प्रलय
प्रलय
निनादतो शंख कुणाचा
डमडमतो डमरू संगे
महारुद्राने का उघडला
तिसरा नेत्र नि:संगे
विखार तो डंख शेषाचा
कडकडतो दामिनी संगे
सागराने का बुडवला
भयभीत मित्र अंतरंगे
पसरतो पंख तमाचा
घणघणतो मृदुंग संगे
कालाग्नी का चेतवला
भाजूनी आकाशछत्र दुभंगे
ढळतो पंथ पृथ्वीचा
धडधडतो उल्काप्रपात संगे
हलाहल तो पचवलेला
कंठही लालीत आज रंगे
|- मिसळलेला काव्यप्रेमी -|
(१७/०३/२०११)
मस्त !
वा! मस्त आणि समयोचित!
मिसळलेला काव्यप्रेमी -मस्त
छान... आवडली कविता....
रौद्ररस जबरदस्त ... एकदम
आवडली.
वाह!रौद्ररस जबरदस्त!!
उंच कविता आहे. जब्बरदस्तच.
छान कल्पना
ही वाचायची राहिली होती.....:)
कडक
आठवण
चपखल.
कविता आवडली