नातं

******काल्पनिक कथावस्तू/मुक्तक****** ______________________________________________________ अधून मधून आम्ही भेटत असतो. आताशा तो मला पूर्वीपेक्षाही जास्त आवडू लागला आहे कारण जितक्या वेळा आम्ही भेटतो तितक्या वेळा त्याची ओळख पटते तर कधी नव्याने होते. मला नेहमीच गंमत वाटत आली आहे की माझं काही त्याच्यापासून लपून कसं रहात नाही? त्याचे भेदक डोळे नीर्विकारपणे माझा ठाव घेतात. मिश्किल कुठला! वयोमानपरत्वे त्याला चाळीशी लागली आहे, टक्कल सुद्धा पडलं आहे. पण मला याने काहीही फरक पडत नाही. किंबहुना तो तसा नसता तर मला लहान, उपरा, परका वाटला असता. नवर्‍याला न सांगता गुपचूप त्याला भेटायचं हे थोडं माझ्याकरता अवघडच होतं पण आम्ही जमवतो.त्याला भेटलं की, इतर वेळी शब्द शोधणारी मी, खूप गप्पा मारते, हसते. हो, तो मला हसवतोच मुळी. आणि मी हसत असले की, चष्मा नाकावर घसरवून, नाना पाटेकरसारखा डिट्टो, चष्म्याच्या वरून माझं हसणं लक्षपूर्वक पहातो. आता इतक्या वर्षानंतर माझ्या हसण्यात इतक्या बारकाईने पहाण्यासारखं त्याला काय आढळतं? पण त्याचं हेच "अटेन्शन" मला खूप आवडतं. मग मी त्याला गर्वाने विचारते "असा काय बघतोयस? कधी पाहीलं नाहीस का मला हसताना?" आणि तो म्हणतो ..... तो काही म्हणतच नाही... करतो!! वेल.... त्याच्याही अनेक आवडी आहेत अणि मुख्य म्हणजे आमच्या आवडी अगदी भिन्न आहेत. जसं त्याला मासे पाळण्याचा छंद आहे, भरभर लांबवर चालत जाण्याचाही - एकटं बरं का. त्याला वॉकला जाताना कोणी म्हणजे कोणी बरोबर चालत नाही. रोज, नियमित कितीतरी मैल रपेट करून तो येतो. माशांच्या टँकमधील पाणी वेळेत बदलणं, माशांना खाद्य घालणं, सुंदर शिंपल्यांनी टँक सजवणं हे त्याचे आवडीचे उद्योग. आमची भेट प्रथम झाली ती पुस्तकांच्या दुकानात. ब्लेस दॅट शॉप. रॅकवरील एकच पुस्तक त्याने आणि मी एकाच वेळी दोन बाजूंनी धरून खेचले. आता आठवत नाही कोणतं पुस्तक होतं ते पण "लोकल" विभागातील होते. पुस्तकाच्या निमित्ताने जी ओळख झाली ती आम्ही जोपासली. माझ्याकडून आधी अधिक पुढाकार घेतला गेला. मग पुढे सवय होत गेली. मला पहील्यांदा खूप गिल्टी वाटे पण मी पुढेपुढे निर्ढावले.असो. तो बॅचलर आहे. त्याचा निर्णय! त्याच्यामध्ये सर्व गुणच गुण आहेत असे नाही. तो एक नंबरचा हेड्स्ट्राँग आणि प्रसंगी कमालीचा सरकॅस्टीक आहे. बट इट सुट्स मी फाईन. कामाच्या वेळी तो मला बिलकुल एंटरटेन करत नाही. ह्म्म दॅट हर्ट्स. इट हर्ट्स माय इगो. पण त्याची हीच एकाग्रता सर्व बाबतीत असते, हे कौतुकास्पद आहे. त्याला त्याच्या खाजगी जीवनात ढवळाढवळ केलेली आवडत नाही. पण मी देखील तशीच असल्याने आमचे जमते. आमची मैत्री आहे. आमच्यात आकर्षण आहेच आहे. पण शिवाय आम्ही निर्णय घेतला आहे खूष रहाण्याचा. जे मला विवाहात मिळत नाही ते या विवाहबाह्य नात्यातून मिळवण्याचा. लग्नातून फक्त शारीरीक सुखाची अपेक्षा नसते. मैत्री, साहचर्य, स्नेह, भावनिक गुंतवणूक, प्रेम, आधार आदि अनेक गोष्टी अपेक्षीत असतात. हेच जर लग्नातून मिळत नसेल किंबहुना त्रासच होत असेल तर दुसर्‍या नात्यातून ते मिळवायला काय हरकत आहे? कारण प्रत्येकाला लग्न उधळून देता येईलच असे नाही. सो फार सो गुड. कुढत / रडत स्वतःची प्रतारणा करत जगण्यापेक्षा मी नवर्‍याशी प्रतारणा करून जगणं स्वीकारलं आहे.