काहीना आयुष्यात नशीबाने खूप काही मिळते. ते मिळाले हे कळणे, त्यावर भाळणे, लाख बोललात केळकरसाहेब. जे मिळाले त्यावर भाळणे महत्वाचे..! स्वतः त्या आनंदात डुंबून मग इतरांनाही त्यात सहभागी करून घेणे हा गुण माझा नव्हे. तो मी माझे गुरुजी पुरुषोत्तम लक्ष्मण देशपांडे यांच्याकडून शिकलो. ते मला एकदा म्हणाले होते, 'बाबारे, तुला जे भावेल, आवडेल,रुचेल, ते तुझ्या परिने जगालाही सांग. अगदी हातचं काहीही राखून न ठेवता..!' प्रत्येक एकेका पायरीवर माणसाची श्रेष्ठ गुणवत्ता वाढत जाते! तुमच्याबद्दल तसे वाटले. मनापासून धन्यवाद केळकरशेठ. आजवर खूप भन्नाट आयुष्य जगलो. तेही अगदी भरपूर आणि मनमुराद. मग एखादं छानसं गाणं असो, की जीव ओवाळून टाकावी अशी कांद्याची भजी असोत, की इंदौर-उज्जैनीची रबडी असो, की एखादी मनमोहक, चित्ताकर्षक ललना असो! मी भाळलो नाही असं कधी झालं नाही! अर्थात, ललनेच्या बाबतीत बेताबेताने आणि मनातल्या मनात भाळलो हे वेगळं सांगायला नको! ;) तुम्ही मागे एकदा गोविंदरावांचे हार्मोनियम ऐकवले होते दुर्मिळ दुवा देऊन. पुढे कधी त्या धर्तीवर लिहिले नाहीत. बहुतेक 'पंचवार्षिक योजना' दिसते! अहो तसं नाही. अलिकडे बर्‍याच दिसांनंतर टाईम भेटला. अजूनही माझ्या संग्रही अनेक दिग्गजांची खूप काही दुर्मिळ ध्वनिमुद्रणे आहेत. इतकी, की त्यावर जर लिहू लागलो तर कित्येक लेख व्हावेत. यात जराही अतिशोयोक्ति नाही. अहो आजपर्यंत ऐकलेल्या नानाविध मैफली, त्यांच्या आठवणी आणि इथून-तिथून जमवलेली एकसे एक दुर्मिळ ध्वनिमुद्रणे एवढीच काय ती या तात्याची आयुष्यातली कमाई आहे. मात्र ती आयुष्यभर पुरेल हे नि:संशय! आपला, (भाईकाकांचा शिष्य) तात्या.