सहमत.
आमचंही बाळ वय वर्षे दहाकडे सरकायला लागलय तसं कधीकधी टेंशन येतं.
आजकाल क्वचित आरश्यापुढे एखादं मिनिट उभा असतो आणि माझ्या काळजाचा ठोका चुकतो.;)
आजी आजोबा असताना मात्र फार खूष असतो.

मुलांना आजी-आजोबा, भावंड (सख्खी, नात्यातली), इतर नातेवाईक यांची गरज असतेच. तरी, आजी आजोबांबरोबर ती अधिक कम्फर्टेबल असतात.

कोण म्हणतं २१ व्या शतकातल्या बायकांना स्वयंपाक येत नाही? माझी बारा वर्षांची लेक पोळ्यांची कणिक तिंबते आणि चांगल्या गोल पोळ्या लाटते. आजीने शिकवलं म्हणते. ;)

प्रत्येक बाईला दुसरं काही नाही तरी कणिक तिंबता आलीच पाहिजे. इतरत्रही उपयोगी पडते.

घरात मोठं माणुस असले की स्वतःचा आत्मविश्वास द्विगुणित होतो. बरं वाटतं. पण हल्ली लोकांना खुपदा स्वतःच्या स्पेसच्या नादात मोठ्ठी नकोशी वाटायला लागतात.

माझी आजी जेव्हा आम्च्या घरी असते तेव्हा घरात एक मस्त वातावरण असतं ......

हा आमचा नेहेमीचा अनुभव - जिथे मी आई म्हणून मुलीला कडक वळण लावायला जाते तिथे आज्जी तेच वळण हलक्या हातानी , सफाईनी लावून टाकते.

तुमच्या पहिल्या घटनेत आणि वळण लावण्यातील संबंध कळला नाही.

आई फक्त हे म्हणाल्या "(वीणताना मला) बघ म्हणजे येईल) ........... On the contrary I would have sweatted my b*tt off on such small question from such a small child. मी तिला उलट्-सुलट टाके दाखवून पार कन्फ्यूज केलं असतं. मला याचं कौतुक वाटतं की या मोठ्या लोकांना माहीत असतं लहान मुलांना कितपत माहीती द्यायची कसं शंतपणे लाईफ घ्यायचं

ही तुमची वैयक्तिक समस्या वाटते. शिकवण्याची मक्तेदारी ज्येष्ठ लोकांकडेच आहे असे नाही. मी सहावीत (१० वर्षाचाच असताना) असताना आमच्या शाळेत सगळ्यांना विणकाम शिकवले होते; शिकवणार्‍या ताई २५-३५ वयोगटातील होत्या.

परवाची गोष्ट मुलीला एक गणित अवघड गेलं. अगदी रडवेली झाली ती. मी समजूत काढायला गेले तर ती अधिकच बिथरली. आईंनी मला हातानीच खुणावलं आणि गप्प बसवलं. मुलीला थोडी स्पेस दिली, रडू दिलं एकटं. थोड्याच वेळात श्रावणातल्या ऊन्-पावसासाराखा तिचा मूड हा हा म्हाणता बदलला. ती पूर्ववत हसू खेळू लागली. मी मनोमन आईंचे आभार मानले.

क्षुल्लक कारणावरून रडणे आणि रडक्या मुली....पुन्हा तेच. आवरा !