मिसळपाव
पार्‍श्वभुमी:हिरो मोठ्या संकटात आहे. तो मनाला प्रश्न विचारतो. कोरस म्हणजे त्याचे +ve मनच आहे.
(एक दुसराही विचार असा करता येईल:-
रस्ता=जिवन, चालणे=जिवन जगणे, थांबणे= मृत्यू )
निम्मा रस्ता चालला
मागं वळतो कशाला?
म्होरं जायाचं जायाचं
आता थांबतो कशाला? ||धृ||
.
.
.
.
हिरो:
वाट अवघड, मधी दगड
बाजू करू कसा? ||१||
नाही माहित कुठं जायाचं
कुना पुसू कसा? ||२||
प्वाट उपाशी, भेट नाही भाकरीशी
पेयाला पानी शोधू कसा? ||३||
आंग दमल, पाय थकलं
पाऊल टाकू कसा? ||४||
दाट जंगल, उभं ठाकलं
पार करू कसा? ||५||
उभी चढण, खाली पडनं
आता रोखू कसा? ||६||
नाही शेवट, मोठी वाट
पाऊल उचलू कसा? ||७||
लई दिवसांचा चालतो
धिर राखू कसा? ||८||
कोरसः
निम्मा रस्ता चालला
मागं वळतो कशाला?
म्होरं जायाचं जायाचं
आता थांबतो कशाला? ||धृ||
- पाषाणभेद (दगडफोड्या)
२३/१०/२०१०
| लेखनविषय: |
|---|
प्रतिक्रिया
द्विधा मनस्थितीचे अचूक वर्णन.
द्विधा मनस्थितीचे अचूक वर्णन.
छान आहे....आवड्ली.
छान आहे....आवड्ली.
अतिशय छान .. फक्त "प्वाट
अतिशय छान ..
फक्त "प्वाट उपाशी, भेट नाही भाकरीशी" हे छान असुनही ठेका चुकलेले वाटले ..
बाकी संपुर्ण कविता खुप आवडली ...