मस्तच आहे कविता. अजुन येउद्यात वाट पहतो आहे.
***************************************************
दुरितांचे तिमीर जोवो/विश्व स्वधर्मसुर्ये पाहो/जो जें वाछील तो तें लाहो/प्राणिजात/
कविता आवडली. तरी (आपलेपणाच्या अगांतुकपणामुळे-) बदल सुचवावे वाटतात..
केसांत मोकळ्या मी हरवून स्वतःला गेलो
केसांत मोकळ्या मी का हरविले स्वतःला
हुंदका दाटुनी येता , आवरता तुला न आला !
दाटून हुंदका येता, आवरता तुला न आला !
केसांत मोकळ्या मी हरवून स्वतःला गेलो
केसांत मोकळ्या मी का हरविले स्वतःला
हे नाही पटलं , वरील (पहिल्या) ओळीतील गेयता कमी होते.
हुंदका दाटुनी येता , आवरता तुला न आला !
दाटून हुंदका येता, आवरता तुला न आला !
हे मात्र अगदी चपखल बसते आहे , धन्यवाद ! माझ्याकडील प्रतीत हा बदल करत आहे.
या आपलेपणाबध्द्ल (हा अगंतुकपणा आहे असे खरंच नाही वाटले मला !) आपला ऋणी आहे !
उदय सप्रेम
सर्वस्व उधळले अन् मी जाळले स्वतःला
तो प्रेम'चांदवा' पण , बघता तुला न आला !
मस्तच !!!!!!!!!!!!!
"अनामिका"
जो करी कर्म अहेतु,वेद तयास कळो न कळो रे।
ओळख पटली ज्यास स्वतःची,देव तयास मिळो न मिळो रे।
सर्वस्व उधळले अन् मी जाळले स्वतःला
तो प्रेम'चांदवा' पण , बघता तुला न आला !
केसांत मोकळ्या मी हरवून स्वतःला गेलो
चेहेरा कधीच माझा , धरता तुला न आला!
अहाहा ! मस्त ओळी.
-दिलीप बिरुटे
कविता उत्तम पण गझल म्हणवून घेण्यासाठी दोन बोटे कमीच (यतिभंग आणि गझलेच्या बाराखडीतील चुका)
फ्रेंचमध्ये पॅपिलॉन म्हणजे फुलपाखरू. फुलांफुलांवर उडत बागडत जाऊन त्यांचा मकरंद चाखणारे फुलपाखरू. पण हातात धरू जाल, तर हाती न येणारे फुलपाखरू.
सॉलिट्ट्ट
मी कोडगा
कविता फार प्रभावी.....
खुपच छान
कोडगं सुख-
विदेश जी,
सर्वस्व
सर्वस्व
छान
उत्तम
उत्तम काव्य