काही दिवसांपूर्वींची घटना आहे. मी सकाळी कामावर येण्यासाठी "बेस्ट"च्या स्टॉपवर आलो. सकाळी ७-७.३० ची वेळ असेल. बसचे सुटायचे ठिकाण असूनही बस बर्‍यापैकी भरलेली. मला मागील जागा बसायला मिळाली. "बेस्ट"मध्ये डाव्या बाजूला तीन सीट महिला, ज्येष्ठ नागरिक व अपंग यांच्यासाठी राखीव असतात. त्यापैकी अपंगांसाठीच्या सीट रिकाम्या होत्या. एक आजी, आजोबा बसमध्ये चढतात. ते त्या अपंगांसाठीच्या रिकाम्या जागेकडे जाऊ लागतात. आजोबा त्या जागी बसणार तोच आजी: "आहो, त्या जागा अपंगांसाठी आहेत. आपण उभे राहू." आजोबा: "अग कोणी आले तर आपण उठूयात. सकाळीच कोणी येईल असे वाटत नाही." आजी: "बरं" ते दोघे त्या जागी बसले. ... बस चालू झाली. पुढच्या स्टॉपवर एक लेकुरवाळी बाई चढली. कडेवर बाळ, एका हातात एक पिशवी कशीबशी संभाळत आत आली. महिलांसाठी राखीव जागेवर बसलेली एक तरुणी ताबडतोब उठली व तिला बसायला जागा दिली. ... अजून काही स्टॉप नंतर एक अपंग पुढील दाराने आत चढला. त्या आजी लगेच आजोबांना म्हणाल्या: "बघा, तुम्हाला सांगत होते, बसू नका .....". पण स्वतः उठल्या त्या अपंगाला जागा द्यायला. तो "असूदे आजी मला लगेच उतरायचे आहे" म्हणत होता. पण आजींनी त्याला जागा दिली. ताबडतोब पलिकडल्या सीटवर बसलेला एके तरूण उठला व त्या आजींना जागा दिली. एकाच प्रवासातील या तीन अनुभवांनंतर मी मनातल्या मनात म्हणालो "सलाम मुंबईकर!!"