नात्यांची नावं शोधायची नसतात नात्यांना नावं ठेवायची नसतात नावांच्या पिंजा-याबाहेर सुद्धा एक सुंदर बन आहे त्यातल्या एकेक प्राण्यालाही एक सुंदर मन आहे ‘कोण आहे तो तुझा’ हे व्यवहाराला बर आहे ‘ओळख आहे आमची’ हेच उत्तर खर आहे ओळख असते दाट जुनी चेहर्यामागच्या माणसांशी जखमेवरच्या खपल्यांशी, भिजलेल्या दिवसांशी ओळख असते गाता गाता जुळलेल्या सुरांशी परसातल्या चाफ्याशी अन कुंपणाच्या तारांशी ओळख पटते आगंतुक डोळ्यामधल्या हसण्याशी आणि ओळख निघते गही-या लाघव डोळ्यामधल्या स्वप्नाशी नातीच ना हो हि सगळी कळत नकळत जोडलेली बहरलेल्या वेलीसारखी अंगा खांद्यावर वाढलेली नावं देवून सांगा त्यांना व्याख्येत कस बांधायचं? कस सांगायचं आतापासून पुढे असंच वागायचं? पाठीवर फिरणारा प्रत्येक हात आई असतो यशोदेचा पान्हा कधी, कधी पन्ना दाई असतो नावं नसलेल्या नात्यांसमोर जुळतातच ना हात? आणि बारशी केलेली नाती सुद्धा करतातच ना घात? नाही दिली नावं म्हणून काही अडत का? आणि फक्त ‘नाव’ कधी मन आपली जोडतं का? नावांच्या परिघात कोंडतात नाती नियम तोडायला मग भांडतात नाती म्हणूनच सांगू का नात्यांची नावं शोधायची नसतात नात्यांना नावं ठेवायची नसतात