डूड...

समीर, नमस्कार हा खरा मनापासून असेल ना तर करायची पण गरज नसते. तो आपोआप घडतो. मुद्दाम करावा लागत नाही. ती एक भावना आहे. आपण हात जोडून त्याला मूर्त रूप देतो. पण मूर्त रूप देण्यामुळेच तो पूर्ण होतो असे नाही. ज्या क्षणी तो करायची इच्छा मनात होते त्याच क्षणी तो पोचलेला असतो. पण देवाचं दर्शन नाही तर नाही, त्याचं प्रतिक म्हणून कळसाला नमस्कार करायची पद्धत आहे आपल्याकडे. आणि देव काय फक्त देवळात असतो का? कोणतंही सत्कृत्य करताना ते देवत्व आपल्यातच असतं. फक्त त्याचं अस्तित्व सतत जाणवावं म्हणून हा सगळ खटाटोप, कर्मकांडं वगैरे." हे सगळ्यांनाच कळेल तर उत्तम! कथेतून केलेला साध्या शब्दांतला उपदेशही आवडला :) तोच लक्षात यायला हवा ग्रेट!

पाणी आल डोळ्यात.... छान लेख....

डोळे पाणावले! सुंदर रेखाटन. तुमचा फॅन झालो. __/\__

बर्‍याच दिवसांनी लिहिता झालास रे... गुड वन डूड

___/\______

सर्वप्रथम लेखणीचा संप मोडीत काढल्याबद्दल अभिनंदन. :) मी ही कथा म्हणुन वाचायला घेतली, मात्र वाचुन झाल्यावर ही नुसती कथा नसुन रुपक-कथा आहे असं मत झालं. सोप्या-साध्या, हल्ली सर्वसाधारणपणे बर्‍यापैकी घराघरात अनुभवायला येणार्‍या घटनांची मालिका जोडत विचार मांडण्याची संयत पध्दत सुंदरच! आवडली. आपल्याला ही ष्टुरी लै आवाल्डी. :)

फार सुंदर कथा!

विचार धारेचा आवेश आणून चर्चा न करता त्याच विचाराला ललीत रुप कसे द्यायचे हे आज मी शिकलो. इतकं सुंदर ललीत असेल तर मला काथ्याकूट वाचायची गरज काय ? धन्यवाद. (फॉर्मॅलिटी नसलेला वाचक) रामदास

सुंदर...! ओघवत्या लेखनशैलीमुळे पूर्वार्ध कथा वाचत असल्यासारखा तर उत्तरार्धात 'दृष्य' कथेच्या घटनेतील एक साक्षीदार आहोत असे वाटले. थोडक्यात , लेखनशैलीने खूप आनंद दिला. कथा आवडली लगे रहो.....! -दिलीप बिरुटे

बिपीन कार्यकर्ते यांचा नेहमीप्रमाणे सुरेख लेख. (डुड)

एकदम अलाहाबाद उच्च न्यायालयाचा निकाल - रिकौंसिलेशन! असा विचार करतो अन असं लिहितो म्हणुनच बिपिनदा मित्र असल्याचा अभिमान वाटतो.

कथाबीज अगदी छोटे असले तरी.. कथा फुलवण्याची हातोटी वाखाण्ण्यासारखी आहे. वर्णन तर फार सुंदर... इन नट शेल.. कथा खूप आवडली.

छान आहे गोष्ट. आवडली. शेवट चांगला झालाय. रेवती ताईंनी म्हटल्याप्रमाणे लहान मुलांसाठी बेतलेली वाटतीये पण तरिही आवडली. घरी मुलांना वाचून दाखवेन. धन्यवाद.

सुरेख ! बाकी शब्द नाहीत !!

मस्त कथा! :)

कथा आवडली. काही भयानक शेवट करतो आहेस की काय याची भीती वाटत होती. नमस्कार करण्याची भावना 'आतुन' यावी लागते कर्मकांड म्हणुन नको असे आमचे म्हणणे असते. घरातल्या मोठ्यांना नमस्कार करण आता माझ्याच्याने होत नाही. घरातील कट्टर व धार्मिक वातावरणामुळे लहानपणी हजारो वेळा करावे लागले. बिट्टू भुभु आजारी असताना माझ्या बिट्टूला बाप्पा बरं करणार आहे असे म्हणुन त्यांचे पंजे हातात घेउन मी नमस्कार करीत असे.बाप्पा ऐकणार नाही हे माहीत असुन सुद्धा. माझी समजुत व पुर्वसंस्कार दुसरं काय?

आवडली.

मीही असेच म्हणते, साधीसुधी आणि खणखणीत. वा.

मस्त लेख.

छान कथा...

आता महिन्याभरात साताठ वर्षांचे आयुष्य जगून कसे घेता येईल याचे प्लॅनिंग सुरू झाले होते.

हे वाक्य, का कोण जाणे, जरा जास्तच भिडलं.. सुंदर कथा.. आवडली..