अंधार

मिपावरच्या तुझ्या पहिल्या (गद्य) लेखाबद्दल अभिनंदन ..
पुढील लेखनास शुभेच्छा
--
जातीवंत भटका ..

यांच्या एका कवितेची आठवण

सारा अंधारच प्यावा
अशी लागावी तहान
एका साध्या सत्यासाठी
देता यावे पंचप्राण

मुक्तक आवडलं.

पण अंधार वाईट आणि प्रकाश चांगला असंच का ठरलेलं असतं? कोणी ठरवलं ते? काळा आणि पांढरा हे निव्वळ दोन विरुद्ध रंग आहेत. पद्धत आहे म्हणून पांढऱ्या कागदावर आपण काळ्या अक्षरांनी लिहितो. उलटीच सवय असती आपल्याला तर? किंवा आत्ता या क्षणाला सर्वांच्या मेंदूतल्या सॉफ्टवेअरमध्ये बदल झाला आणि आपल्याला दिसणारी चित्रं फक्त काळीपांढरी, आणि तीही निगेटिव्ह दिसायला लागली तर? जग बदलेल का?

मनाच्या आतली एकलकोंडी काळीकुट्ट शांतता आणि जगाच्या जमावाच्या कोलाहलाचा प्रकाश... खिडक्या बंद करून आपण प्रकाश येणं थांबवत नाही, तर मनाला सुख देणारा अंधार बाहेर निसटून बाहेर जाणं थांबवतो. बाहेर कडाक्याची थंडी पडलेली असताना घरात साठवलेली ऊब नाही का आपण बाहेर जाऊ देत नाही. तसंच.

अस्तित्व आणि नास्तित्व. हे सुद्धा नुसते शब्द आहेत. एकमेकांच्या विरुद्ध. कुठचा चांगला कुठचा वाईट हे कसं सांगणार? पण नास्तित्व काळं समजतो आपण. अस्तित्वाला उजेडाशी जोडतो. खरं तर उलटं आहे. जगाच्या गोंगाटाच्या पांढऱ्या कागदावर आपण स्वत्वाची काळी अक्षरं उमटवत रहात असतो. त्या अंधारामुळेच तर त्या कागदाला अर्थ येतो. नाहीतर जग म्हणजे दुसरं काय, निव्वळ व्हाइट नॉइज.

नाहीतरी पदार्थविज्ञान म्हणतंच ह्या सृष्टीत अंधारमय काळ्या गोष्टीच उदा. कृष्णद्रव्य आणि कृष्णऊर्जा भरून राहिल्यात.

वा वा... मस्त मस्त मस्त.

अतिशय सुन्दर !!

पुढील लेखनासाठी शुभेच्छा !!

फार छान.. आवडले.

हे जरा कळाले तर मन हलके होईल.उगाचच मनाला खुप अडाणी वाटत आहे.
उलट गुर्जीनी जरा समजेल असे लिहले आहे त्याबद्दल धन्यवाद.

'अंधाराची खंत तू कशाला करीसी रे, गा प्रकाशगीत' असे म्हणत असताना हा अंधार हा कधीकधी हवाहवासा पण वाटतो. मनाशी एकांतात संवाद करताना अंधारासारखा दुसरा मित्र नाही. अंधाराच्या साथीत आपले आपल्यालाच खूप काही उमगते.

समर्थ रामदास म्हणतात,
जयासी एकांत मानिला, अवघ्याआधी कळे त्याला'

हा एकांत, आत्ममग्न करणारा अंधार आणि जोडीला नीरव शांतता असली की आपण निखळ सत्याच्या अधिकाधिक जवळ जातो.

एरवीही मनाला चैतन्य मिळवून द्यायला अंधार उपयुक्त ठरतोच.

इंदिरा संत यांच्या कवितेच्या दोन छान ओळी आहेत.

मध्यरात्रीच्या निवांत प्रहरी, सौंधावरती उभे राहावे
झुळझुळता अंधार भोवती, पुन्हा नवेपण मनास यावे

अंधारात मन रमले आहे.
कळोखात रमलेला

सहजच आठवली :)

रात्र काळी,घागर काळी,यमुना जळे ती काळी हो माय !
बुंथ काळी,बिलवर काळे, गळामोती एकावळी काळी हो माय !

ढब्बू, इतके दिवस कुठच्या अंधारात लपली होतीस?

मुक्तक आवडल

सुरेख

आवडलं...

आनंदयात्रीची आठवण झाली.

मुक्तक आणि राजेशचा प्रतिसाद दोन्ही आवडले.

लेख छान आहे..
पण आभार-प्रदर्शनाचा कार्यक्रम राहीला की काय?????