सलाम राम राम

अशा कथा 'मेनका' या मासिकामध्ये असतात... पण त्या दीर्घकथा असतात... खरं सांगू का ? कथेचं बीज चांगलं आहे पण तुमच्या या कथेमध्ये कुठलीच सुसंगती नाहिये राव :( मनोहर, आदिती, सात्विक, निशा, सायली कोण कुणाचं कोण आहे सांगा राव आपल्याला... शेवटच्या काही ओळी वाचताना जाणवलं की कथेमध्ये 'फ्लॅशबॅक' तंत्राचा वापर केला आहे. आपलाच, (मंदबुद्धी)सतीश गावडे आम्ही इथेही उजेड पाडतो -> मी शोधतो किनारा...

पण नक्की मला समजली तशीच ते आहे का, हे कळलं तर बरं होइल. आपलाच, मनोबा

>>मनोहर पाण्यात पुर्ण भिजला. मनोहर मोठेपणा मानायला हवा. छान कथा.

शेवट अवंतिका सारखा कनफ्युझिंग वाटतोय किंवा मी तरी कनफ्युज झाले.

मनोहर ओरडला, " तु काका झालायस, काका! लवकर ये, बाळ वाट बघतय!"

मनोहर अदितीला आणि बाळाला स्विकारतो?

आता तिला ते बाळ हवे होते. तिने संदेशला सांगायला फोन लावला.. पण सर्व ऐकताच तो करार मोडून येईल, त्याचे स्वप्न विसकटेल... नाही, तिने निश्चय केला.

म्हणजे अदिती बाळ घेउन परत संदेशकडे जाते का? मनस्वी "मृगजळाला पाहुन तुम्ही फसला नाहीत तर स्वतःच्या बुद्धीची तारिफ करु नका. हे मान्य करा की तुम्हाला तहान लागली नव्हती."

मीचजणूराव, मिपावर मनापासून स्वागत! तात्या.

गोष्टीचे शीर्षक सलाम रामराम का बरं? ______________________________ ही आमची अनुदिनी ... http://bhadkamkar.blogspot.com/