नेहमी प्रमाणेच अप्रतीम गझल
"इथे संपली पहाट, तेथे दुपार झाली
कुठे सांज अन कुठे निशा या आयुष्याची?".....हे बाकी आगदी खर बघा.
***************************************************
दुरितांचे तिमीर जोवो/विश्व स्वधर्मसुर्ये पाहो/जो जें वाछील तो तें लाहो/प्राणिजात/
सन्माननीय क्रान्ती तै जी शीर्षक जरा चुकलय कवितेचे. त्यात द्विरुक्ती अलंकार का डोकावतोय?
पितांबर हा पिवळाच असतो ( पीत अंबर = पिवळे वस्त्र)
पोकळी ही रीती च असते. ( भरलेली असेल तर ती पोकळी कशी राहील?)
असो .मराठी भाषा वर्धिष्णु व्हावी म्हणून आपण कविता करता ते प्रयत्न स्तुत्य आहेत.
आपली शंका तशी बरोबर आहे, पण पोकळी रिती नसते, तिच्यात अंधार असतो, हवा असते, जी दिसत नाही. इथे तर तेही नाही, इतकं प्रचंड रितेपण आलेलं आहे या अर्थाने ती पोकळी रिती आहे.
क्रान्ति
अग्निसखा
पण पोकळी रिती नसते, तिच्यात अंधार असतो
काय कळले नाही बॉ. भौतीक शास्त्रानुसार प्रकाशाचे आस्तित्व नसणे म्हणजे अंधार. अंधाराला स्वतंत्र आस्तित्व नसते.
अन्यथा प्रकाश पाडण्यासाठी जसे बल्ब ट्यूब आहेत तसे अंधार करण्यासाठीही डिव्हाईसेस निघाले असते.
क्रांती,
मलाही दुसरा व पाचवा 'शेर' आवडला! खरं तर सगळेच शेर अर्थपूर्ण आहेत.
इथे संपली पहाट, तेथे दुपार झाली
कुठे सांज अन कुठे निशा या आयुष्याची?
प्रवाहातल्या दिव्यासारखे वहात जाते,
हवा नेतसे तशी दिशा या आयुष्याची
व्वा! झकास!!
काका
------------------------
सुधीर काळे, सध्या फ्रेंमाँट, कॅलिफोर्निया येथे मुक्काम
वा!
क्रान्ति तै लै दिसानी आलासा
व्वा...
सन्माननीय
विजुभाऊ
पण पोकळी
वा...
क्रांतीतै..
सुरेख
मलाही दुसरा व पाचवा 'शेर' आवडला
नितांत
अप्रतिम!!
खुबसुरत