एखाद्याचा जातो जीव

रास्त आहे. ह्यावर सोपा उपाय म्हणजे, पाकृ लेखकाने शिर्षकात पाकृ मांसाहारी किंवा शाकाहारी ह्याचा उल्लेख करावा उदा: कोळंबीचे लोणचे (मांसाहारी) तो धागा मग शाहाकार्‍यांनी उघडायचा की नाही हे त्यांना सहज ठरवता येईल :)

सहमत!!!!!!!

अलीकडे आम्ही मिपावर बर्‍याच पाककृती वाचतो. त्यात शाकाहारी पाककलांचे वाढते प्रमाण बघून अस्वथ व्हायला होते. आमच्या डोळ्यांसमोर त्या मुक्या वनस्पतींची आकृती उभी राहते. त्यांच्या केविलवाण्या पानांत गोळा झालेले प्राण, प्राण जातांना त्याने केलेली धडपड, विरोधाला न जुमानता शेतकर्‍याने क्रूरपणे केलेली त्याची हत्या हे सर्व आमच्या डोळ्यांसमोर उभे राहते. तुम्ही खातांना अगदी मिटक्या मारून मारून खाता. पण तुमच्या जिभेच्या चोचल्यांपायी एखाद्याचा जीव जातो त्याचे काय? मी काही ' मांसाहार हाच श्रेष्ठ, 'शाकाहार कनिष्ठ की उलट' ह्या वादात पडणार नाही. पण मनाला जे वाटते ते सांगितले. आता काय योग्य काय अयोग्य हे ज्याने त्याने ठरवावे. जीवे जीवस्य जीवनम .. टेक इट ईझी.... मनास वाटले ते अवांतर लिहून थांबते आहे. - एक मांसाहारी

हे असले काही वाचले नाका की गलबलून येते. शाकाहार केला तर वनस्पेतींची हत्या होते. मांसाहार केला तर जीवहत्या होते डास ढेकूण झुरळे पिसवा मारल्या तर त्यांची हत्या होते. बॅक्टेरीया / व्हायरस यांची आपण शरीरातच हत्या करतो. जंताच्या गोळ्या खाऊन पोटातल्या जंतांची हत्या करतो. छे:...... हे अस्ले विचार मनात येतात आणि मग स्वतः स्वतःचे डोके खाउ लागतो एक स्वडोकेहारी

हे असले काही वाचले नाका की गलबलून येते. शाकाहार केला तर वनस्पेतींची हत्या होते. मांसाहार केला तर जीवहत्या होते डास ढेकूण झुरळे पिसवा मारल्या तर त्यांची हत्या होते. बॅक्टेरीया / व्हायरस यांची आपण शरीरातच हत्या करतो. जंताच्या गोळ्या खाऊन पोटातल्या जंतांची हत्या करतो. छे:...... हे अस्ले विचार मनात येतात आणि मग स्वतः स्वतःचे डोके खाउ लागतो एक स्वडोकेहारी

अगदी खरय वल्ली

स्पावड्या. आत्ताच धागा वर काढण्याचे काही प्रयोजन? :) बादवे.. मस्त असते मटण वगैरे. खावे.. रस्सा पिऊन मत दे.

ज्याप्रमाणे वरचेवर होणार्‍या स्फोटांकडे दुर्लक्ष करण्याची सवय झालेली आहे तशीच जर प्राण्यांची कत्तल होणारच या सत्याची सवय लावून घेतली तर मांसाहाराचा आनंद तुम्हालासुद्धा घेता येईल. प्राण्याम्ची कत्तल करणे योग्य की अयोग्य हा एक विवाद्य मुद्दा आहे. जर अयोग्य तर वनस्पतींची कत्तल तरी का करावी ? हा प्रश्न उरतोच. आणि जर योग्य तर मग एका माणसाने दुसर्या माणसाला मारुन तरी का खाउ नये हा प्रश्न उरतोच. शेवटी हे सगळे मनाचे खेळ आहेत. खाटकाच्या दुकानात बकरे टांगून ठेवलेले असतात आणि ते पाहण्याची आपल्याला सवय असते. जर माणसे मारुन त्यांचे मुडदे दुकानात टांगून विकायला ठेवलेले पाहण्याची लहानपणापासून सवय असती तर तेदेखील आपल्याला क्रूर वाटले नसते. राँग टर्न हा इंग्रजी चित्रपट अशा मुडद्यांनी-मुंडक्यांनी-रक्तामांसाने भरलेला आहे. पहिल्याच सिनमध्ये एका बाईचे दोन उभे काप करण्यात येताना दाखवले आहे. पण त्या चित्रपटात अशी इतकी दॄश्ये आहेत की सुमारे तासाभरानंतर बघणार्‍याची नजर मरुन जाते आणि नंतर काहीच वाटत नाही. स्वा. सावरकर सरळ सरळ हे जग बर्‍याच अंशी मनुष्य प्राण्यास जगण्यास प्रतिकूल आहे म्हणून ते 'मनुष्यप्राण्यास जगण्यासाठी' अनुकूल करुन घ्यावे आणि त्यासाठी अवश्य असेल ती हिंसा करावी असे म्हणत.

मी आता अहिंसा म्हणुन नाही; पण वजन ज्या वेगाने वढत चालले आहे ते बघता बहुदा शाकाहराकडे वळणार आहे! वल्ली, चांगला विषय, या बाबतीत अजुन चर्चा होणे गरजेचे आहे.

आणि जर योग्य तर मग एका माणसाने दुसर्या माणसाला मारुन तरी का खाउ नये हा प्रश्न उरतोच.

'स्वतःचे अस्तित्व टिकवणे' एवढा साधा (आणि स्वार्थी) उद्देश या निषेधामागे असावा. म्हणजे असे आहे, की मी समजा दुसर्‍या एखाद्या मनुष्यास मारून खायचे ठरवले. निसर्गतः यात काही गैर नसावे. पण मग समजा त्या मनुष्यासही मला मारून खाण्याचा विचार आला तर? मग काय होईल? जो अधिक बलशाली असेल तो दुसर्‍याला खाईल. म्हणजे जेव्हा मी दुसर्‍या कोणा मनुष्यास खाण्याची लालसा धरून जगतो, त्याचबरोबर दुसरा कोणीतरीही मला मारून खाऊ शकतो या भीतीने आणि त्यापासून बचावाच्या तयारीने मला सतत राहिले पाहिजे. निसर्गनियमानुसार यातही काही गैर नाही. पण यात एक सततची मानसिक कटकट आहे. जात्याच आळशी असल्याने मी ती टाळू इच्छितो. मग त्या दृष्टीने मी 'आपण समाज नावाच्या एका कळपात राहतो' या बाबीचा फायदा घेण्याचा प्रयत्न करतो. या कळपाची आपल्या सदस्यांना काही नियमांच्या बंधनात अडकवण्याची - आणि त्या नियमांची अंमलबजावणी करण्याची - जी ताकद आहे, ती वापरता येईल का, ते पाहतो. मग असा काही नियम बनावता येईल का, की जेणेकरून कोणी मला मारून खाऊ शकणार नाही? पण एकट्या मलाच खाऊ नये असा नियम करता येण्याइतकी काही माझी कळपात वट नाही - शेवटी मी एक मामूली सदस्य आहे. बाकीचे सदस्य म्हणतात, की तू कोण मोठा लागून गेलास, की तुलाच एकट्याला खायचे नाही? आम्ही काय घोडे मारलेय? पण 'आपल्याला कोणी खाऊ नये' असे बाकीच्या सदस्यांनाही आपापल्यापुरते वाटत असतेच. मग 'इन द कॉमन इंटरेस्ट ऑफ सोसायटी' तडजोडीचा तोडगा असा निघतो, की 'या कळपाच्या (समाजाच्या) सदस्यांपैकी कोणीच कोणालाच मारून खायचे नाही' असा आजपासून 'कडक कायदा' आहे. यात माझे इतरांना मारून खायचे स्वातंत्र्य नष्ट होते, आणि माझी 'ती' हौस मला कायमची मारावी लागते. पण माझी कातडी तर बचावते! आणि मुख्य म्हणजे, 'दुसरा कोणीतरी मनुष्य कदाचित आज मला खाईल' या सतत भीतीखाली त्याबद्दल कायम सतर्क राहण्याची माझी रोजची कटकट वाचते. (माझ्या कळपामध्येसुद्धा माझी जर एवढी वट असेल, की 'मी आणि माझ्या कंपूतले किंवा मर्जीतले काही खास थोडे यांनाच फक्त कोणी खायचे नाही, बाकीच्यांना खाल्ले तरी चालेल, आणि मी कोणालाही खाल्ले तरी चालेल', असा नियम करून मी त्याची अंमलबजावणी घडवून आणू शकत असेन - if I can get away with it - तर कदाचित मी तसाही नियम घडवून आणेन.) मात्र, इतर प्राणी हे जर माझ्या कळपाचे, माझ्या समाजाचे घटक नाहीत, तर मग त्यांना या नियमाचे संरक्षण अर्थातच लागू नाही. त्यामुळे, त्यांना मारून खाण्याची जर माझी ताकद असेल, तर मग खुशाल! (सहसा वाघाला मारून खाण्याची माझी ताकद नसते. उलट वाघच मला मारून खाईल, याची भीती जास्त असते. म्हणून मी सहसा वाघ मारून खात नाही. ती संधी फारशी मिळत नाही म्हणा, किंवा अशी संधी टाळण्याकडेच कल असतो म्हणा, किंवा संधी मिळाली तरी तिचा फायदा घेण्याची ताकद नसते म्हणा. पण एखादा बकरा मिळाल्यास तो सहसा फारसा प्रतिकार करू शकत नाही. म्हणजे करतो, पण त्याचा टिकाव लागत नाही. शिवाय, बकरा मला खाऊ शकेल ही भीती मला नाही. तेव्हा, अजापुत्रं खुशाल बलि दद्यात्! बाकी वनस्पतींचे तर काय, त्या तर काहीच प्रतिकार करत नाहीत. मग त्या काय, बिनधास्त खा! शिवाय त्या हूं की चूं करत नाहीत, तेव्हा त्यांना तशीही संवेदनाच नसावी, अशी समजूत करून घेणे मला सोयिस्कर पडते. आणि तसेही मला काही ना काही खाणे तर भाग आहे - प्राणीही नाही खायचे आणि वनस्पतीही नाही खायच्या म्हटले, तर मग मी जगू कसा?) बाकी, तसे बघायला गेले, तर आजच्या समाजाच्या नियमांत, मी जर एखाद्या मनुष्यास स्वतः कापून खाल्ले, तर मला सदोष मनुष्यवधाच्या गुन्ह्याखाली शिक्षा होईल. (यातील 'वध' हा शब्द अधोरेखित करण्यामागचे कारण प्रस्तुत चर्चाविषयाशी पूर्णपणे असंबद्ध आहे. त्याबद्दल पुन्हा कधीतरी.) किंवा, मला खावेसे वाटले म्हणून मी एखाद्या मनुष्यास कापण्याचे काम जर एखाद्या कंत्राटदाराकडे औटसोर्स केले, तर त्याअधिक मला सुपारी देण्याच्या गुन्ह्याची जी काही शिक्षा कायद्यात असेल, तर तीही होईल. पण मी जर एखादा बकरा स्वतः कापून खाल्ला, किंवा कापलेला बकरा खाटकाकडून विकत आणला (अर्थात बकरा खाटकाकरवी कापून घेतला), तर त्याबद्दल त्या प्रकारची किंवा दुसरी कोणतीही शिक्षा मला होणार नाही. का? याचे उत्तर सोपे आहे. कारण मनुष्यसमाजाचे नियम हे त्या समाजाच्या सदस्यांच्या हितासाठी आणि संरक्षणासाठी बनलेले आहेत, आणि बकरे हे मानवी समाजाचे सदस्य नसल्यामुळे त्यांना या नियमांचे संरक्षण लागू नाही. आणि मानवी समाजाचे सदस्य नसलेल्यांच्या सुरक्षिततेत (मानवी समाजाचा त्यात काही फायदा अथवा स्वार्थ असल्याखेरीज किंवा हितसंबंध गुंतलेले असल्याखेरीज) मानवी समाजाला स्वारस्य असण्याचे काहीच कारण नाही. सांगण्याचा मुद्दा, माणसाने माणसाला न खाण्यामागे कोणतीही तात्त्विक बैठक नाही, तर साधा, सोपा आणि शुद्ध स्वार्थ आहे, इतकेच.

ज्याला जे पटेल, पचेल अन रुचेल ते खावे.. सिंबळ्ळ !!

अलीकडे आम्ही मिपावर बर्‍याच पाककृती वाचतो. त्यात मांसाहारी पाककलांचे वाढते प्रमाण बघून अस्वथ व्हायला होते. आमच्या डोळ्यांसमोर त्या मुक्या प्राण्याची आकृती उभी राहते. त्याच्या केविलवाण्या डोळ्यांत गोळा झालेले प्राण, प्राण जातांना त्याने केलेली धडपड, विरोधाला न जुमानता कसायाने क्रूरपणे केलेली त्याची हत्या हे सर्व आमच्या डोळ्यांसमोर उभे राहते. तुमच्या म्हणजे नक्की कुणाकुणाच्या डोळ्यांसमोर उभे राहते??? :-D

माझ्या ओळखीच्या एका गृहस्थांनी सांगितलेली माहिती अशी की [१] रस [ Glandular Secretions etc , ] [2] रक्त [ Blood ] [3] मेद [ Animal Fat ] [4] मांस [ Muscles ] [5] अस्थी [ Bones ] [6] मज्जा [ Nerves, Bone Marrow ] [7] शुक्र [ Reproductive and power Mgmt ] हे ७ पैकी रस सोडून इतर एक जरी धातू जागृत किंवा सुप्त अवस्थेत असतात त्या सर्व वस्तू मांसाहारी . वस्तू मध्ये फक्त रस असणे हे शाकाहारी. शिवाय स्वतःच्या जिभेचे चोचले पुरवण्यासाठी दुसर्याची हत्त्या करणे आणि त्याचे " जीवे जीवस्य जीवनम " हे हलकटपणाचेच लक्षण आहे.

यावरून आठवलं. गणपा तू मागे ती पायाचं सूप ची पाकृ टाकली होतीस ती लाजवाब होती हां. सांगायचं विसरलो होतो. केल्या कष्टाचे चीज झाले होऽ. सगळ्या मांसाहारी, पापी लोकांनी वाखाणली. अजून येऊ देत. अवांतर: पालक-चिकन अशी जी पाकृ दिली आहेस ती शाकाहारी म्हणायची की मांसाहारी? चिकन अधिक असल्यावर मांसाहारी नि कमी असल्यावर शाकाहारी? का गोर्‍यासाहेबाच्या ब्रेडचा नखभर तुकडा खाल्ला की हिंदू लगेच किरिस्तांव होतो तसा चिकन शेजारच्या बर्नरवर शिजवले तरी पालकाची भाजी मांसाहारी म्हणायची? (चिकनाहारी) रमताराम

वल्लीशेठचे हे गाजलेले (विनोदी) विधान माझ्या नजरेतून सुटलेच कसे ?

शाकाहारी असण्याचे खुप फायदे आहेत मांसहारी असण्याचे खुप तोटे आहेत शाकाहारी माणसे मनाने खुप चांगली असतात.

एक वनस्पती नष्ट करून तुम्ही पर्यावरणाचे किती नुकसान करता. त्यापेक्षा चिकन खा.. झाडे वाचवा!! Eat chicken... GO GREEN!!! :P

खूप करमणूक झाली.. वल्ली यांचा हा धागा पाहून

ट्रेकर वल्ली यांच्या मनाचा हा हळुवार कोपरा खूपच भावला

खरंय ! दगडी वल्ली सरांच्या मनाचा हळवा कोपरा दिसला ह्या लेखाच्या निमित्ताने !

तुम्ही खातांना अगदी मिटक्या मारून मारून खाता. पण तुमच्या जिभेच्या चोचल्यांपायी एखाद्याचा जीव जातो त्याचे काय?

ह्या वाक्य तर जणु दवणे सरच सांगत आहेत असं वाटलं, एकदम टच्चकन डोळ्यात पाणीच आलं !

आमच्या डोळ्यांसमोर त्या मुक्या प्राण्याची आकृती उभी राहते. त्याच्या केविलवाण्या डोळ्यांत गोळा झालेले प्राण, प्राण जातांना त्याने केलेली धडपड, विरोधाला न जुमानता कसायाने क्रूरपणे केलेली त्याची हत्या हे सर्व आमच्या डोळ्यांसमोर उभे राहते. तुम्ही खातांना अगदी मिटक्या मारून मारून खाता. पण तुमच्या जिभेच्या चोचल्यांपायी एखाद्याचा जीव जातो त्याचे काय? + १ स्वार्थासाठी मुक्या प्राण्यांना वेदना देऊन आयुष्यभर त्यांचा छळ करणारे सुद्धा दोषी आहेत.

कत्तलखान्याच्या भिंती जर काचेच्या असत्या तर जगात आज कोणीही मांसाहार केला नसता असं म्हटलं जाते.

1.शाकाहार विरुद्ध मांसाहार 2. गांधी विरुद्ध इतर 3. आस्तिक नास्तिक अशी जुनी युद्धे आठवली .

भाजीपाला घासपुस नाखु पांढरपेशा