कसाबला अखेर फाशी

वरिल चर्चा वाचून मनात आलेले काही विचार इथे मांडतो: १. कसाबचा खटला हा केवळ एक स्थानिक खटला नसून, त्याला आंतरराष्ट्रिय परिमाण नक्किच आहे. त्यामुळे, संपूर्ण न्यायप्रक्रिया पूर्ण करून त्याला फाशी दिली गेली, हे जगासमोर येणं खुप महत्वाच आहे. हे लक्षात घेता वरच्या न्यायालयाकडून शिक्षेवर शिक्कामोर्तब , दयेचा अर्ज ह्या बाबी टाळता येणार नाहीत. आपल्या मनात कितीही संताप असला तरी ह्या खटल्याची आंतरराष्ट्रिय पातळीवर दखल घेतली गेली आहे आणि आपल्या न्यायव्यवस्थेने कसाबच्या बाबतीत कुठेही दुट्टपी भुमिका घेतलेली नाही, हे आपण या निमित्ताने जगाला ठासून सांगू शकतो (हा मुद्दा अमेरिकन कायद्याचे उदाहरण देणार्‍यांसाठी आहे). एक उदाहरण म्हणजे 'कसाबला खटला न चालवता थेट फाशी द्यावी', ह्या मागणीला नकार देताना' भारताचे गृहमंत्री चिदंबरम यानी काढलेले उद्गार, "ईंडिया विल नॉट हॅव अ कांगारू कोर्ट!". २. पहिल्या मुद्द्यात म्हटल्याप्रमाणे, भारतीय कायदा भारतीय नागरिक आणि परकीय नागरिक असा भेद करत नाही. ज्याप्रमाणे अमेरिका 'एलियन एनेमी कॉम्बॅटंट' म्हणून परदेशी दहशदवाद्याना कितीही काळ स्थानबद्ध करू शकते, त्याप्रमाणे भारतात करता येत नाही. आरोपपत्र १८० दिवसात दाखल करावेच लागते (आधी ही मर्यादा ९० दिवस होती). तसेच आजही ९/११ च्या बर्‍याच दहशदवाद्याना अमेरिकेतल्या कुठल्याच कोर्टापुढे (लष्करी किंवा नागरी) आणण्यात आलेले नाही. हे लक्षात घेता २६/११ च्या खटल्यातील न्यायालयीन आणि तपासयंत्रणाची कामगिरी नक्कीच प्रशंसनीय आहे. ३. राहता राहीला फाशीच्या शिक्षेच्या अंमलबजावणी करण्याच्या शक्यतेविषयी, तर अजमल कसाब हा पाकिस्तानी नागरिक असल्याने 'नेहमीचे यशस्वी कलाकार' (ह्युमन राईट्स कमिशनवाले वगैरे) फाशीला विऱोध करण्याच्या भानगडीत पडणार नाहीत, असा विश्वास आहे. शेवटी 'सो़ऑल्ड एलईट्स' ह्या हल्ल्यात मारले गेलेले असल्याने, त्यानाही वास्तवाची पूर्ण नसली तरी बर्‍यपैकी जाणिव झाली आहेच. ४. अजून एक मुद्दा म्हणजे पाकिस्तानने कितीही बोंब ठोकली तरी सध्याच्या काळात आंतरराष्ट्रीय परिस्थीती त्यांच्यासाठी विपरित आहे. त्यामुळे ह्या शिक्षेची तुलना 'गुप्तहेराला माफी' प्रकरणाशी करण्याचा मुर्खपणा पाकिस्तानही करणार नाही. ५. ह्यानिमित्ताने, भारतातल्या राजकिय पक्षांनाही आपली पोळी भाजून घेण्याची संधी असल्याने काँग्रेस किंवा भाजपा किंवा इतर कोणीही सत्तेत असले तरी ते कसाबला फाशी देतीलच. शेवटी, कसाब हा एका मोठ्या खेळातला एक छोटासा मोहरा आहे. तेव्हा खेळात सरशी होण्यासाठी प्याद्याचा बळी द्यायला कोणीच मागेपुढे पाहणार नाही. सध्या इतकचं! मुशाफिर.

शाब्दिक कीस संपला असे मानूया का ?

भारत हा एक अत्यंत छपरी देश आहे. लोकशाही च्या नावाखाली फ़क्त राज्करानाच चालते इथे. सर्वांनी मिळून देश विकायला काढला आहे. कोण वीकत घेणार एवढेच बाकि शिल्लक आहे.