असा अनुभव फक्त पुण्यातच येऊ शकतो.

थरारक आणि रोमहर्षक अनुभव . हसा अनुभव मला जपाण मधल्या सुनामीचा विडिओ टिव्ही वर पहाताना आल्या होता :) छाण लिहील्या गेले आहे. @ णाण्स : =))

पुण्यात फारसे चांगले अनुभव न आल्याने पास !!

असा अनुभव पुण्यात यायला कथेमध्ये एखादा छुपा दुवा असला पाहिजे. उदाहरणार्थ: तुमच्या गाडीवर यांच्यासारखा कुणी बोका नुकताच बसला होता का? मग समस्यापूर्ती तो एक राम(दासकाका)च जाणे. || नुपेक्षी कदा रामदासाभिमानी || टीप १: माझं मराठी फार अभिमानास्पद नाही. त्यामुळे 'उगा काहितरीच' बोका आहेत का असे काहीतरीच पुणेरी प्रश्न उगा उपस्थित करू नयेत. टीप २: मला रामाचा किंवा 'मनाचे श्लोक'कर्ते रामदास यांचा अभिमान नाही. फक्त आमच्या रामदासकाकांचा आहे. टीप ३: टीप २ हा कंपूबाजीचा क्षीण प्रयत्न नाही. (कारण तो ठळक प्रकार आहे!).

५ कलमी कायद्याने मुस्कट्दाबी झाली असल्याने हा गोग्गोड प्रतिसाद. ;) अभिनंदन अदिति लगोपाठ दुसरी शेंचुरी मारणार तु. मनीच्या बाता : ह्या अदितीला सच्याच्या जोडीला टीम मध्ये पाठवावी का? आंतरमनीच्या बाता : ती शेवटची ५ कलमे जोडली नसतीस तर त्रिशतक झळकवुन सेहेवागला पण मागे टाकलं असतर तु.

अतिशय चांगला अनुभव. बहुतेक लेखिका-ताई ने पुर्वजन्मी काहीतरी पुण्य केले असावे! आमच्या सारख्या पापी मंडळींना पुण्यात http://www.misalpav.com/node/13771 असे अनुभव येतात.

किल्ली विसरणारी व्यक्ती नंबर मात्र लक्षात ठेवेल याबद्दल माझ्या मनात शंका आहे. ;) खरं सांग अदिती, कुणाची अ‍ॅक्टिव्हा आणलीस? ( डोळे वटारुन बोट नाचवणारी स्मायली)

शिवसेना-भाजप यांच्या शासनकालात जातीय दंगली झाल्या नाही असे म्हणल्यावर तत्कालीन विरोधी पक्ष म्हणाले की दंगल करणारेच आता शासनकर्ते झाले म्हणुन दंगली झाल्या नाहीत. त्याच चालीवर म्हणतो , खुद्द स्कूटरचोरच सिनेमे बघण्यात व्यस्त असल्याने त्यावेळात इतर कोणाच्याच गाड्यांना काही इजा झाली नाही. तुम्हीच सांगा दाउद इब्राहीम वगैरेंची गाडी चोरीला गेल्याचे ऐकले आहे का कोणी? म्हणूनच म्हणतो असा अनुभव फक्त पुण्यातच नाही तर कुठेही येउ शकतो फक्त चोरांनी कामावरुन सुटी / निदान थोडावेळ ब्रेक घेणे गरजेचे.

अध्यक्ष महोदय, गुरुजनवर्ग आणि माझ्या मित्र-मैत्रिणींनो! पुण्यनगरीचा रहिवासी या नात्याने आज मी तुम्हाला अलिकडचेच २ रंजक अनुभव सांगणार आहे. कृपया तुम्ही ते शांतचित्ताने ऐकून घ्यावेत, अशी नम्र विनंती... १) काही काळापूर्वी कांदा किलोला ७०-८० रुपयांपर्यंत भडकला होता तेव्हाची ही गोष्ट. तुम्हाला माहीत असेलच, की पुण्यात काही पाट्या कायमस्वरुपी लागलेल्या असतात (उदा : ही गप्पा मारायची जागा नव्हे. गेटसमोर गाडी लावल्यास हवा सोडली जाईल. बेसिनवर खाकरे, गुळण्या काढू नयेत, फक्त हात धुवावा. सुटे पैसे देणे, आमची टांकसाळ नाही. वगैरे वगैरे) काही पाट्या हंगामी असतात. त्यातील एक म्हणजे 'जादा कांदा मिळणार नाही. ग्राहकांनी मागू नये.' तर अशीच पाटी झळकणार्‍या पुण्यातील एका नामवंत मिसळ केंद्रात मी गेलो. मिसळीवर चमचाभर चिरलेला कांदा होता. मी मालकांना सांगितले, 'साहेब तुमची पाटी बघितली, पण चमचाभर कांदा आमच्या घशाखाली उतरत नाही. मी फुकट मागणार नाही. तुम्ही कितीही पैसे लावा, पण मला आणखी कांदा द्या.' त्यावर मालकही नम्रपणे म्हणाले, ' माझा नाईलाज आहे. मी कांदा देणार नाही. मी हात जोडतो तुम्हाला. कांदा मागूच नका.' मी नम्रपणे म्हणालो, 'साहेब. कांद्याचे रेशनिंग सुरु झालेले नाही. ८० रुपयात किलोभर कांदा मिळतोच आहे. त्यातला एक कांदा मला चिरुन हवा आहे. पुढच्या वेळेस मी घरुनच डब्यात चिरलेला कांदा घेऊन येईन. पण आता वाटीभर कांद्याचे अगदी दहा रुपये द्यायला मी तयार आहे. माझा मिसळीचा आनंद हिरावू नका.' त्यावर मालक म्हणाले, 'एक काम करा. मिसळ पार्सल घेऊन जा आणि घरी बसून त्यावर घरचा किलोभर कांदा चिरुन घाला आणि खा. तत्त्व म्हणजे तत्त्व. कांदा देणार नाही.' कांद्यापेक्षाही त्या महापुरुषाच्या तत्त्वनिष्ठेमुळे माझ्या डोळ्यात पाणी आले. २) बागेत दहा राऊंड फिरल्यानंतर मी दमून बेंचवर शांतपणे विसावलो होतो. समोर चिमणी पाखरे खेळत होती. ते बघण्यात तल्लीन झालो होतो. तेवढ्यात माझ्या खांद्याला कुणी तरी स्पर्श केला. एक काटकुळे काका शेजारी बसले होते. त्यांनी विचारले, 'काय निवांत बसलाय?' मी म्हणालो, 'हो. छान वाटतंय.' मग काकांनी माझी चौकशी करणारे प्रश्न विचारायला सुरवात केली. मीही त्यांना सगळी उत्तरे दिली कारण त्या रिलॅक्सिंग स्टेटमध्ये मला चिडायचे नव्हतेच. काकांनी अर्धा तास खूप पिळले. मग आश्चर्यकारकरीत्या एक प्रश्न विचारला, 'काय हो! मी अर्ध्या तासापासून तुम्हाला भंडावतो आहे. तुमचे मन अस्वस्थ नाही का झाले?' त्यावर मी म्हटलो, 'नाही. मला शांततेचा आनंद घ्यायचा आहे.' त्यावर काका म्हणाले, 'इथेच चुकते तुमचे. मन शांत म्हणजे शरीर शांत. अशा शांत शरीरातच चरबी साठते आणि माणूस सुटत जातो. मी पहा कायम अस्वस्थ मनाने वावरतो. दिसेल त्याला पीडतो. कुणी अपमान केला तरी अंगाला लाऊन घेत नाही. म्हणूनच माझ्या अंगावर चरबी नाही. तुमचे शरीर सुटायला लागले आहे. म्हणून वाटले मुद्दाम तुम्हाला सांगावे.' त्या काकांच्या या परोपकारी वृत्तीबद्दल मी त्यांचे आभार मानले. उठताना काका पुन्हा म्हणाले, 'नुसते बेंचवर बसण्यापेक्षा चांगले पाच राऊंड फिरा. त्याचा फायदा होईल.' मी 'बरं' म्हणालो आणि सहज विचारले, 'तुम्ही जनगणना करण्याचे काम करता का? इतके सगळे तपशीलवार प्रश्न विचारलेत म्हणून?' त्यावर काका म्हणाले, 'नाही. प्रश्न तितके महत्त्वाचे नसतात. काल मी तुमच्यासारख्याच एकाशी (म्हणजे स्थूल) राजकारणावर वाद घातला.' त्या महात्म्याला मी नम्रपणे वंदन केले. पु. ल. किंवा व. पुं. ना ही व्यक्तीरेखा भेटायला पाहिजे होती, असे आवर्जून वाटले.

पुण्याची काही गुणवैशिष्ठ्ये १) तुमच्या अंगातला माजोरीपणा घालवून तुमच्या अंगी नम्रपणा आणण्यात मदत करणे. (कोण रे तो म्हणाला की पुण्यात कमीत कमे शब्दात अपमान करून मिळतो म्हणून...) २) अगदी अपवादात्मक पहायला मिळणार्‍या छोट्याशा का होईना पण पुण्यात अनुभवलेल्या चांगल्या प्रसंगाचे कौतूक करण्याची संधी मिळते. ३) पौड रस्त्यावर एकाच वेळेस आगबोट ,सायकल ,विमान चालवण्याचा अनुभव मिळ॑तो. ( औंध च्या रहिवाशाना हे सूख मिळत नाही) ४) तुम्ही गाडी चालवताना अत्यंत चौकस रहायची प्रॅक्टीस घेतली जाते. ५) गाडी चालवताना / पीएम टीत बसताना "एक ना एक दिवस सर्वानाच जायचे आहे" हा अनुभ्व प्रत्यक्षात मिळून घाऊक प्रमाणात विरक्तता अंगी बानवली जाते.

या धाग्यानिमित्याने - काल स्टार प्रवाह वरचा - मुंबई-पुणे सिनेमा आठवला :) अमोल

बाकी कायबी म्हणा... पन फुडच्या येळी सिनेमाला कदी अन कुटं जाणार हा त्ये मातर सांगा. ह्या टैमाला झाली गल्ती परिक आता न्हाइ व्हउ देणार...

हे प्रकरण पुणेरी पुण्यात, मुंबेरी पुण्यात कि नागपुरी पुण्यात घडले? एक धडक धडक भाबडा प्रश्न ?????????????

एकही चांगला अनुभव कोणी सांगितला नाही हे पाहून वाईट वाटलं. 'तुमची गाडी चोरीला गेली नाही म्हणजे ती भंगार असणार' वगैरेसारखे प्रतिसाद बघून तर फारच वाईट वाटलं. पुण्यातल्या लोकांच्या चांगुलपणाविषयी इतकी खात्री? मिपावर सगळे पुणेद्वेष्टेच भरलेले आहेत का? मी मला आलेला एक चांगला अनुभव सांगतो. तोही पुण्यातल्या रिक्षावाल्याकडून. एकदा मी रिक्षा पकडली तेव्हा तो रिक्षावाला त्याच्या मीटरशी काहीतरी खाटखूट करत होता. ते पाहून मला संशय आला. वाकडेवाडीहून आयडीयल कॉलनीमध्ये जाण्यासाठी रिक्षाचे ५२ - ५६ रुपये होत असत. दर वेळी रिक्षावाले आपल्याला मीटर कळतच नाही अशा थाटात ६०, ६५ असे काहीही आकडे सांगत. मग त्यांच्यासमोर गणित करून दाखवायचं आणि मोजके पैसे द्यायचे अशी माझी पद्धत होती. आता या माणसाशी काय वाद घालायचा हेच मी पोचेपर्यंत मनाशी ठरवत होतो. उतरण्याची वेळ आली तेव्हा त्याने मीटरकडे बघून सांगितलं. '३२ रुपये झाले'. ते ऐकून मी उडालोच. त्याच्या मीटरमध्ये खरोखरच खूपच कमी आकडा होता. मग मी त्याला म्हटलं 'अहो, तुमचं मीटर स्लो आहे, नेहेमी पन्नासपेक्षा थोडे जास्त होतात' असं म्हणून मी त्याला खिशात मोजून ठेवलेले ५४ रुपये दिले. पण आपलं मीटर बिघडलेलं असलं तरी प्रामाणिकपणे मीटरबरहुकुम इतके कमी पैसे मागितले याचं मला बरं वाटलं. आत्तापर्यंत मला दुसऱ्या कुठच्या शहरात इतका चांगला अनुभव आलेला नाही.

हे हे हे... आपले लेखन हे एका जुन्या लेखाची आठवण करून देते.;) आपण आत्ता आत्तापर्यंत हिरव्या देशात होता आणि एकदम मातृभुमीला पोहोचलात हे सांगण्यासाठी लेखन केल्याचे बघून ड्वले पाणावले.;) एकाच शहरावर इतक्या विविध प्रकारे लेखन होऊ शकते आणि त्यावर आमचे ड्वले ढवळे होतील इतुके प्रतिसादही मिळू शकतात हे पाहून निर्मळ आनंदाची अनुभूती मिळाली. तरीही शंका आहे कि नक्की पुण्यातच होता काय आपण?