त्या तिथे पलिकडे तिकडे... (भाग २ / ३)

जारवा प्रकरण वाचताना अभयारण्यातल्या वाघ सिंहांची आठवण झाली.

२०१० मध्ये अंदमान - निकोबार करून यायचं हा प्लॅन पक्का होऊ लागला आहे ! येऊदे ! जे पी

ऋष्या.... च्यामारी धरून फट्याक... खूप खूप दिवसांनी तुझं लेखन वाचतोय. मज्जा येते आहे. पटापट टाक रे पुढचे भाग. बिपिन कार्यकर्ते

मस्त!

श्रीमंत अनुभव! स्वाती

जबरी !!! :)

हाही भाग मस्त! पुढचा भाग लवकर येऊदे! Doing what you like is freedom. Liking what you do is happiness.

छान. पण तुमच्याकडून अजून थोडे अपेक्षीत आहे!

वाचायला मजा येते आहे. पुढचा भाग लवकर येउ दे.

एकदम वाचले. मिळमिळीत भेंडीभोपळ्यांत रस्सा भुरकल्यासारखे वाटले. सेल्युलर जेलमध्ये भल्याभल्यांच्या डोळ्यांत पाणी येते असे ऐकून होतो, ते आता पटले. त्या पाण्यासाठी तरी आता तेथे जायला हवे. 'आभाळ म्हणाले नाही, भूमीही म्हणाली नाही, मग विनायकाने त्यांची आळवणी केली नाही. दगडाची पार्थिव भिंत, तो पुढे अकल्पित सरली, मी कागद झाले आहे, चल लिही असे ती वदली' हे आठवले की नाही? बाकी 'अंदमानला जातो आहेस, तर लक्षद्वीपला जाणार की नाही?' असले प्रश्न विचारणार्‍यांचा काय किंवा भल्यापहाटे मनसोक्त मेकप करुन बडीशेप चघळत उत्तेजनार्थ समाजवादी बोलणार्‍यांचा काय, सुळसुळाटच आहे. या 'बाजीचा-ए-अत्फाल' मधून श्रीखंडाची गोळी देणार्‍या आजींचाच काय तो आधार वाटतो. प्रवासवर्णन हे टूरिस्ट गाईडसारखे नसावे. फक्त माहिती आणि छायाचित्रे यांचे भरीत म्हणजे प्रवासवर्णन अशा सुमारसद्दीत या दोन लेखांचे वेगळेपण चटकन डोळ्यांत 'भरते'. सन्जोप राव जगण्यात मजा आहे, तोवरच मरण्यात मजा आहे.

अंदमान तू आसुसून उपभोगला आहेस, तिथल्या निसर्गाशी रममाण होऊन अनुभवला आहेस. काय टाळायचं आणि काय पहायचं ह्याचा विवेक अशा ठिकाणी जागा असणं हे उत्तम माणूसपण जागं असल्याची खूण आहे. जियो!! चतुरंग

मस्त लि़खाण! काही प्रसंग तर डोळ्यांसमोर उभे राहिले.

स्कुबा डायविंग

क्या बात है! लवकर येउ द्या.

श्री ऋषिकेश, मागच्या भागाप्रमाणेच हाही भाग वाचनीय झाला आहे. श्री राव यांनी म्हटल्याप्रमाणे हे भरीत नाही तर चिकटलेल्या क्षणांचे प्रकटण आहे. जारवा लोक अजुनही नरभक्षक आहेत का? विकिपानावर तसा उल्लेख आढळला नाही. पर्यटकांना जसे जारवा लोकांना पाहता येते तसेच जारवांनाही पर्यटकांना पाहता येत असावे. त्यांना या पर्यटकांचा हेवा वाटत असेल का? माझ्याकडे वारंवार कुतूहलाने पाहणार्‍या लोकांचा मला राग येतो. त्यांना तसाच राग (ही एक मानवी प्रेरणा आहे, असे गृहीत धरून ) येत असेल का? अनेक प्रश्न उभे राहीले. पण मला त्यांच्या माणूसपणाचाच (दुर्लक्ष करत असल्यासारखे दाखवणे, हसणे) धागा (भारतीयत्वाचा नाही) जास्त महत्त्वाचा आणि त्यांना माझ्यापासून अधिक जवळ आणणारा वाटला. ............................. मला सदोष वस्तु मिळाल्यास मी (उत्पादकास दोष न देता) समाजाच्या नैतिक अधोगतीकडे पाहून शांत बसतो. ----एक जालीय मत

वा वा! यकदा अंदमानला जायला पाहिजे ब्वॉ!

सर्व सुचना एका दमात दिल्याने सगळ्यांना खूपच शंका होत्या मात्र शेवटच्या सुचनेमुळे त्या शंका थोपवून लोक लघुशंकांकडे लक्ष पुरवण्यास पळाले

हॅहॅहॅ पन संशयवादी मान्सांना ल्वॉक शंकेखोर म्हंतात. शंका आल्यास जागेवर विचारा म्हंजे ज्ञानमार्गातील अडथळा दुर होतो असे म्हंतात. /:) /:-) बाकी अमरावतीच्या आजींकडुन स्फुर्ती घेतली पाहिजे. प्रकाश घाटपांडे आमच्या अनुदिनीत जरुर डोकवा.

छान लेख, बराच काळ लक्षात राहील असा.

दोन्ही भाग वाचनीय झाले आहेत. जारवांबद्द्ल लिहीलेले इन्टरेस्टिंग वाटले. - अश्विनी

चांगले वर्णन आणि (पांढर्‍या ठशातले पांढर्‍या ठशातच सोडूनही) विचारप्रवर्तक लेखन. दोन काकवांचा वाद विनोदबुद्धीने टिपला असून गंभीरही आहे. साधारण अशीच चलबिचल अगदी पुणे जिल्ह्यातल्या मावळातील ठाकर जमातीबद्दल माझ्या मनात होत असे. राज्य सरकारने आरोग्य सेवा, आश्रमशाळा वगैरे प्रकल्प राबवले आहेत, त्यांच्यापैकी कुठला भाग हा नागरिकांशी समान वर्तणूक मानावा, आणि कुठला भाग जमातीचा विनाश मानावा? अगदी सरकारी नोकरीत ते कार्य करतानाही मन कुठल्याही निष्कर्षपाशी स्थिर होत नसे. पुढच्या भागाची वाट बघतो आहे.