मूळ कविता : संदीप खरे गाडी सुटली , हमाल हलले , काढा चाळीस पटकन बोले, गाडी सुटली , पाकीट निघता , हमाल डोळे हसरे झाले, गाडी सुटली नोट वीसाची , हातामधुनि तरी सुटेना , चार बोचकी चाळीस रुपडे , पटू दे म्हटले तरी पटेना, का रे इतका जीव जाळुनी , नोट वीसाची हाती मिळते, डोळ्यादेखत गायब होते , खुर्दा चिल्लर हाती उरते. गाडी गेली फलाटावरी , लालपणाचा गलका झाला, गाडी गेली , सोडा मारुन जीव तापला हलका झाला. हे भलते अवजड असते , कुणी प्रचंडसे पेटारे , ते लांब लांब नेताना, डोक्याच्या उप्पर आणि काहिसे खूप घेताना, पायांनी झाडत लाथा , घुसवीत मुंडके माथा, कुणी ढांगेखालुनि घुसतो, कुणी बगलेमधुनि घुसते. हे भलते अवघड असते. कधी टाकून कोठे टोपी , टाकून रुमाल गुलाबी , पटपटा शीटा हेराव्या , मोकळ्या नि सर्वाआधी , हे मागाहुन आलेले , पायरीत अडखळलेले, ब्यागा नि जागा मोजून , का दोन हरवल्या म्हणती. हे भलते अवघड असते. तुम्ही मनात म्हणता आता , हिच्या कानाखाली देतू, इतक्यात म्हणे ती , अय्या , मोजल्या बरोबर का तु ? ती मोजत ब्यागा सुटते अन चप्पल हरवून येते, नवर्‍याच्या चपला घालून , मग डबाच हरवून बसते. हे भलते अवघड असते. कळते की झाली वेळ, आता न पाहावी वाट , घेऊन हमाली आपली , बोळाची धरावी वाट, पाकीट उघडण्यापूर्वी , चाळीस कशाचे म्हणते, तुमचे ना माझे म्हणता , मग नोट वीसाची मिळते. हे भलते अवघड असते. परतीच्या वाटेवरती , वैतागून जड पायांनी , ओठावर शिवी पुराणी , कचकचीत अन ओघवती, मग पायांना बोळाची ती वाट खुणावत असते, सोड्याच्या घोटामध्ये हे दु:ख फस्फसत असते. हे भलते अवघड असते.