प्रारब्ध

वेचले जे क्षण सुखाचे, ते मुळी नव्हतेच माझे पाहिले स्वप्नात माझ्या सौख्य ते नव्हतेच माझे ! आजही डोळयांत माझ्या, स्फुंदते हासू तुझे रे पण तुझ्या डोळ्यांत होते, चित्र ते नव्हतेच माझे ! राहिले लाख प्रश्न मागे, लाख आली उत्तरे उत्तरे आली जयांची, प्रश्न ते नव्हतेच माझे ! हाय ! अता जाऊ कुठे रे फाटक्या ह्रुदयासवे ? गुंतले मम प्राण जेथे-तव ह्रुदय-नव्हतेच माझे ! एवढी रडले सख्या मी, आसूही रक्ताळले गाली लाल-रक्तिमेचे प्रारब्धही नव्हतेच माझे ! ~पल्लवी~