वा विमुक्त भैय्या सगळ्या जुन्या आठवणी जाग्या केल्यात.
मी जन्मलो खडकवासल्यात त्यामुळे त्या भागात लहानपणापासुन फिरलोय (खरेतर हुंदडलोय). या दिवसात रुळे म्हणजे मज्जाच की. खरेतर उद्याच मी तिकडे जायचा विचार करतोय.
रुळ्याच्या निळकंठेश्वराबाबत कथा अशी:
फॉरेस्ट डिपार्टमेंटमध्ये सर्ज्यामामा नावाचे एक शिवभक्त कामाला होते. त्यांना रुळ्याच्या डोंगरावर जंगलात एक बाण सापडला तेच निळकंठेश्वराचे स्थान.
हा शोध लागल्यावर सर्ज्यामामांचे आयुष्यच बदलले. त्यांनी नोकरी सोडुन शिवआराधना केली अन त्यांना म्हणे एक सिद्धी मिळाली. त्यांनी मंत्रुन दिलेले पाणी पीले की लोकांची व्यसने सुटु लागली. सर्जेमामा डोणज्यात रहात असल्याने हे ऐकुन लोकांची डोणज्यात रीघ लागली अन बर्याच जणांची व्यसने खरीच सुटली पण. (याला कारण सर्जेमामांची पॉवर असेल किंवा त्या श्रद्धेमुळे जागृत झालेली व्यसनींची विलपॉवर.) मग अश्या लोकांनी सर्जेमामांना देणग्या देवु केल्या. त्या पैश्यातुनच सर्जेमामांनी मग निलकंठेश्वरचा विकास केला. हे सर्व गेल्या तीस-चाळीस वर्षातले. श्रद्धेचा वापर समाजहिताकरता कसा होऊ शकतो याचे उदाहरण म्हणुन यावर मी आणि माझ्या एका मित्राने एका स्विस मॅगेझिनमध्ये या विषयावर १९९३ मधे लिहिले होते.
Grant me the serenity to accept the things I cannot change, the courage to change the things I can, and the wisdom to know the difference. --Reinhold Niebuhr
विमुक्त... फारच सुंदर भटकंती आणि फोटोही. सायकलवर भटकण्याची मजा वेगळीच. लहानपणी आरेकॉलनीच्या जंगलात (हो तेव्हा तिथे नैसर्गिक जंगल होते) सकाळी सकाळी भटकल्याच्या आठवणी जाग्या झाल्या.
गेले ते दिन गेले...
बिपिन कार्यकर्ते
सायकलस्वारी आणि छायाचित्र दोन्ही फारच छान!
आम्ही काही मित्र-मैत्रिणी २-३ वर्षांपूर्वी नीळकंठेश्वरला गेलो होतो त्याची आठवण झाली. तिथले वेगवेगळ्या प्रसंगांचे अगदी पुतना मावशी, घटोत्कच ते द्रोणाचार्य आणि अगदी इंद्रदरबार असे सगळे पुतळे शेजारी शेजारी नांदताना पाहून मजा वाटते.
त्या पुतळ्यांच्या मागच्या बाजूने खोल दिसणारे पानशेत आणि वरसगाव धरण तर जबराच!!
--शाल्मली.
लेख आणि फोटो सगळंच सुरेख! इंद्रदरबार अगदी जीवंत वाटतोय आणि समुद्रमंथन सुद्धा. धरणाचा धुक्यातला फोटो खास.
क्रान्ति
ध्यानम् मूलम् गुरुमूर्ति, पूजामूलम् गुरु पदम्
मंत्र मूलम् गुरुवाक्यम्, मोक्षमूलम् गुरुकृपा
अग्निसखारूह की शायरी
उत्तम सहल-वर्णन!
'मन किती बोलकं आणि डोकं किती हलकं होतं...' अगदी असा अनुभव केवळ तुमचा लेख वाचून आला, प्रत्यक्षात तर किती मोकळं वाटलं असेल? आम्हालाही तुमच्या सहलीत सामील करून घेतल्याबद्दल, आणि बर्याच आठवणी जागवल्याबद्दल धन्यवाद!
मग नीळकंठेश्वरला न पोचता भलतीकडेच कुठेही पोचलो तरी चालण्या सारखं होतं.
हे लै आवडलं.. असं एकटं(कधी दुकटं) निर्हेतुक भटकंती ज्या वाटा दाखवते जो आनंद देते तो मिनीट अन मिनीट प्लान्ड "टुर्स" नाहित
अजून येऊदे सायकलस्वार्या
(एका सायकलचा मालक)ऋषिकेश
------------------
संध्याकाळचे ७ वाजून ५७ मिनीटे झालेली आहेत. चला आता ऐकूया एक सुमधूर गीत "चांदण्या शिंपीत जाशी...."
वर्णन! सहज शैली... मस्त रे!!
सातारा, वरंधा घाट, शिवथरघळ, रायगड अशी सायकलवर केलेली भटकंती आठवली.
वरसगावातील एक फोटो डकवितो आहे. तुम्हाला (आणि पुनेरीलापण) हा परिसर आवडत असेल तर श्रावण-भाद्रपदात भेटता येईल...
तो भाग माझा आवडता आहे. मी जन्मलो खडकवासल्यात अन तिथेच दहावीपर्यंत राहिलो. त्या भागातल्या बर्याच लोकांच्या माझ्या वडिलांशी ओळखी असल्याने मी त्या भागात खूप फिरलो आहे. एकतर निसर्गरम्य असा तो परिसर आहे अन महत्वाचे म्हणजे शहराजवळ असुनही खोड्याळ, उडाणटप्पु पर्यटकांमुळे जो त्रास होतो (सिंहगड्ला नेहमी असा त्रास होतो.) तो तिकडे होत नाही. मजा येते तिकडे. कालच मी सहकुटुंब तिकडे फिरायला गेलो होतो.
थोडेसे मार्गाविषयी: निळकंठेश्वरला जायला बरेच मार्ग आहेत. एकतर पानशेत रस्त्यावर रुळे नावाचे गाव आहे तिथुन बोटीने मुठा नदी ओलांडुन जाता येते (विमुक्त जाताना बहुधा त्या रस्त्याने गेले.)
दुसरा मार्गः वारजे, एनडीए गेट, पिकॉकबे, मांडवी मार्गे जांभळी असा आहे. (जरी अनेकदा त्या जागेला रुळ्याचा नीळकंठेश्वर म्हणत असले तरी तो भाग जांभळी गावाच्या हद्दीत येतो.) हा मार्गही धरणाच्या कडेने जातो अन पानशेत रस्त्यापेक्षा त्यावर रहदारी खूप कमी (जवळपास नाहीच). हाच रस्त्या पुढे पिरंगुटला किंवा घुसळखांब-काळे कॉलनीमार्गे लोणावळ्याला जायला वापरला जाऊ शकतो.
तिसरा मार्गः पानशेतला जायचे पण एसटी स्टँडकडे डावीकडे न वळता सरळ बोटींग क्लब कडे जायचे. मुठा नदीचा पुल ओलांडल्यावर डावीकडे कुरण बुद्रुक गावातुन जाणारा रस्ता आहे त्याने सरळ. हा मार्ग बर्यापैकी बिकट आहे अन निर्मनुष्यही.
चौथा मार्गः खानापुर ओलांडल्यावर शांतिवन रिसॉर्ट लागतो. त्याच्या मागे बर्याचदा नदी ओलांडायला वल्हवायची नाव असते ती वापरुन मांडवी ला जायचे अन तिथुन दोन क्रमांकाचा मार्ग वापरुन पुढे जायचे.
हे सर्व मार्ग मी पुर्वी वापरले आहेत पण गेल्या काही वर्षात शक्यतो पहिलाच मार्ग वापरतो.
--
Grant me the serenity to accept the things I cannot change, the courage to change the things I can, and the wisdom to know the difference. --Reinhold Niebuhr
वा ! तुमच्या प्रवासाचे वर्णन आवडले. नीळकंठेश्वरवर मी आणि माझा एक मित्र असेच अचानक बेत करुन गेलो होतो ते आठवले. पावसाळ्याचेच दिवस होते. वरती रात्री मुक्काम केला होता. मजा आली होती. :)
चिमण्या, बुलबूल, सुर्यपक्षी, वटवट्या, मैना, सुभग अश्या बऱ्याच पक्ष्यांचा चिवचीवाट ऐकत मी पुढं सरकत होतो.
वा .. पक्षी निरीक्षणपण करता वाटते. छान. सुभगाचे नाव अनेक महिन्यांनी ऐकले.
-- लिखाळ.
'काहीतरी कुठेतरी चुकते आहे.' असली वाक्ये आपल्या 'सूक्ष्म' विचारशक्तीची बतावणी करायला उपयोगी असतात :)
मला सायकल प्रवास खुप आवडतो. म्हणुन अतिशय सुंदर सायकल प्रवासाचा धागा वर काढतोय. सगळे फोटो आणी प्रवास वर्णन सुंदर आहे आणि ते सुध्दा विमुक्तभाईंनी एकट्याने केलेलं.
सायकलने आणि तेही एकट्याने प्रवास म्हणजे खरे साहस होय. जबरी विमुक्त भाई.
मी माझ्या मुलासाठी उद्याच सायकल घेतोय. तेव्हा मी ही त्याच्या बरोबर सायकल भटकंती करणार.
उद्यापासुन सायकल भटकंती करणारा (पम्या)
सफर तर मस्तच. पण
@घरी पोचल्यावर मस्तपैकी गरम पाण्यानं आंघोळ केली आणि उरलेला दिवस गो.नी.दां. चा माचीवरला बुधा वाचण्यात घालवला...>>> इस ह्याप्पी येंडींग को... क्या केहेने!?
"पायवाटेच्या दोन्ही बाजूला मस्त घाणेरी फुलली होती" ऐवजी "पायवाटेच्या दोन्ही बाजूला घाणेरीने अतिक्रमण केले होते" म्हणणे जास्त योग्य ठरेल. :)
बाकी लेख मस्त!
प्रतिक्रिया
मस्त
नंदन
मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी
+१
सहीच...
शब्द
असेच
छान छान छान छान
लई भारी....
रुळ्याचा नीळकंठेश्वर
तुमचा लेख
शब्द आहेत
कौतुक
सायकल
विमुक्त
वा.
अ प्र ती म !
अरे वा खुपच सुंदर स्वप्नवत प्रवास आणि त्याचे वर्णन केले आहेस
सहजसुंदर शैली!
विमुक्ता,
सुंदर...
मस्त
सातारा
सायकलस्वा
सुंदर
तुम्हाला
मस्तच
सुरेख!
सायकल
मस्त !
अप्रतिम !!!!!
मन किती बोलकं आणि डोकं किती हलकं होतं...
विमुक्त ,सुरेख ..एवढेच म्हणतो .
वा मस्त!
उत्तम
अतिसुंदर
जरुर
भावा तू
वा !
थोडं फार
सुंदर
खुप छान
+१
विमुक्तराव,
भटकंती आणि फोटो दोन्ही मस्त
भारी !
सध्या हा विमुक्त माहित नाही
एखाद्या निरुद्देश संध्याकाळी
सफर तर मस्तच. पण
मस्त हो विमुक्त भौ!
घाणेरी / टणटणी
"पायवाटेच्या दोन्ही बाजूला