जास्तीत जास्त उत्क्रुष्ट मराठी चि़ञपट निर्माण होण्यसाठी कशाची गरज आहे?

उत्कृष्ठ चित्रपट निर्माण होण्यासाठी १ व ४ या गोष्टी आवश्यक असल्या तरी या असल्या म्हणजे चांगला चित्रपट बनत नाही. त्यासाठी

1. चांगली कथा असली पाहिजे.
2. दिग्दर्शकाचे चित्रपट माध्यमावर प्रभुत्व असले पाहिजे. नाटक आणि सिनेमा ही वेगळी माध्यमे आहेत (दूरदर्शन हे अजूनच वेगळे माध्यम आहे) हे लक्षात घेतले पाहिजे. दृश्य पडद्यावर कसे दिसेल याचा अंदाज पटकथा लिहितानाच असला पाहिजे.
3. चित्रपटाचे वाचाळपण कमी करायला पाहिजे.
4. चित्रपट विनोदीच (पक्षी: आचरट) असला पाहिजे हा हट्ट सोडायला हवा.
सध्या चित्रपट विनोदी तरी असतो किंवा मग एकदम सामाजिक जाणीववाला तरी असतो.
5. मराठीच्या प्रेमासाठी प्रेक्षकांनी काहीही चालवून घ्यावे अशी अपेक्षा करता कामा नये.

अवांतरः सचिन व महेश कोठारे (आणि स्मिता तळवलकर) यांनी चित्रपट बनवणे बंद केले पाहिजे. (तिघांची क्षमा मागून. ही नावे घेतली म्हणजे इतर चांगले आहेत असे नाही) खराटा (येथे उत्तम काथ्या बारीक कुटून मिळेल)

खरोखर चांगला चित्रपट बनवण्याची इच्छा आणि जिद्द हवी .. पु. ल. देशपांडेंचा 'सबकुछ पु. ल.' असलेला "गुळाचा गणपती" याचं उत्कृष्ठ उदाहरण आहे .. त्यांच्या कडे ना मोठे भांडवल होते ना अधुनिक तंत्रज्ञान .... आणि प्रेक्षक कसा असेल हे चित्रपट प्रदर्शित झाल्यावर कळेल ना ... चित्रपटांकडे केवळ व्यवसाय म्हणून बघणार्‍यांनी प्रेक्षकांना काय हवे काय नको हे स्वतःच ठरवले ... आणि स्वतःच्या कमी दर्जाच्या कलाकृती .. (त्यांना कलाकृती तरी का म्हणायचं हा प्रश्नच आहे) लोकांच्या माथी मारल्या आणि त्याचं समर्थन करण्याकरता ... हल्ली असेच चित्रपट लोकांना हवे असतात --- ही मखलाशी . खरोखरच लोकांची आवड अशी असती तर "श्वास", "नॉट ओन्ली मिसेस राउत" इ. सारखे चित्रपट त्यांनी पाहिलेच नसते . गजेंद्र अहिरेंचे चित्रपट खरोखरच बघण्यासारखे असतात ... त्यांनी 'मैत्र जिवांचे' मधील 'नाव आहे चाललेली -- काल ही अन् आज ही' या गाण्याचे चित्रीकरण केले आहे तेकेवळ अप्रतीम आहे

मराठी लोकंनी मराठी चित्रपटाला लोकाश्रय दीला पाहीजे. मराठी चित्रपट पहाणे म्हणजे कमीपणा हा विचार सोडुन दीला पाहीजे. काही मराठी लोक , भंगार हीन्दी चित्रपट पहातात पण मराठी बघत नाहीत.

मूळ कथा उत्तम हवी. सामना, सिंहासनसारखी! मध्यंतरीच्या काळात आलेल्या सचिन, कोठारे वगैरे मंडळींच्या सिनेमांनी मराठी सिनेमाची पार वाट लावली.. त्यात अशोक सराफ, लक्षा बेर्डे वगैरे मंडळींचा यथेच्छ फालतूपणाच होता. उत्तम मराठी चित्रपट हवा असेल तर राजाभाऊ परांजप्यांसारखी मंडळी हवीत..! तात्या.

आजकाल रंगभूमीवरचे अनेक ताकदीचे कलाकार चित्रपट सृष्टीत आहेत. ह्याच बरोबर, दिगदर्शक मंडळींना कोकण "पुन्हा" सापडलं आहे ('बापू', श्वास, देवराई इ.) एखादा बुद्धीवान बिपीन नाडकर्णी "मराठी मुंबई" सुद्धा ताकदीने दाखवतो. एव्ह्ढच नव्हे तर ताकदीचे गायक्/गायिका आणि संगीतकार आहेत. त्यामुळे, आपल्याकडे उत्तम सिनेमा बनविण्याचे सर्व साहित्य आहेच! पण एखाद्या मंद महेश कोठारे ने फद्या करायचा म्ह्टला तर त्याला कोण काय करणार.

काही मंडळींनी लक्ष्या, अशोक सराफ, सचिन इ. बाबत काही अंशी निगेटीव्ह सूर लावला आहे. यांचे सर्वच चित्रपट अत्यंत फालतू आहेत असं नाही. निव्वळ मनोरंजनात्मक दृष्टीकोण ठेवून जरी या मंडळींनी चित्रपट केले असतील, तरीही गंमत्-जंमत, बनवाबनवी, झपाटलेला इ. अनेक चित्रपट (माझ्या मते तरी) मस्तंच आहेत. सचिन आणि लक्ष्या यांच्या भूमिकांमध्ये तोच तोच पणा जाणवतो पण अशोक सराफ चा विविधांगी अभिनय वाखाणन्याजोगा आहे. मला तरी या मंडळींच्या प्रयत्नांचं कौतुक वाटतं. जशी चित्रपट ही कला आहे तसाच किंबहुना त्याहूनही जास्त तो एक व्यवसाय आहे. अवांतरः आजकाल नट-नट्यांकडून चित्रपट चालावा म्हणून जो विविधांगी अभिनय करवून घेतला जातो त्याबद्दल आपले काय म्हणने आहे? -झेल्या थांबला असाल तर चालायला लागा, चालत असाल तर पळायला लागा, पळत असाल तर थांबा.

पंढरीची वारी , बिनकामाचा नवरा , वजीर मधल्या अशोक सराफला तर तोड्च नाय .. मराठी मधे अनिमेशन किंवा नविन तंत्रज्ञान आणायचा प्रयत्न महेश कोठारेनीच केला..

अशोक सराफ व लक्षा बेस्टच आहेत. वेताळ

मी तर आधुनिक तंत्रज्ञान मत दिले आहे... खरे पहता चित्रपट हे त्या त्या वेळची परिस्थीती, काळ, समाज याचे चित्रण करत असतात्...लक्शा, अशोक सराफ, सचिन यानी एक काळ गाजवला. दादा कोंडके नी एक काळ गाजवला...पण त्यावेळी जी परिस्थिती त्यात दाखवली ते त्या काळाला साजेसे होते.. पण परवाच मी 'मुखवटे' नावाचा एकदम टुकार मराठी सिनेमा पाहिला...त्यात एका द्रुश्या मधे तमाशा दाखवला आहे..आणी तो माणुस किन्व गुन्ड लोक मुम्बैत रहात असतात्...वास्तविक प्रत्येक मराठी सिनेमात तमाशा दाखवायलाच हवा का??..कारण आता खेडो-पाडी पण लोक तमाशा बघत नाहीत्..तर ह्या अश्या मुळे सिनेमा त्याचे वास्तव हर्वुन बसतो... त्याच बरोबर आत हेही नमुद करवेसे वाटते की, श्वास, सात च्या आत घरात, पैलतीर, चेकमेट, वळु, सनै-चौघडे आणी असे अनेल चांगले सिनेमे येत आहेत्...त्यामुळे खूप अपेक्षा वाढ्ल्या आहेत्...पण अनासपूरे, भरत जाधव सारखी लोक त्याच्-त्याच पद्दतिची कामे करुन्...त्यन्च्या तल्या कलाकारा ला मारत आहेत असे खेदाने नमूद करावेसे वाटते.. आणी त्याच बरोबर, आधुनिक तंत्रज्ञान हे सुद्धा वापरले पाहिजे...आज-काल साऊथ चे मूव्ही हिन्दी पेक्षा ही तांत्रिक बाबतित चांगले आहे.. -------------- केदार जोशी

भरत जाधव, पॅडी कांबळे, सिद्धार्थ जाधव ह्यांनी सुद्धा लवकरात लवकर गाशा गुंडाळुन आपापल्या गावी प्रयाण केल्यास उत्तम ... छोटा डॉन च्या या विधानाशी असहमत डान राव अहो जिथे शहरी आणी ग्रामिण असा भेद होतो ना तिथे हि अशी चलणी नाणी चालतात आज ही महाराष्ट्रात मराठी सिनेमात शहरी आणी ग्रामीन असा भेद होतो मला सांगा तुम्ही म्हणता अलका कुबल रडुबाई आहे कबुल पण आज हि तिचे चित्रपट महाराष्ट्रातील स्त्री वर्ग ( ग्रामीण ) तिचा चाहता आहे मला सांगा अहो जशी मागणी असेल तसा पुरवठा होतो कारण आता हि फक्त कला नाहि आहे तर हा व्यवसाय झाला आहे पण यात जर तोच तो पणा असेल तर कंटाळवाणा होतो हे पण कबुल जेंव्हा 'एक होता विदुषक' सारख्या चित्रपटातुन हा माणुस स्वतःतील सशक्त अभिनयाचे वारु उधळीत होता तेंव्हा किती लोकांनी तो चित्रपट बघितला ? हे बाकि पटल मला परिकथेतील राजकुमार चे कारण जेव्हा विनोदी अभिनेता हा शिक्का बसतो ना तेव्हा 'एक होता विदुषक' सारख्या चांगल्या चित्रपटाला लोक नाकारतात आज मराठी सिनेमाला चांगले दिवस आले आहेत आज मराठी सिनेमा कोटी कोटी ची उड्डाणे करु लागला आहे ( बनवायला आणी कमवायला ) तर आपण वाद घालु नका अहो सिनेमा थेटरात बघा डीव्हीडी किवा व्हीसीडी वर नको ............ ************************************************************** कोणी पाजली तरच पिण्यात अर्थ आहे , कोणी पाजली तरच पिण्यात अर्थ आहे , स्वताच्या पैशाने प्यायला मी काय मुर्ख आहे ??

अरे वा! आमच्या मराठी चित्रपटात इतकी सगळी गुणी मंडळी आहेत तर मग, जास्तीत जास्त उत्क्रुष्ट मराठी चि़ञपट निर्माण होण्यसाठी कशाची गरज आहे? ह्या प्रश्नाची काही आवश्यकताच उरत नाही! किंवा, लोकं मराठी सिनेमे पाहात नाहीत, मराठी सिनेमे पाहायला हवेत वगैरे गळे काढायची तरीही काय गरज आहे कुणास ठाऊक! :) तात्या.

दादा कोंडकेंचे सीनेमे मला 'उत्कृष्ट' वाटतात तर तेच माझ्या मावसबहिणीला द्विअर्थी आणी कंबरेखालच्या विनोदाने बरबटलेले दादा कोंडके यांचा मी पण फ्यान आहे. त्यांचे सोंगाड्या, पांडू हवालदार, ह्योच नवरा पाहिजे, राम राम गंगाराम हे चित्रपट फारच सुंदर होते. या सार्‍या चित्रपटांची कथा उत्तम होती. नंतर जेव्हा विनोद आधी ठरवून त्यासाठी प्रसंग निर्माण करू लागल्यावर चित्रपटांची वाट लागली. खराटा (येथे उत्तम काथ्या बारीक कुटून मिळेल)

चेकमेट व वळु सारखे चित्रपट असेल तर बघन्यात मजा आहे.

सगळ्यात महत्वाची आहे पटकथा आणि त्याचबरोबर दिग्दर्शक आणि त्याची/तिची दृष्टी. चांगला दिग्दर्शक फारसे नावाजलेले कलाकार/अभिनेते नसतांनाही चागले चित्रपट बनवू शकतो (उदा. सचिन कुंडलकर - रेस्टॉरंट, समीर धर्माधिकारी.), सुमित्रा भावे - सुनील सुकथनकर ह्यांचे कित्येक चित्रपट. बाजाराचे आणि उत्कृष्ट्तेचे गणित जमतेच असे नाही, कित्येक वेळा नाहीच जमत. तरीही मराठीत गेल्या काही वर्षात बरेच चांगले चित्रपट येऊन गेले. माझ्या मते , डोंबिवली फास्ट, श्वास, रेस्टॉरंट, देवराई, दहावी फ, नितळ, उत्तरायण, वळू, टिंग्या हे खरेच उल्लेखनीय होते - इतरही आहेत. हे कुठल्या लटेतले चित्रपट नव्हते - आणि ह्यातले कित्येक व्यावसायिकदृष्ट्या यशस्वीही झाले. गरज आहे ती सशक्त कथानकांची आणि ती प्रभावीपणे प्रेक्षकांसमोर सादर करणार्‍या दिग्दर्शकांची! मला स्वतःला सुमित्रा भावे - सुनील सुकथनकर ह्यांचे बहुतांश चित्रपट आवडतात. त्यांच्या काही चित्रपटात मात्र कधी-कधी शेवट खूपच भाबडा, सरळ-सोपा केल्याचे वाटते. उदा. वास्तुपुरुष. पण तरीही व्यक्तिरेखांचा उत्कृष्ट आलेख आणि सशक्त कथानक ही त्यांची महत्वाची बलस्थाने आहेत. त्यांच्या बहुतेक व्यक्तिरेखा विश्वासार्ह आणि खर्‍याखुर्‍या वाटतात. त्याउलट गजेंद्र आहिरेचे सिनेमे मला तरी लाऊड आणि बतबटीत, मेलोड्रामॅटीक वाटतात, मी त्यचे नवीन चित्रपट पाहिले नाहीत -- पण पांढर (ह्यात त्यांच्याशी चर्चा करायची संधी मिळाली), नॉट ओन्ली मिसेस राऊत (ह्यात रेप मधे मेडीकल होत नाही इतकं सगळं भंपक दाखवले आहे, अदिती देशपांडेशी बोललो तर त्यांना म्हणे हे महितच नव्हते. हे फार पोरकट वाटले) असे काही सुरुवातीचे चित्रपट पाहिले, आणि ते क्रेडीबल नाही वाटले. सचिन कुंडलकर आणि त्याच्या फक्त व्यक्तिरेखेंवर आधारलेले चित्रपट आश्वासक वाटतात पण रेस्टॉरंट च्या तुलनेत दुसरा, समीर धर्माधिकारी आणि रेणूका दफ्तरदारचा (नाव विसरलो) चित्रपट फार आवडला नाही. निशिकांत कामथ फारच अफलातून आहे (डोंबिवली फास्ट आणि मुंबई मेरी जान) पण तो मराठीत किती काम करेल काय माहीत? बिपीन नाडकर्णीचा उत्तरायण शिवय दुसरा चित्रपट महित नही, पण त्याची समज आणि हाताळणी प्रगल्भ आहे. मला कलाकारांपेक्षा जास्त अपेक्षा आहेत त्या ह्या आणि नवीन दिग्दर्शकांकडून. कलाकारांमधे अतुल कुलकर्णी किंवा सोनाली कुलकर्णी हे विशेषतः जास्त अर्थपुर्ण चित्रपटांशी निगडीत असतात असे वाटते -- त्यांचे चित्रपट पाहण्याची खरच उत्सुकता असते. बाकी - भरत जाधव, मकरंद अनासपुरे इ. माझ्यापुरते तरी 'स्ट्रीक्टली ऍव्हाइडेबल'! त्यांना काय करायचे ते करू देत...'सातच्या आत घरात' ला जर उत्कृष्ट चित्रपट म्हणायचे असेल तर बोलणेच खुंटल. तसेच अशोक सराफ विषयी - प्रसादचे प्रतिसाद एरवी आवडतात, पण अशोक सराफ म्हणजे 'अभिनयाचे विद्यापीठ'? हे काही मला पचत नाही -- कदाचित मी त्याचे चांगले चित्रपट पाहिले नसतील (एक उनाड दिवस राहून गेला असाच! :(), पन जे काही ३०-४० पाहिलेत त्यात त्याचा चेहरा दिसला तरी चीड/किळस येते...आणि त्याचा तो चिरका आवज, सुटलेल्या पोटावर घातलेला चीप, टाईट टी-शर्ट् - यक्क!!! असो! त्या मनाने (मला) तेंव्हा फारसे माहित नसलेल्या अरुण नलावडेंचा श्वास मधला अभिनय हेलावणारा होता! मला अपेक्षा आहेत त्या नवीन आणि वेगळी वाट चोखाळणार्‍या दिग्दर्शक आणी कलाकारांकडून -- हिंदीतही फरहान अख्तर, निशिकांत कामथ अशा नवीन दिग्दर्शकांनीच वेगळे विषय आणी चित्रपट दिलेत. ह्यात सगळ्यात महत्वाचे म्हणजे त्यांच्या कथेचे वेगळेपण आणि त्यांचे त्या कथेविषयीचे conviction!!

पण अशोक सराफ म्हणजे 'अभिनयाचे विद्यापीठ'? हे काही मला पचत नाही चालते हो, आमची काय बळजबरी नाही ;) गंमतीचा भाग सोडा पण ते मी माझे स्वतःचे मत नोंदवले होते. जसे मी वरती म्हणालो होतो की मला उत्कृष्ट वगैरे वाटणारे चित्रपट माझ्या घरच्यांना तद्दन आचरट आणी बंडल वाटतात. प्रत्येकाची आवड निवड हि वेगळीच असते, आणी असावी ;) रेणुका दफ्तरदारचा तुम्ही उल्लेख करत असलेला चित्रपट भवतेक 'माझी आई' असावा, खात्री नाही. तुमचा प्रतीसाद आवडला, अदिती देशपांडेंचा तुम्ही लिहिलेला किस्सा वाचुन अंमळ आश्चर्य वाटले. ©º°¨¨°º© प्रसाद ©º°¨¨°º© निश्चयाचा महामेरु, बहुत जनांसी आधारु अखंडस्थितीचा निर्धारु, श्रीमंत योगी... आमचे राज्य

जास्तीत जास्त उत्क्रुष्ट मराठी चि़ञपट निर्माण होण्यसाठी कशाची गरज आहे? हे टाळणं- १. प्रसंगामधे हिरो मारुती ८०० म्धुन येतो आहे आणि पार्श्वसंगीत जीपचा आवाज काढतंय २. कानडी हेल मधे बोलणारे पात्र घेउन टुकार विनोद निर्मिती करणे ३. एखाद्या पात्राचे आडनाव चुकिचे उच्चारुन भंकस विनोद करणे ४. डोळे बंद करुन चित्रपट "ऐका" सगळी पात्रे जोरर्जोरात बोलतात असे आढळेल. नाटक आणि चित्रपटाच्या साऊंड रेकॉर्डींचा मुलभूत अभ्यास पात्रांनी करणे.

वरच्या ऑप्शन्स मध्ये 'चित्रपटाची कथा' हा पर्याय नाहीच आहे. मग काय कथा चांगली असणे हे महत्वाचे नाही धरले काय? का ते गृहीत आहे म्हणून ऑप्शन मध्ये टाकले नाही? माझ्या मते, १.उत्कृष्ट कथा, २.उत्कृष्ट कलावंत आणि ३.दिग्दर्शक. बाकीचे मुद्दे(भांडवल वगैरे) वरच्या मुद्द्यापुंढे गौण आहेत जरी ते पुर्णपणे दुर्लक्षीत करण्यासारखे नसले तरी. प्रेक्षकवर्ग हा आपोआप तयार होतो जर चांगले मूवीस निर्मीत होत असतील तर. कारण चांगला पिक्चर कोणाला नाही आवडणार बघायला? बाकी तंत्रज्ञान कितीही चांगले असो, बाजारत नवीन पिक्चराचे तुणतुणे का वाजवा भरपूर्(मार्केटींग) पण बेकार कथा ,बेकार दिग्दर्शन आणि बेकार अभिनय करणारे नट असलेले पिक्चर आपटताच बहुधा.(उदा: द्रोणा सारखे(माहीतीय हा हिंदी आहे ते पण हे उदा. आहे).

चित्रपट व्यवसाय हा नशिबाचा खेळ आहे....चित्रपट यशस्वि होण्यासाठी कुठलच नियम नाहि.......अनेक चित्रपट का सिल्वर जुबिलि झाले..व काहि बोलपट का आपटले याचे रहस्य कोणालाच कळले नाहि...त्या मुळे ५ वा पर्याय नशिब असा द्यावा असे मि आपनास सुचवु ईच्चितो..