कोप

एक चांगला लेख शेअर केल्याबद्दल धन्यवाद

आपल्यासारखे सामाजीक भान सगळ्यांनी ठेवले तर? - पाषाणभेद उर्फ दगडफोड्या

भुकंप, सुनामी.... अवघ्या काही क्षणात होत्याचे नव्हते... :-( सुन्न. अवांतर - एकाच तिजोरीत सगळे ठेवण्यापेक्षा वेगवेगळ्या प्रकारे संपत्ती जतन केली असती तर :-(

नेहमीप्रमाणे छान लेख तुमचे मदतकार्यही कौतुकास्पद असेच लिहित रहा तुमच्या लिखानाचा चाहता मामु

विशाल कुलकर्णी सिर्फ नाम ही काफी है! ;) विशाल नेहमी प्रमाणे मस्त कथा आहे ************************************************************** "मराठी संकेतस्थळ चालावे ही तो तमाम मराठी वाचकांची इच्छा" सौजन्य अदिती

कोल्हापुर अलिबाग एस. टी. ला लोनावळ्याजवळ झालेल्या अपघातात त्या नवविवाहितेला, तिचा अर्धवट बाहेर आलेला मेंदु एका हाताने डोके घट्ट धरुन ठेवुन शिबिराच्या ठिकाणी आणताना मृत्युचे भयंकर स्वरुप अनुभवले होते. सविस्तर वाचायला आवडेल

कोल्हापुर अलिबाग एस. टी. ला लोनावळ्याजवळ झालेल्या अपघातात त्या नवविवाहितेला, तिचा अर्धवट बाहेर आलेला मेंदु एका हाताने डोके घट्ट धरुन ठेवुन शिबिराच्या ठिकाणी आणताना मृत्युचे भयंकर स्वरुप अनुभवले होते. सविस्तर वाचायला आवडेल>>>> बारावीला लोनावळ्यात होतो डॉन बॉस्कोला. त्या दिवशी चार पाच मित्र खंडाळा घाटात उतरलो होतो मजा करायला. आणि घाटात फिरताना एके ठिकाणी झालेला हा अपघात दिसला. एस्.टी. खोल दरीत कोसळली होती. अतिशय भयानक अपघात होता तो. गाडीची चॅसी आणि वरचा सांगाडा अक्षरश: वेगवेगळे झाले होते. राजमाची पॉईंट चौकीचे पोलीस आणि यशवंती हायकर्सचे खंदे वीर यांनी अपघातग्रस्तांच्या मदतीसाठी कंबर कसली होती. अपघातग्रस्तांना दरीतुन वर काढण्याचे काम यशवंतीचे हायकर्स करत होते. साहजिकच आम्हीही मजा विसरुन मदतीला पुढे सरसावलो. तिथेच तंबु टाकुन एक तात्पुरते शिबीर उभे करण्यात आले होते. तशात एक हायकर एका जखमी स्त्रीला घेवुन दरी चढुन वर आला. आज अंगावर काटा येतो, पण दोघा मित्रांनी तिचे स्ट्रेचर उचलले होते, तिचे डोके फुटले होते, मेंदु अर्धवट बाहेर आलेला असल्याप्रमाणे दिसत होता. शेवटी तिच्याच पदराने ती जखम घट्ट बांधली आणि एका हाताने तिचे डोके अलगद धरुन तिला शिबीरापर्यंत आणले. सुदैवाने ती वाचली, लोनावळ्याला हॉस्पिटलमध्ये शुद्धीवर आल्यावर तिचा पहिला प्रश्न होता स्वत:च्या नवर्‍याबद्दल, तो जिवंत आहे का नाही हे तिला जाणुन घ्यायचे होते, दुर्दैवाने कोणाजवळच त्याचे उत्तर नव्हते.

आम्हीही गेलो होतो मदत कार्यासाठी..हेच सर्व बघितले. आता तर त्याची आठवण पण नको असे वाटते. एक चीड आणणारी घटना बघितली. मुंबईहून काही सो कॉल्ड हाय-फाय लोकं (म्हणजे कॉलेजची पोरं आणि पोरी होत्या) खास केलेल्या मिनी लक्झरी बसमधून आली. पहिल्यांदा १०-१५ मि. कामाचे नाटक केले..नंतर नंतर तर दोघं तिघं तुटलेल्या घराचे अवशेष उचलायचे आणि बाकीचे ह्याचे विविध पोझ मधून फोटो काढायचे असा प्रकार चालला होता. बहूतेक कुठल्या तरी क्लबमधून आली असावीत कार्टी. एका लश्करी अधिकार्‍याने त्यांच्यातील एकाला थोबडवल्यावर हा प्रकार बंद झाला. नंतर ती पोरं आणि पोरी जवळच कोठेतरी सहलीला गेले असावेत. फार फार राग आला होता. बाकी विशालशेठ, तुमचे मदतकार्य कौतुकास्पद आहे. खादाडमाऊ

खरेच अंगावर येणारे आहेत. भुकंप झाल्यानंतर जगभरची माणुसकी तिथे दिसली तशीच माणसातली गिधाडे पण. मला आठवतय तिथे मृतदेहांच्या अंगावरचे दागिने, आजुबाजुला पडलेलं सोनंनाणं, पैसे सगळे लुटले होते काही पोलिसांनी आणि बघ्यांनी. लहान लहान मुलं अनाथ झाली त्यांचे नातेवाईक सांगत बरेचजण पुढे आले. सरकारी मदत, अनुदानाचे पैसे वगैरे लाटुन त्यांनी त्या मुलांना देशोधडीला लावलं. बर्‍याच मुलींना विकलं गेलं नंतर वेश्याव्यवसायासाठी. भुकंपानंतर काही महिन्यांनी मी स्वतः पोलिसांची मदत घेऊन अश्या विकलेल्या तीस एक मुलींना पुण्याच्या बुधवार पेठेतुन सोडवले पण त्यांना पुढे कुठे पाठवायचे हा प्रश्न होता. बालविवाहपण बरेच झाले त्या भागात नंतर - केवळ अनाथ मुलींना मिळालेले पैसे लाटण्याकरता. पण विशालभाऊंसारख्या व्यक्ती अन संघटनांनी तिथे जे काम केले त्याला तोडच नाही. केवळ त्यांच्या प्रयत्नांमुळे गावं परत उभी राहीली. सलाम त्या सगळ्यांना अन विशालभाऊ तुम्हाला पण. --- Grant me the serenity to accept the things I cannot change, the courage to change the things I can, and the wisdom to know the difference. --Reinhold Niebuhr

"पोरांनो, काय येळ आणलीय नशीबानं ! राजासारका राह्यलोय या किल्लारीत. अजुनबी माझ्या वाड्याबरोबर जमीनीत गाडली गेलेली माझी तिजोरी काढुन द्या. सगळं गाव मी एकटा उभा करतो पुन्हा, पयल्यासारकं !!!!

सलाम...! तात्या.

... पण जाग्या झाल्याच तर आयुष्य किती क्षणभंगूर आहे ते जाणवून जाते. विशाल - आपल्या आठवणी येथे मांडल्याबद्दल आभार. - एकलव्य

चांगला लेख. तुमचे मदतकार्य कौतुकास्पद आणि स्फूर्तीदायक. पुनेरींचे अनुभवसुद्धा त्यांनी अजून मांडावेत अशी विनंती. -- लिखाळ.

चांगला लेख... या लेखामुळे स्मशानातील सोनं हा धडा परत आठवला. काही लोक निव्वळ स्वार्थापायी अशा गोष्टी करतात तर... काही वेळा पोटातील आग आणि परिस्थीती मनुष्यास अशी कृती करण्यास भाग पाडतात. मदनबाण..... Try And Fail, But Don't Fail To Try Stephen Kaggwa