वाचकांचे आवड-नावड कलवण्याबद्दल आभार. माझी मूळ इंग्रजी कविता : URBAN TRAILRUNNER --------------------- I step from my highrise Sneakers laced Right on to a trail. Tall trees tower right and left And deftly filter The afternoon sun. Out of my line of sight Restless wildlife rustles Hustles, squeals - A squirrel scurries across. I dodge torpid thickets - Thickets with floral aromas And subtle citrus scents Never stalling Till at a narrow pass Two trunks stop me short Smelling of Chanel No. 5 And Old Spice. I say - "Madam, Sir - I beg pardon. Please make way." ---------------------

काव्य हे पुष्कळदा श्राव्य माध्यम असते. जोवर कवितावाचनाची एखादी पद्धत रूढ असते - म्हणजे वृत्त ओळखीचे असते - तोवर लेखी माध्यमातून पुष्कळदा पुरेशा तपशिलात कविता लिहिली जाऊ शकते. आता मराठी कवितेत ओढाताण झाली आहे की नाही, हा एक उत्तम प्रश्न आहे. मी ज्या प्रकारे शब्द बोलतो (आणि यात माझे महाराष्ट्राबाहेर राहाण्याचा घनिष्ट संबंध असावा), त्या बोलण्याच्या तर्‍हेत वरील कविता सहज म्हटली जाऊ शकते. ती येथे : Get this widget | Track details | eSnips Social DNA आता पुढे दोन वेगवेगळ्या इंग्रजी ध्वनिफिती देत आहे. यांच्या हेलात फरक आहे, आणि त्यामुळे कवितेचे श्राव्य गुण थोडेतरी बदलतात. बहुधा खूपही बदलतात. प्रथम हेल मिश्र भारतीय-अमेरिकन हेल आहे - या प्रकारे मी सध्या इंग्रजी बोलतो. दुसरा हेल भारतीय-मराठीकडे झुकलेला आहे. साधारण अशा प्रकारे मी पूर्वी बोलत असे. (त्याही पूर्वी मी कोकणी हेलात इंग्रजी बोलायचो, पण तो हेल माझ्या जिभेवरून पुरता निसटला आहे.) मिश्र भारतीय-अमेरिकन हेल Get this widget | Track details | eSnips Social DNA भारतीय-मराठीकडे झुकलेला हेल Get this widget | Track details | eSnips Social DNA आता बहुधा पटेल की मला तरी या कविता विशेष ओढाताण न करता म्हणता येतात. कविता रचताना मला ती जिभेवर घोळवून घोळवून स्वतःला पटवावी लागते. कविता सर्वश्रेष्ठ आहे की नाही, माझ्या नेहमीच्या दर्जाची आहे का नाही, हा विचार मनात जर असला तर फारच अस्पष्ट असतो. जिभेवरून ती ओघळत असताना लयीशी मला हवा तो खेळ होतो आहे का? हा विचार सर्वात समोर असतो. माझ्या हेलातला ध्वनी आणि मनात ठरलेल्या कथेशी इमान राखणारा अर्थ, दोन्ही पटेपर्यंत शब्द बदलणे ही पद्धत. अशी गंमत...