"हू सेझ" मध्ये एचटीएमएल दुवा दिलेला आहे. तो लेख वाचावा, विशेषतः त्यातील "हू सेझ" वाक्याचा संदर्भ. मध्य- किंवा प्राचीन भारतातली कुठलीही चांगली वस्तू लक्षात येता काही लोक "आजकालचे (सुधारणावादी) लोक प्रत्येक गोष्टीला पाश्चिमात्य म्हणतात, तर हा घ्या पुरावा..." वगैरे. या बोलण्यात दोन वाईट गोष्टी आहेत : १. "सुधारणावादी लोकांना भारतात काहीच चांगले नाही असे ठाम वाटते" हा गर्भित आरोप केला जातो. पण असे वाटणारे सुधारणावादी लोक खरे म्हणजे शोधून सापडणार नाहीत. सुधारणा="माझ्या आवडत्या भारतात अमुकतमुक वाईट गोष्टी बदलल्या पाहिजेत" असेच साधारणपणे सुधारणावादाचे गमक सापडेल. तिथे "अमुकतमुक बदलायला पाहिजे" हा विचार बाजूला सारून "काहीच चांगले न दिसणारे तुम्ही देशद्वेष्टे आहात" हा खोटा मुद्दा उपस्थित करून त्या मुद्द्याविरुद्ध वाद घातला जातो. खोट्या मुद्द्याविरुद्ध जिंकणे अर्थातच अत्यंत सुकर असते. पण संवादात प्रगती शून्य होते. २. "तुम्ही (सुधारणावादी) सुशिक्षित असून तुम्हाला ही चांगली बाब दिसली नाही म्हणजे तुम्ही देशद्वेष्टेपणाने आंधळे झाले आहात. (तुम्ही मूर्ख आहात.)" (पुन्हा "तुम्हाला चांगले दिसत नाही" हा खोटा मुद्दा गर्भित रूपाने अधोरेखित केला जातो.) हा "तुम्ही मूर्ख देशद्रोही" मुद्दा "सत्य-गृहीतक" म्हणून वापरला जातो, तो शब्दांत कधी येतच नाही, म्हणून त्याचा प्रतिवाद करायला शब्द सहजप्राप्त नसतात. कारण सुधारणावादी मनुष्यसुद्धा "वा, किती छान श्लोक, किती छान गणित" अशाच भावनेत असतो. "तू मला देशद्वेष्टा म्हणू नकोस" हा प्रतिवाद केला तर "तुला सुंदर श्लोकातले सौंदर्य कळत नाही - तुझा मूर्ख द्वेष्टेपणा दुप्पट सिद्ध" असा अतार्किक मुद्दा पुन्हा येतो. अशा रीतीने कुठली वादग्रस्त गोष्ट गृहीतक म्हणून वापरून कुठलीतरी तिसरीच चांगली गोष्ट सांगणे म्हणजे वादातील लबाडी होय. भारती कृष्णतीर्थांची ती रचना शोधत मी वरील दुव्यातील पानापाशी पोचलो. त्यात भारती कृष्णतीर्थांचा उल्लेख नाही. त्यांना श्रेय नाही. मात्र "काही (देशद्वेष्ट्या) लोकांना भारतात काहीच नाही, पश्चिमेतून सगळे आले असे वाटते" असा आरोप मात्र आहे! मग वाईट वाटणार नाही तर काय?