गागाभट्टांचे खाते गोठवावे का?

इजुभौ वरुन तिसरा फोटु दिसत नाहिये. ©º°¨¨°º© परा ©º°¨¨°º© आमचे राज्य

जाणूनबुजून लिहितोय! मला हवे तेव्हा स्वच्छ मराठीत लिहू शकतो मी! (बाकी महाराष्ट्रात वाढलेल्या आणि मराठी मातृभाषा असलेल्या माणसाला स्वच्छ मराठीत लिहिता येणे यात आश्चर्य मानण्यासारखे काही असू नये, पण हल्ली आश्चर्य वाटण्यासारखीच परिस्थिती आहे, असे मराठी वर्तमानपत्रे आणि संकेतस्थळे वाचून वाटते खरे. उगाच हिंदीला दोष कशाला द्या? मराठीभाषकच मराठीला फाट्यावर मारू लागलेला आहे, त्याला हिंदीभाषक काय करणार, हँय? तो तुमचा मुंबईचा डीएसपी पसरीचा, आहे का अजून? काय सुंदर मराठी बोलायचा! मराठी माणसाला लाज वाटावी! पण जाऊ द्या, आपलेच दात वगैरे वगैरे...) - पंडित गागाभट्ट

ओहो......तर हे सदस्यनाव घेउन ह्या लिखाणाचा हा उद्देश आहे तर

छे छे!

काय राव, सरळ काय ते बोलायचं की (किंवा तक्रार करायची की ?)

तक्रार कशाबद्दल? लिहू देत की! हिंदीत किंवा इंग्रजीत लिहिणे हा काय गुन्हा आहे काय? समजणार्‍याला समजते तोपर्यंत आपल्याला काय फरक पडतो? उगाच दहा टक्क्यांचा नियम कशासाठी आणायचा? पण मग हे स्वातंत्र्य सर्वांनाच नको का? - पंडित गागाभट्ट

पाभे, तुमच्या स्वाक्षरीच्या अतिप्रचंड चित्रातही एक आख्खं वाक्य आहे इंग्रजीत! ते ही अंमळ उडवा की!! अदिती

काय रे बाबा पंगा, तुझ्या बाबतीतले मी आधीच वर्तवलेले होते की तुला शुद्ध मराठी येते.

हो येतेच मुळी! (इथल्या बर्‍याच जणांहून चांगली येतेसे वाटते.)

मग का हिंदी ची तळी उचलतोस.

तळी कोणी उचलली? हिंदीत लिहिणे म्हणजे हिंदीची तळी उचलणे थोडेच होते?

तू हिंदी भाषक आहेस का?

नाही बुवा! पण आपल्याला हिंदीची अ‍ॅलर्जी पण नाही.

तुझ्या अशा वागण्याने तुला उगीचच महत्व प्राप्त झाले.

महत्त्व द्यायला मी सांगितले होते? दुर्लक्ष केले असतेत तर मिळाले असते महत्त्व? पण कोणी हिंदीत बोलले तर आपला 'मराठी बाणा' आड येतो ना! (मला आपली फुकटात मजा आली.) एक सांगू, भय्याला त्याच्याच भाषेत सुनवण्यात खरी गंमत असते. पण त्यासाठी त्याची भाषा तितकी चांगली यावी लागते. इथे मराठी माणूस स्वतःची भाषा धड बोलतलिहीत नाही, भय्याला काय त्याच्या भाषेतून सुनवणार? मराठी संकेतस्थळावर जिथे चांगली मराठी भाषा लिहिण्याला (म्हणजे फक्त शुद्धलेखन नव्हे. तसे 'कल्जि घेने' वगैरे हे तर शुद्धलेखनाच्याही पलीकडचे आहे.) फाट्यावर मारले जाते, तिथे बाकीच्या भाषांची काय मारामार? किंवा मग मराठी बाणा असा तरी पाहिजे की महाराष्ट्राबाहेर पडून, भय्याच्याच (किंवा आणखी कोणाच्या) मुलखात जाऊन त्याच्याशी पंगा घेता आला पाहिजे. आमच्या शाळेतल्या पोरांनी घेतला होता तसा. काही नाही, दिल्लीच्या सहलीत तिथल्या एका फळवाल्याशी पंधरा मिनिटे अस्सल मराठीत 'काय मग? कशी दिली केळी?' वगैरे घासाघीस करून त्याला पकवले होते. उगाच टाइमपास म्हणून, केळीबिळी काही घ्यायची नसताना. निदान तसे तरी करावे. पण नुसतेच रडण्यात काय अर्थ आहे? आणि "तुझी भाषा फाटकी, तू तुझ्याच मुलखात मुके घेत खप" म्हणण्याने कोणाचा फायदा होतो आणि कोणाचे नुकसान होते? भय्याच्या अंगाला तर त्याने भोके पडत नाहीत! भय्या त्याच्या देशात वाटेल तिथे जायला मोकळा आहे. मराठी माणसालाही कोणी अडवलेले नाही. पण मराठी माणसालाच जायचे नाही त्याला भय्या काय करणार? (दाक्षिणात्य किंवा गुजराती माणसाला अशी अडचण येते का?) आणि मग मराठी माणूस जेव्हा दुसर्‍याच्या राज्यातही नव्हे, तर दुसर्‍याच्या देशात, अगदी क्यालिफोर्नियात जातो, तेथे त्याला कोणी असेच म्हटले तर? की का बाबा तू आमच्या मुलखात येतोस म्हणून? मग त्याबद्दल बोंबाबोंब करणार की नाही? जाता जाता: 'बड़े दिनों के बाद हम बेवतनों को याद वतन की मिट्टी आयी है' हे मराठीत आहे की हिंदीत? म्हणजे हिंदी मुलूख मराठीभाषकांच्या 'वतन'मध्ये येतो की नाही? की उगाच दुसर्‍याच्या वतनात मुके घेत खपायला जायचे असते? हं? (हँय?) - पंडित गागाभट्ट

>>लढवता येईल तितके लढवू नाहीतर बंद करून टाकू तिच्यायला... आहे काय आणि नाही काय? =)) =)) =)) हे आवडले मात्र ! ------ ( लढाई बघुन पळणारा ) छोटा डॉन आजवर ज्यांची वाहिली पालखी, भलताच त्यांचा देव होता ! उजळावा दिवा म्हणुनिया किती , मुक्या बिचार्‍या जळती वाती !