पुढच्या भागाच्या प्रतिक्षेत.
हा भाग मस्त जमलाय.....
मलाही बर्याच लोकांकडे असे फोटो व सर्टीफिकेटस पाहिल्याचे आठवते....
आमच्याकडे एक त्रिकोणी लाकडी ठोकळा होता त्यावर एका बाजूला मराठीत तर दुसर्या बाजूला इंग्लीशमध्ये बाबांचे नाव व पदव्या पेंट केलेल्या होत्या.
रेवती
अगदी बर्याच घरातून आलेला अनुभव. मीनलताई तुम्ही खूपच खुसखुशीत रंगवला आहेत अनुभव. पुढची डिग्री, सॉरी, पुढचा भाग पटापट येऊदेत!
आमच्याकडेही बाबांचा लॉ डिग्री घेतल्यानंतरचा फोटो असाच भिंतीवर अडकवलेला होता. नंतर नंतर बाबा स्वतःच त्या फोटोला हसायचे! ;) पुढे तो काढून पेटीत ठेवला गेला. सध्या कुठे आहे माहीत नाही!
कॉलेजच्या हॉस्टेलवरुन घरी पत्र पाठवताना बाबांचा 'पत्त्यावर डिग्री लिहीत जा' असा आग्रह असायचा. नंतर नंतर मी 'ते फारच औपचारिक वाटतंय' ह्या सबबीने शिताफीने टाळण्यात यशस्वी झालो.
माझे बाबा अजूनही पत्र लिहिताना त्या त्या व्यक्तीची पदवी पत्त्यावर टाकतात. अर्थात हा मोठेपणा वगैरेपेक्षा सवयीचा भाग असावा.
मला साध्या/अनौपचारिक पत्रव्यवहारात नावापुढे पदव्या लिहायला अजिबात आवडत नाही.
(डॉ.) चतुरंग
छान लिहिलाय लेख. पुढच्या भागाची प्रतिक्षा आणि उत्सुकता आहे.
अवांतर :- ऑनर्स प्रकाराचं कौतुक माझ्या घरी खूप आहे! इकडे कोणी नामफलकावर ते लिहित नाहीत, कदाचित ती पद्धत नाही त्यामुळे लोक विचारतात, हे ऑनर्स म्हन्जे काय?
क्रान्ति
***मन मृदु नवनीत | मन अभेद्य कातळ
मन भरली घागर | मन रिकामी ओंजळ***
अग्निसखा
जुन्या काळी शिकणारांचीही संख्या कमी होती.. त्यामुळे त्या काळचा नावासमोर पदवी लिहिण्याचा अट्टाहास समजून घेतला जाऊ शकतो.. पण आजच्या जमान्यातही लग्नपत्रिकांवर वर-वधूच्या पदव्या लिहिलेल्या मी वाचल्या आहेत...
मस्त कलंदर..
नीट आवरलेलं घर ही घरचा संगणक बंद पडल्याची खूण आहे!!!!
पण आजच्या जमान्यातही लग्नपत्रिकांवर वर-वधूच्या पदव्या लिहिलेल्या मी वाचल्या आहेत...
आमच्या लग्नात बाबांचा आग्रह चालला होता पदव्या छापण्याचा.
मी,"शी.....कायतरीच काय." असं म्हणून तो मोडून काढला.
मग बाबा म्हणाले निदान फोटो तरी छापू....पण अंगावर पाल पडल्यासारखा माझा आविर्भाव बघून तो बेत रद्द केला.
रेवती
मस्त लेख आहे....
माझे आजोबा त्यांच्या वयाच्या ६६ व्या वर्षी बी ए झाले, ते सर्टिफिकेत त्यांनी फ्रेम केले होते त्याची आठवण झाली...
_____________________________
आवाज खालच्या सप्तकात बोलायला हवा असेल तर खर्जाचा रियाज करा.... ;)
कृष्णधवल दिवसांत नेल्याबद्दल धन्यवाद!
एकदा मी आईला एकदा गमतीने विचारलं होतं,"तू काय पाहिलंस गं बाबांच्यात?" तेव्हा तिने उत्तरादाखल बाबांचा एम. टेक झाल्यानंतरचा कृष्णधवल फोटो दाखवला होता मला.
:)
मी आईला विचारल्यावर ती म्हणाली की त्या काळी नवरा सरकारी नोकरीत असणं म्हणजे फारच ग्रेट गोष्टं समजली जायची.
बाबा इंजिनिअर व सरकारी नोकरी..... म्हणजे भन्नाट काँबिनेशन समजले गेले व तसे स्थळ आल्यावर वधूपक्षाच्या उड्या पडायच्या.
तसेच पोस्टात नोकरी असली की लोक धन्य व्हायचे म्हणे. आईच्या मैत्रिणीसाठी त्यांच्या वडीलांनी पोस्टमनच स्थळ पसंत केलं होतं.
का? तर पोस्टात नोकरी.......मग इतर नातेवाईकांच्या विनंतीवरून ते लग्नं झालं नाही.
रेवती
मस्त लेख. आता पुढला ग्रॅज्युएट कोण ?
मी तसा जुना असलो तरी आपल्या बाबांच्या मानाने लहान. शिवाय माझ्या बाबांच्यापासून घरात पदवीधरांची रांग लागलेली. त्यामुळे मी स्वतःच्या पदवीदानाच्या समारंभालाच गेलो नाही. पोस्टाने आलेली पदवीची गुंडाळी मात्र अजून जपून ठेवली आहे. ती कोणालाही कधी दाखवण्याची वेळ मात्र कधी आलीच नाही.
आनंद घारे
मी या जागी चार ओळी खरडल्या आहेत, जमल्यास वाचून पहाव्यात.
http://360.yahoo.com/abghare
http://anandghan.blogspot.com/
पोस्टाने आलेली पदवीची गुंडाळी मात्र अजून जपून ठेवली आहे. ती कोणालाही कधी दाखवण्याची वेळ मात्र कधी आलीच नाही.
खरं आहे! आमच्या लेखी देखील पदवीला शून्य किंमत आहे. नायतर बी कॉम प्रथम वर्गात पदवीधर असूनही रंडीबाजारातल्या एका देशी दारूच्या गुत्त्यात कॅशरची नोकरी करायला लागली नसती!
च्यामारी, काय चाटायच्ये ती पदवी?! :)
तात्या.
प्रतिक्रिया
पुढच्या
मस्त जमला आहे
र्हुद्य आठवणी ...
मनोरंजक लेख!
अरेच्च्या!
बाकी ..
सुंदर ...
मस्तं
छान
छान लेख...
कष्टाने मिळवलेल्या गोष्टींचं अप्रूप तर असायचंच...
पण आजच्या
आवडले
असेच
मस्त लेख
मस्त!
हे
अगदी हेच म्हणते.
लेख
मीनल, सुंदर
छान लेख
पोस्टाने
आठवणी
सुरेख झाला
वा! मस्त
मस्त लेखन !
धन्यवाद