व्वा! क्या बात!

हे गाणं लहानपणापासून लक्षात राहिले आहे आणि आवडले आहे. फक्त लहानपणी अर्थ कळत नसल्यामुळे मी 'काले काले गालोंने, गोरे गोरे बालोंने' असं म्हणायचो.

लिंकसाठी धन्यवाद! हे गाणं 'अल हिलाल' सिनेमातलं आहे हे माहित होतं पण नट कोण वगैरे काही माहिती नव्हतं. जास्त शोधाशोध केली तेव्हा महीपाल आणि शकिला यांचा सिनेमा आहे असं कळलं. खरं तर गायकही फार प्रसिद्ध नसावा, पण गाणं फार गाजलेलं आहे.

कव्वाली साठीचे बहुगुणी यांचे धागे पहा... त्यातलाच हा एक :--- http://www.misalpav.com/node/13506

>>>> मूळचा मी राहणारा औरंगाबादचा. काय म्हणता ? कधी बोलला नाहीत. ;) मालक, रमजानच्या काळात रोशनगेटच्या परिसरात चमचमीत काही खायला मिळतं का म्हणून आमची भटकंती होतीच. बाकी, आपल्या औरंगाबाद शहरातील काही भाग मला मिनि पाकिस्तानच वाटतो. मुस्लीम स्त्रीयांची खरेदीसाठी चाललेली धावपळ, बुरख्याच्या आडून आपल्याच कडे पाहात आहेत असे वाटणार्‍या त्या भिरभिरणार्‍या नजरा, तो अत्तरांचा घमघमाट, इ.इ. बाकी, कव्वाल्या, निजामी राजवटीतील मराठवाड्याच्या वाटेला आलेले भोग, भाषा आणि मराठवाड्यातील तुमच्या, माझ्या, यशवंत आणि आंद्या सारख्या प्रेमळ लोकांबद्दल ही कधी तरी लिहा राव :) -दिलीप बिरुटे

आणखी एक अविस्मरणीय कव्वाली: चढता सूरज धीरे धीरे ढलता है ढल जाएगा: अजीज नाजा http://www.youtube.com/watch?v=duFDy6Rwq9Q

मस्त लिहिलंय रे, अजुन थोडं जास्त वाचायला आवडलं असतं,

छान लेख! कव्वाली आणि गझल निराळ्याच विश्वात घेऊन जाते हे खरं. गुलाम अलीची 'चुपके चुपके...' ऐकली की असं एक वातावरण तयार झाल्यासारखं वाटतं. "दोपहर की धूप में, मेरे बुलाने के लिए वो तेरा कोठे पे, नंगे पाव आना याद हैं" असं वाटतं खरंच कुठली तरी मोठी हवेली आहे आणि एक लावण्यवती आपल्याला दुपारच्या रखरखत्या उन्हात भेटायला येतेय. तहानेने व्याकुळलेल्या जीवाला गार पाण्याच्या घोटाने जसे वाटते तसे तिच्या चेहर्‍याकडे बघून वाटते.. "तेरी निगाह से ऐसी शराब पी मैने, के फिर ना होश का दावा किया कभी मैने वोह और होंगे जिन्हे मौत आ गयी होगी, निगाह-ए-यार से पायी हैं जिंदगी मैने" पंकज उधासच्या मधाळ आवाजात हा शेर ऐकला की वाटतं खरंच कुणीतरी नजरेचे बाण चालवणारी आहे, तिला बघून, तिच्या नजरेची धार बघून हृदयाला छिद्र पडतात...तिच्या मानेवर रुळणार्‍या केसांचे रेशमी पीस डोळ्यांवरून फिरते.... "मैं तेरी मस्त-निगाही का भरम रख लुंगा होश आया भी तो कह दुंगा मुझे होश नही" अजून एक नजरेने घायाळ करणार्‍या सौंदर्यवतीचे कौतुक करणारा शेर! अगदी वेगळ्याच जगात घेऊन जातात हे स्वर, हे शब्द, या व्हायोलिनच्या सरसर फिरणार्‍या सुरावटी...स्वप्नवत! "मैं तेरा कुछ भी नही हूं, मगर इतना तो बता देखकर मुझको तेरे जहन में आता क्या हैं? एक नजर मेरे तरफ भी, तेरा जाता क्या हैं अपनी तसवीर को आँखों से लगाता क्या हैं" गुलाम अलीचे आर्त स्वर घायाळ करून जातात. एक छोटेखानी घर. घरासमोर एक अलिशान महाल. छोट्या घराच्या खिडकीतून मी महालाच्या गवाक्षाकडे बघतोय. तितक्यात तिथे एक सुंदर तरुणी येते. तिच्या गोर्‍या-गोर्‍या चेहर्‍यावर केसांच्या बटा पहारा देत आहेत; पाणीदार डोळे नितळपणे बाहेरचे दृष्य बघत आहेत; तिची मान म्हणजे एखाद्या मद्याचा चषक! कंबर म्हणजे एखाद्या चमचमत्या मासोळीचे सरसरते अंग! गोरापान गळा म्हणजे आसुसलेल्या ओठांसाठी अत्युच्च स्पर्शसुखाचा स्वर्ग! बघणार्‍याचा श्वास अडकेल आणि त्यातच मृत्यूशी हवीहवीशी गळाभेट होईल अशा रीतीने होणारी तिच्या छातीची मंद, संथ हालचाल! तिचे माझ्याकडे लक्ष जाते...केसांना एक हलकाच झटका देऊन ती दुसरीकडे बघू लागते..मी एकटक तिच्याचकडे बघतोय...थोड्या वेळाने ती बांगड्या सारख्या करण्यासाठी खाली बघते आणि तिची नजर सर्रकन खाली वळते...वळतांना माझ्यावर आनंदाचे असंख्य तुषार बरसावेत अशी तिची नजर अर्ध्या क्षणापुरतीच माझ्या नजरेत अडखळते...काही वेळाने ती निघून जाते. दुसर्‍या दिवशी तोच सिलसिला....मी तिच्या गवाक्षात येण्याची वाट बघतो. ती आता दिवसातून सात-आठ वेळा गवाक्षात येते...बघते...माझा कडेलोट होतो आणि मी तिला नजरेनेच विचारतो....देखकर मुझको तेरे जहन में आता क्या हैं? खूप वर्षे लोटतात, गावे बदलतात, गवाक्षसुंदरी हरवते, मनात कालवाकालव होते, आठवण येते कधी-कधी, मन हळवे होते...जर-तरची भाषा नागिणीसारखी मनाला डसत राहते. भाषाच ती, ती थोडीच काळाइतकी सामर्थ्यवान की गेलेला काळ पुन्हा जसाच्या तसा उभा करू शकेल. मग तिची आठवण जपून ठेवण्याखेरीज हातात काहीच उरत नाही. तिची आठवणच किती मनोहारी, किती मलमली! हलकेच तिच्या आठवणीची भरजरी शाल काढली की मनाला तिच्या गोर्‍या गळ्याचा, भुरभुरत्या चितचोर केसांचा मखमली स्पर्श जाणवू लागतो. "किसी नजर को तेरा इंतजार आज भी हैं कहां हो तुम के ये दिल बेकरार आज भी हैं" असे म्हणत पुन्हा कामाला लागायचे, ती पुन्हा कधीच दिसणार नाही हे माहित असून...कारण मनाची दुनिया आठवणीवर चालते, तिथे भविष्याची चिंता नसते... गझलांची ही ताकद खरच वंदनीय आहे! कल्पनेच्या जगात घेऊन जाऊन तिथेच अलगद सोडण्याची ही किमया गझलच करु जाणे!! --समीर

'काले काले गालोंने, गोरे गोरे बालोंने' असं म्हणायचो. ठार झालो

कव्वाली छान आहे! पण तुम्ही ऊर्दूचा खून केलात! ;)