कहाणी बालपण हरवलेल्यांची ...

सर्व रिप्लाय देणार्यांचे प्रथमता आभार. ------------ यशवंत जी , आपण काय करु शकतो ह्या प्रश्नाचे उत्तर खुप व्यापक आहे. प्रत्येक माणुस खुप वेगवेगळ्या पद्धतीने वागतो .. कोणी मदत करतो .. कोणी बालकामगारांवर अन्याय होउ नये म्हनुन लढा देतो कोणी त्यांच्या साठी शाळा काढतो .. माझ्या कविता ह्या अश्या लोकांसाठी नाहिच .. या कविता आहेत सामाण्य माणसासाठी तुमच्या -माझ्या सारख्या लोकांसाठी .. समाजसेवा म्हणजे डायरेक्ट समाजात उतरुन , पैसे/टाईम खर्चुन काही तरी भव्यदिव्य करणे असेच फक्त नाही असे माझे मत आहे. उदा. आपल्या घरात काम करणारी आई/ बहिन घेतली तर त्यांना असे समजाबद्दल वाटले तरी घरातले काम सोडुन त्या वेळ देवु शक्तीलच असे नाही .. हे एक उदाहरण दिले फक्त त्यामुळे आपण काय करु शकतो .. तर निदान आपण दृष्टीकोण तर बदलु शकतो आपला. ह्या मुलांना पाहताना निदान आपल्याला हे जाणवले की, नाही ह्यांच्या परिस्थीतीचे हे शिकार आहेत तरी खुप आहे .. उदा. एखादा माणुस /किंवा मुलगा भिक मागत आला तर आपल्याला आवडत नसले तरी आपण १ रुपया टाकतो बर्याचदा का तर ते आपल्या मागे लागतात आणि आजुबाजुला आपले मित्र असतात म्हणुन बोलण्यासआठी किंवा काही कारणासाठी आपण रुपया देतो .. माझ्या कविता ह्या भिक मागणार्यांसाठी नक्कीच नाही .. काही तरी काम करणारी आजुबाजुची मुले पाहिली की मन हेलावते .. एखादा फुल विकत असएल तर मी तरी त्याचा गुच्छ मला लागत नसला तरी विकत घेतो .. चहा देणारा कँटीनचा मुलगा पाहिला की मी त्याला कधीच मोठ्या आवाजात बोलत नाही .. आदबिने वयक्तीक बोलतो .. माझ्या कॉलेजला कँटीन मध्ये राजु नावाचा लमानी मुलगा काही दिवस कामाला होता.. तो त्याची आई त्त्यांचे फिरने ह्या बद्दल आम्ही खुप बोलायचो .. का तर तो लमानी होता आणि टेबल पुसायचा तरी तो माणुस होता म्हणुन मैत्री केली होती.. दृष्टीकोण बदलला की आपोआप पुढील मार्ग स्पष्ट दिसतात असे माझे मत आहे. अआणी त्यातुनच भव्यदिव्य काही तरी करण्याची उमेद ही उभी राहते असे वाटते .. सुरुवात दृष्टीकोणाने व्हावी ही साधी अपेक्षा बाकी काही नाही... होप तुम्हाला म्हणने कळाले असेन .. काही जास्त बोललो असेन तर शमस्व - गणेशा