तू तर माझी बायको, शारदा.....

निशःब्ध --टुकुल.

खुप छान आणि ओघवत्या शैलित लिहिलय. पण मनाला कुठेतरी चटका लावुन गेलं. असेच म्हणतो. अमेरिकन सुप्रिम कोर्टाची प्रथम स्त्री न्यायाधीश सँड्रा डे ओकॉनर यांचा या संदर्भातील चटका लावणारा प्रसंग यावरून आठवला. न्या. ओकॉनर यांनी मानाची आणि स्वत:च्या वागणुकीने शान वाढवलेली तहहयात न्यायाधीशाची जागा, स्वतःचा (लग्नास ५४ वर्षे झालेली असतानाचा) नवरा जॉन ओकॉनर, याचा अल्झायमरचा रोग अगदीच बळावला म्हणता क्षणी, २००६ साली सोडून दिली आणि नवर्‍याची काळजी घेण्यास सुरवात झाली. अर्थात तब्येत फारच खालावत जात असल्याने त्याला इथल्या पद्धतीने अल्झायमर रुग्णांसाठीच्या खास नर्सिंग होम मधे ठेवले होते. थोडीफार तिथल्यातिथे हालचाल चालू होती पण काहीच आणि कुणालाच न ओळखता येत असताना ७५ व्या वर्षी स्मृतीभ्रंशाबरोबरच आलेल्या विचित्र एकांतामुळे त्याला डिप्रेशनने ग्रासलेले होते. मात्र त्याच वेळेस तशाच एका अल्झायमर रुग्ण स्त्रीशी त्याची मैत्री चांगली जमू शकली. स्वतःचा नवरा आपल्याला (आणि घरातील कुणालाच) ओळखू शकत नाही आणि या स्त्री बरोबर नर्सिंग होम मधील झोपाळ्यावर गप्पा मारत बसू शकतो हे पाहून अर्थातच एकीकडे वाईट वाटले असले तरी किमान त्यामुळे त्याचे शेवटच्या घडीस डिप्रेशन कमी झाले आहे आणि किमान अशापद्धतीने तरी त्याला एकटेपणाने रहावे लागत नाही, हे पाहून तीने त्यात समाधानच मानले आणि माध्यमांनी गाजावाजा करायच्या आधी स्वतःच ही गोष्ट नवर्‍याबद्दल प्रेमाने सांगितली.... जॉन हा स्वतः प्रथितयश वकील होता आणि सार्वजनीक कामात पण आघाडीवर होता. तरी देखील बायकोस सुप्रिम कोर्टातील अतिशय मानाचे स्थान मिळाले म्हणता क्षणी "Sandra's accomplishments don't make me a lesser man. They make me a fuller man." असे म्हणत प्रसिद्धीपासून लांब रहात वकीली चालू ठेवली. दोघांच्याही वर्तनातून एकमेकांसाठीचा त्याग दिसण्यापेक्षा पती-पत्नीचे परीपूर्ण नाते दिसते असे वाटते. जॉन ओ कॉनर चे याच महीन्यात १० का ११ नोव्हेंबरला निधन झाले.

छान लिहलयं --अवलिया ====== आमचे कडे कशाचाही कशाला बादरायण संबंध लावुन विनोदी लिहुन मिळेल. चिल्लर मधे बसेस फोडुन मिळतील. अधिक माहिती व्यनीमधुन.

छान प्रतिसाद! इमेज तर चपखल!

सहमत!

माझ्या माहिती प्रमाणे आपल्या मेंदुच्या पेशी एकदा मेल्या की कधीही नव्याने तयार होत नाहीत. कही मानसिक तणाव आसेल, किंवा डिप्रेशन ई. असल्यास "दोन्ही हाताने करता येण्यासारखी साधी कामे करावीत .उदा.भाजी निवडणे, शेंगा सोलणे, ई. " असे वाचनात आले होते. हे कितपत खरे आहे? रंगाशेठ जरा सांगाकी. **************************************************** दुरितांचे तिमीर जोवो/विश्व स्वधर्मसुर्ये पाहो/जो जें वाछील तो तें लाहो/प्राणिजात/

>>त्यातल्या धडधाकट लोकांनी त्यांच्याशी मैत्री का साधली नसावी बरे? सहसंवेदनेचा अभाव मला तरी त्यात जाणवला. बरेचदा अशा आजारात जास्त गर्दी, गडबड या गोष्टींनीही आजारी व्यक्ती गोंधळते. एखाद्या लहान मुलाने एकदम नविन ठिकाणी घाबरून जावे तसे होते त्यामुळे कदाचित आजी मुद्दाम एका बाजूला बसत असतील. आमच्या जवळ राहाणार्‍या आजींशी आम्ही त्या बोलल्या तरच बोलतो. कारण त्यांच्या दृष्टीने आम्ही कधी त्यांचे शेजारी असतो तर कधी परके. या 'परके' मोड मधे त्या खूप बावरतात. काही वेळा आता ओळख आहे आणि ५ मिनिटांनी नाही असेही होते. आजोबा मोकळे असले तर बसतात गप्पा मारत पण आजी बरोबर असतील तर नुसता हात हलवून पुढे जातात. कारण कशाने काय बिनसेल याचा भरवसा नसतो.