मिशन हस्ताक्षर

https://misalpav.com/node/15094

मनापासन लिहीलेला स्पावड्याचा लेख आठवला ..

माझ हस्ताक्षर हल्ली थोडं बिघडत चालले आहे ..

लेखातील विचाराशी सहमत. - हेसुद्धा पेनाने लिहिता आले असते तर बरे झाले असते.

टंकताना सगळे क्लोन्स वाटतात , एकाच मापाचे एकाच वळणाचे.( किंवा आडवळणाचे :))
हस्ताक्षर वाचताना लिखाणासोबत माणूसही वाचला जातो नकळत.

मनापासन लिहीलेला स्पावड्याचा लेख आठवला ..
+१

तसही टच स्च्रीन वर थोडे अक्षर बीघडले तर काही फरक पडत नाही, त्याचं ते सांभाळून घेते. अथवा जर स्वतःचे हस्ताक्षर इतके आवडत असेल तर तूमच्या हस्ताक्षराचा फाँटही करून भेटतो. माझा मीत्र आहे जो हे प्रकार करायाचा त्याला जॉब नसताना. आताही करता येइलच. अथवा लेखन केलेला कागद स्कॅन मारून इथे दाखवणे हा पण एक पर्याय आहेच, पण काही काही लोकांना तो दीसू शकणार नाही.

अगदी बरोबर बोललात दादा...लेख पटला

पण कारण वेगळे आहे. अस म्हणतात की शाईच्या लेखणीने लिहिले तर अक्षर जरा बरे येते, तेव्हा त्या आशेवर आहे.

बाकी अक्षर वाईट असणे अगदीच वाईट नाही, बहुधा मी परिक्षकांना अक्षर फारसे न लागल्याने उत्तिर्ण होत गेलो असे वाटते. पहिल्या दोन ओळी म्हणजे जे पक्के माहित आहे ते बर्‍या अक्षरात मग उरलेला परिच्छेद फराटायचा. पोराने बरीच मेहनत केली, तर त्या पाचातले दोन अडीच द्यावेत म्हणुन ती भली माणसे दान द्यायची.

आजकाल खरंच लिखाणाची सवय मोडलीय. त्यामुळे अक्षर बिघडतंय. पुन्हा हातानं, शाईच्या लेखणीनं लिहायची सवय करायलाच हवीय!

पिंगूशेठ, तुमच्या ह्स्ताक्षरविषयी आत्मियतेबद्द्ल आम्हाला संपूर्ण आदर आहे.
परंतु,
मग तुम्ही केव्हा सुरु करताय. लिखाण करायला.... शाईची लेखणी घेउन..
नो चान्स! एका मृतकलेमागे अजिबात वेळ दवडणार नाही!
:)
सदैव सैनिका, पुढेच जायचे...
न मागुती तुवा, कधी फिरायचे!!!!

एका चांगल्या कथेचा विषय आहे हा....

एक ग्रामिण भागातील मूलगा ---- शाळेत अक्षर आणि आपली कामगीरी सूधारत असतो---- शहरात येतो----- भरपूर पगाराची नौकरी ( संगणक क्षेत्रात)---- लग्न होते तेही एका संगणकीशी----भरभराट होते----- काही काळानंतर बिनसत जाते---- मनभंग होते----- शेवटी कोलमडतो----- अमेरिकामध्ये वैद्यकिय मदतीसाठी जातो------ तेथले वैद्यही हतप्रभ ------- निराश होतो---परत गावी येतो---- जूने शिक्षक भेटतात - शिकवणी घेतात --- अक्षर काढता काढता जून्या स्मृती जागतात---- परत बरा होतो.

दूरचित्रवाणीवर कमीत कमी २५० तरी धारा पडतील.

हलके घ्या......

खरय राव.
मी मराठीत सही करतो, पण जर जास्त सह्या करायला लागल्या तर कंटाळा येतो. मग अक्षराची वाट लागते.

श्री पिंगु यांनी एक कळीचा मुद्दा उचललेला आहे. अहो हस्ताक्षर ही एक अडचण आहेच त्या पेक्षा मोठी अडचण व्याकरण आहे.आजकाल लघुसंदेशांच्या जमान्यात ईंग्रजीची वाट लागली आहे तिथे पहिली दुसरी वेलांटी किंवा उकारांना विचारतो कोण ?

पण मी सुद्धा काही महिन्यांपूर्वी अत्यंत कसोशीने प्रयत्नं करुन मराठी टंकलेखन शिकलो. तसेच मी चक्क एक दौत आणि टाक पण विकत आणला. तो वापरुन आठवड्यातुन काही मिनीटे तरी मी मराठीत काहीतरी लिहीतो. कार्यालयात जेंव्हा फोनवर बोलतांना काही टिपुन घ्यायचे असल्यास आवर्जुन मराठीत लिहीतो. प्रयत्नं करुन बघा -हे आणखीनच अवघड असतं. हात मराठी अक्षर लिहायला पटकन वळतच नाही. आउटलुकच्या टु डु लिस्ट मधेपण ' अमक्याला फोन करणें' तमका स्प्रेड्शीट अपडेट करणे ' ' याला ईमेल करणे ' अश्या एन्ट्री करतो. मराठी अक्षरे संगणकात खास टाकुन घेतली आहेत.

आणि आज विषय निघालाच आहे तर कोणी मला हे सांगु शकेल का की खरेखुरे उत्तम टाक कुठे मिळु शकतील ? मला खुप शोधल्यानंतर एका प्लास्टीकच्या खाच्यात निब खोचलेले टाक मिळाले. पण पूर्वी पुस्तिका लेखन करतांना वापरायचो तशे टाक कुठे मिळतील का ? मी मुंबई-पुणे येथे कुठेही जाउन ते विकत घ्यायला तयार आहे. आणी चांगले आठ दहा घेउन ठेवेन. पुढच्या पिढीला एक पुरातन वस्तु म्हणुन जतन करायला सांगेन.

धन्यवाद एका नव्या महत्वाच्या विषयाला फोडल्या बद्दल......

_________हृदय भेदी.