कविता छान आहे.
काही किंचित यतिभंगाच्या चुका टाळल्या असत्यात, तर गझल झाली असती.
उदा.
इतुका सखे कुणाचा , कुणीही गुलाम नाही !
ऐवजी
इतुका सखे कुणाचा , कुणिही गुलाम नाही !
भिजल्या दवांत होते , ते केस तुझे सोनेरी
ऐवजी
भिजल्या दवांत होते , केस तुझे सोनेरी
पहा पटतय का!
फ्रेंचमध्ये पॅपिलॉन म्हणजे फुलपाखरू. फुलांफुलांवर उडत बागडत जाऊन त्यांचा मकरंद चाखणारे फुलपाखरू. पण हातात धरू जाल, तर हाती न येणारे फुलपाखरू.
खरं आहे तुमचं म्हणणं ! आणि तश्या सिधारणा केल्यामुळे मूळ भावना बदलत नाहियेत , मी नक्कीच या दुरुस्त्या करीन मूळ गझलेमध्ये ! पण मला एक सांगा की आता परत सुधारून मिपा वर टाकयचे म्हणजे आधीची गझल काढून टाकून करावे लागेल ना हे सगळे?(मह्णजे परत एकदा मिपा वाल्यांना तीच गझल थोडेसे बदल करून .....त्यापेक्षा मूळ गझलेत बदल करतो , नाही का?
ऋणी आहे !
उदय सप्रेम
मला खरच माहिती नाहिये म्हणून विचरतोय :
हे "यतिभंग" प्रकरण काय असते हो? म्हणजे मला वृत्त माहित आहे पन हे यतिभंग खरंच माहित नाहिये.....
जमल्यास व्यं.नि.वर पाठवाल का?
धन्यवाद !
एक स्पष्टीकरण :
शेवटचे कडवे जरा समजण्यास (सांगितल्याखेरीज) कठीण आहे म्हणून हा द्राविडी प्राणायाम !
माणूस गेल्यावर जेंव्हा त्याला मॉर्ट्युअरीमधे ठेवतात तेंव्हा घरी तो देह आणल्यावर त्याला कंडेन्सेशन्मुळे पाणी सुटते.अश्या गेलेल्या माणसाच्या छातीवर केस मोकळे सोडून बेभान झालेल्या प्रेयसीचे सोनेरी केस त्या "थंड" बाष्पात भिजत असलेले पाहून प्रियकराचा आत्मा असं म्हणतो :
भिजल्या दवांत होते , ते केस तुझे सोनेरी
शब्दांत कसे ते मांडू?- नाही - कलाम नाही !
हे जरा अतीच होतय का हो माझ्याकडून ? :):):)
आवडली
पॅपिलॉन जी,
पॅपिलॉन जी
व्वा!! सुरे
प्राजु ताई,
खरच अती होतय !!
ग्रेस ला झेलतो तसं तुला पण झेललं असतं .....