कवितेच्या झाडावर बसती शब्दांचे पक्षी
पानोपानी कोरित जाती सात सुरांची नक्षी
गणमात्रांच्या नाजूक वेली वेढीतात तिजला
यमकांची चरणात पैंजणे छंद मधुर मेखला
भव्य कल्पनाविलासापुढे नीलांबर ठेंगणे
काव्यफुले फुलल्यावर लाजे पुनवेचे चांदणे
सुधारसाशी पैज लाविती नवरस अभिमाने
विश्वात्मक हा विशाल हृदये वसतो प्रेमाने
षड्ज लावुनी मोर नाचती प्रीती गती संगम
कोकिळकंठामधुनी निघतो नभचुंबी पंचम
अचल स्वरांच्या तीरामधुनी वाहे स्वरसरिता
कवितेची लागते किनारी नाव भावगीता
--अशोक गोडबोले, पनवेल.
Taxonomy upgrade extras
वाचने
3732
प्रतिक्रिया
7
मिसळपाव
प्रतिक्रिया
वा!
मस्तच्
सुंदर
सुंदर काव्य!
मस्त.
येऊ देत
सुरेख..