....ती चीर चिघळती आहे ! थकली कधीच गात्रें , आता आधार लागे तरिही उरांत कुठली , ही धाव उधळती आहे? सांजावले कधीचे, बघ, पक्षी उडून गेले "घे,भरारी घे" ची पण साद हुरळती आहे ! शमवीत वेदनांना धन्वंतरी उगाच "होकार" ऐकण्याची सणक उसळती आहे ! सरणावरी कधीचे, अश्रू सुकून गेले फुटल्या घड्यांत मात्र.....ती "ओल" निथळती आहे.....ती "ओल" निथळती आहे ! ---------------------------------------------------------------उदय गंगाधर सप्रे-ठाणे-----------------०३-नोव्हेंबर २०११, दु. २ वा.------