डूड...

__/\__

(मानवतावादी)बेसनलाडू

सुंदर..... :)

>> ज्या क्षणी तो करायची इच्छा मनात होते त्याच क्षणी तो पोचलेला असतो. >> सुंदर :) आजोबांनी कोणतीही बोजड भाषा न वापरता शिकवलेलं माणसातलं देवपण आणि मुख्य नातवाला ते सहजतेने उमगलेलं.

अगदी छान कथा! २० वर्षाच्या मुलाचे वागणे बरोबर चितारले आहे.

बहुत बडे अर्से के बाद बिका पीच पर उतरे है...उनकी चाल से लगता है की लंबी पारी खेलेंगे...और ये लगा सिक्सर!!!! पोरांन म्हातारा-म्हातारीला जेवायला घातल्याचं वाचून डोळे पाणावले! सध्या इथं डोळे "येण्याची" साथ सुरू असल्यानं नेमके कशामुळं पाणावले ते सुमडीत राहाणार. :)

अप्रतिम. डोळ्यात पाणी आल.

कथा आवडली. एक मोठी गोष्ट अगदी सहजपणे कसलाही उपदेश न करता सांगून जाते हे मला जास्त आवडलं. जाता जाता:असेच एका भागात कथा संपवत राहिलात तर कुणाची हिंमत आहे तिची माती करण्याची???

फार सुरेख लिहिली आहे कथा. कथेतील आई वडिलांना आपल्या मुलांना देव श्रद्धा वगैरे वातावरण प्रत्यक्ष आयुष्यात परदेशात दाखवता आले नसतील , पण म्हातार्या माणसाला भुकेल्या माणसाला मदत करावी हे संस्कार परदेशात राहून करता आले. ही निश्चितच चांगली गोष्ट केली त्या पालकांनी. त्यामुळे च आज त्या कथेतल्या मुलाला म्हातार्या माणसाच्या रुपात देव भेटला.

सुरेख !

मान गये उस्ताद.. छान लिहीलं आहेस.... - विसवाट्या...

खूप दिवसांनी मनाला भिडणारा लेख वाचायला मिळाला. जियो बिकाशेठ ! >> "काय पांडोबा? काय म्हणताय? काल रखुमाईने पाय चेपले की नाही? की अजून रूसवा चालूच आहे? आणि तुम्ही हो मारुतराय, जरा शांत बसत जा हो." >> तिची ही धावपळ आणि टेन्शन बघून समीरला खरंच कळत नव्हतं की जिथे शांत वाटतं म्हणून जायचं तिथे जायला एवढी अशांती का? >> "अ‍ॅट लास्ट वी मेट, डूड, अ‍ॅट लास्ट..." क्या बात है ! विमान उतरायला सुरूवात होण्यापासून आजोबांनी शेवटी हलकेच डोळे टिपण्यापर्यंत सगळा लेख ए-१ !

एकदम साधीसुधी पण खणखणीत.

अतिशय सुन्दर्........शेवटी डॉळ्यात पाणी आलेच.... आजोबा खुप आवड्ले

खुपच आवडलं...मलाही असे जबरदस्तीने करायला लावलेले सोपस्कार, नमस्कार आवडत नाहीत...अजूनही बोलणे खावे लागतात...पण आता कमी प्रमाणात. ;)

कथा आवडली, टिपलेले बारकावेही मस्त. पिडांकाकांनी मागे लिहिलेलं, गणपतीला स्नेही करून घेणारं नास्तिक हे स्फुट आठवलं. (दुवा)

सुंदर !!! खूप आवडली. माझे आजोबा आठवले :) त्यांच्यामुळेच मी आज अविवेकी नास्तिक किंवा आस्तिक न होता विवेकी अस्तिक आहे :)

शेवट अपेक्षित होता... तिथून जायच्या आधी म्हातारीने समीरच्या केसांमधून हात फिरवला..... नकळत समीर वाकला आणि त्याने दोघांना नमस्कार केला पण हे अतिच झाले हो...

खूपच मनःस्पर्शी कथा आहे ...

सुरेख कथा आहे...

मस्त लिहिले आहे. यातील बरेचसे प्रसंग स्वतः अनुभवले आहेत.

एकदम मस्त कथा आहे.

ह्यावेळी बिकाशेठनी चौकार षटकार न मारता एकेरी धावा काढत सेंचुरी मारलेली आहे! :) चतुरंग

छान कथा , आवडली !

>>लेडिज अँड जंटलमन, वी हॅव रिच्ड छॅट्रपॅटी शिवॅजी इंट'नॅशनल एअ'पोऽट मुंबाय.......समोरच्या छोट्या स्क्रीनवर चाललेल्या टायटॅनिकमधे पार बुडालेला समीर एकदम भानावर आला. गोष्ट वाचत आहे अजून पूर्ण झाली नाही पण एक टेक्निकल चूक आढळली. लँडिंगच्या साधारण अर्धा तास आधी सिनेमे वगैरे जे स्क्रीन वर चालू असते ते बंद होते आणि नकाशा, पोहचायला किती वेळ , किती अंतर कापले वगैरे पाट्या स्क्रीन वर दिसू लागतात आणि नंतर १५ मिनिटे आधी साधारण टिवी बंद केला जातो. >> प्रथेप्रमाणे हवाईसुंदर्‍या आणि सुंदरे फेर्‍या मारून सगळ्यांच्या आसनांचे पट्टे वगैरे तपासत होते. खुर्च्या सरळ करत होते. तेवढ्यात चाकं बाहेर आल्याचा धप्प आवाज झाला लँडिंग होताना (चाके बाहेर येताना) नॉर्मल परिस्थितीत हवाई सुंदर्‍या / सुंदर पण सीट्बेल्ट लावून त्यांच्या स्थानावर बसलेल्या / बसलेले असतात. अशावेळेस उभे रहाता येत नाही.

एका बैठकीत पूर्ण लेख वाचल्यावर पहिल्यांदा हाच विचार आला. गोष्ट साधी असली तरी वाचल्यावर जे काही वाटलं ते व्यक्त करण्यापलिकडे आहे. मुशाफिर.

मानवता महत्त्वाची! खुदा सर्वांना अशी बुद्धी देवो!

वा! चांगली गोष्ट आहे. पण जरा जुनीच असल्यासारखी वाटली, म्हणजे तो 'ढाचा' जरा जुनाच वाटला असे... पण बिका, शांतता पाळायला सांगितलेली असतांना तुम्ही अशा धार्मीक गोष्टी कशा काय लिहिता? भंग झाला मग? मंदीराची गोष्ट काढून शांततेचा भंग केलाच आहे तुम्ही. तेथे चर्च किंवा इतर कोणते प्रार्थनास्थळ सुचले नाही तुम्हाला? (प्रार्थनास्थळ असे म्हणून शांतता पाळली आहे!) आता सधसमा दाखवणार्‍या ३ मित्रांची एक गोष्ट टाका लवकर. नाहीतर एखादे एकारांत, "लेखनकांडांमध्ये तत्कालीन संपादकांचे हितसंबंध-- एका एकारान्ती मिसळस्थ सदस्याचे मत" अशी शतकी चर्चा टाकतील बरं! ;) सधसमा माहीत नाही तुम्हाला? हे घ्या सर्वधर्मसमभाव!

पण आक्षेपांशी सहमत.

कथा फारशी आवडली नाही. समीरच्या चित्रणामधे थोडे प्रश्न पडले. परदेशात जन्माला आलेल्या समीरची विचारप्रक्रिया अस्खलित मराठीत टिपताना काहीतरी चुकते आहे असे वाटते खरे.

चांगलि कथा आहे आवडलि

लेखकाचा हात धरून अगदी गोव्यात मंगेशीच्या देवळाच्या आवारातच मी उभा आहे की काय अशी सुंदर तितकीच भावुक अनुभती झाली. कारण का कोण जाणे बि.का.नी. केलेले एका कुटुंबाचे देवळातील वर्णन 'मंगेशी' आवाराला लागू होते असेच वाटत राहिले. तिथेही परदेशात राहणार्‍या आणि सुट्टीत आईवडील्/आजीआजोबासमवेत कोकणात आलेल्या एन.आर.आय.ची मनःस्थिती समीरसम झालेली जाणवते. "देव काय फक्त देवळात असतो का? कोणतंही सत्कृत्य करताना ते देवत्व आपल्यातच असतं. फक्त त्याचं अस्तित्व सतत जाणवावं म्हणून हा सगळ खटाटोप, कर्मकांडं वगैरे.".... ~~ आजोबांची ही शिकवण फार आवडली. पुढे भविष्यात या 'समीर' ने फक्त या 'कर्मकांडां' चा अतिरेक होऊ दिला नाही म्हणजे शिकवण कामी आली असे म्हणता येईल. थोडक्यात.... कौटुंबिक वातावरणाचा सुखद शिडकावा करणारे हे लेखन मनाला गारवा देणारे आहे. इन्द्रा

शि.सा.न. तुम्हाला आणि देवाला दोघांनाही!! अप्रतिम कथा!!!!

अप्रतिम लेखन.. काहीच ऊपदेश न करता खरा देव कुठे आहे हे नेमकेपणानं सांगितलत.. शेवटी देव श्रद्धेत असतो, मूर्ती -फोटोत नाही हेच खरे..

बिपिनशेठ, लिखते रहो.. तात्या. -- काही नगण्य अपवाद वगळता मराठी भावसंगीताची हल्ली बोंबच आहे!

छान कथा. परंपरा, संस्कृती जपण्याची ओढ :)

सुंदर रेखाटन. तुमचा फॅन झालो.

मस्त बिका. आपल्याला तर आवडली बॉ कथा.