प्रत्येक वादळाला केली बहाल होडी
तेव्हाच जाणली मी जगण्यामधील गोडी
साधे, सपाट रस्ते नव्हतेच या दिशेला
आधार सावल्यांचा झाकोळल्या निशेला
पायांत शृंखला अन् वाटाहि नागमोडी
एकेक संकटाला आमंत्रणे दिली मी
वैशाख-काहिलीचीही वाट पाहिली मी
अन् बोलले, "वसंता, तू घे उसंत थोडी!"
मौनात राहण्याने नुकसान फार केले
जाणून आपल्यांनी पाठीत वार केले
माया अजून उरली का काळजात थोडी?
या जन्मसिद्ध भोगांचे अर्थ काय होते?
जावे जिथे, तिथे का गुंत्यात पाय होते?
मी सोडवीत गेले, तू घातलीस कोडी!
काव्यरस
| लेखनविषय: |
|---|
वाचने
4222
प्रतिक्रिया
13
मिसळपाव
प्रतिक्रिया
वाचा खुंटली
प्रत्येक
मी सोडवीत गेले, तू घातलीस कोडी!
केवळ
वसंता
नेहेमीप्र
सुरेख
सहमत
In reply to सुरेख by श्रावण मोडक
आधार
आवडली
छान रचना
सुंदर कविता
वा क्रांतीताई, सुरेख कविता!