मडिकेरी ( कूर्ग ) - एक धावती सहल
मागच्या महिन्यात कर्नाटकातील चिक्कमगळुरु येथे जाण्याचा योग आला. आता मार्चमध्ये उडुपीला एका समारंभात जायचे होते. त्याला धरून थोडे मडिकेरी फिरून आलो. दोन्ही ठिकाणं कॉफीच्या मळ्यांसाठी नावाजलेली आहेत. ८०० ते १००० मिटर्स उंचीवर डोंगर उतारावर आणि उंच झाडांच्या सावलीत कॉफीची झाडे चांगली वाढतात. पाऊस जास्ती लागतो. त्यासाठी पोषक वातावरण इथे आहे. विशेष म्हणजे कॉफीच्या झाडसाठी डोंगरावरची झाडे कापून टाकावी लागत नाहीत. तसे चहा लागवडीचे नाही. एकूण हा भाग रम्य आहे. आम्ही मंगळुरूला रेल्वेने उतरून बसने मडिकेरीला गेलो. तिथे दोन दिवस राहून परत बसने मंगळुरूमार्गे उडुपीला पोहोचलो. कोस्टल रोड छान मोठा आहे. वाहने वेगात जाऊ शकतात. मंगळुरू ते उडपी ६६ किमतीचे अंतर बसने सवा तासांत कापले. (मागच्या महिन्यात उडुपीला राहून मल्पे बीच पाहिले होते. इकडे मट्टु बीच सहा किमीटरवर, काउप बीच अठरा किलोमीटर अंतरावर आहे. शहरात बरीच हॉटेल्स आहेत. या वेळेस श्रीकृष्ण मठाच्या आवारात राहिलो. )
जाण्याअगोदर यूट्यूबवर काही वाडिओ पाहून घेतले. या साईटवर चांगली माहिती मिळाली.
Thrillophilia ....25 Best Tourist Places in Madikeri यातल्या बऱ्याच ठिकाणांमध्ये आवड नव्हती.
इरप्पू आणि अबी या धबधब्यांना भेट देणे उपयोगाचे नव्हते कारण मार्च महिन्यात पाणी कमी असते.
भागमंडला+तलकावेरी ४३ किमी दूर मडिकेरीच्या पश्चिमेस आहे. याच रस्त्यावर ग्लास ब्रिज आहे.
कुशालनगरा(तिबेटी वस्ती आणि मंदिर), निसर्गधामा (मुलांसाठी बाग), दुबारे ( हत्ती पाहणे) या तीन जागा मडिकेरीच्या पूर्वेला मैसुरू रोडवर साधारण तीस किमी अंतरावर आहेत. राजाज टूम (थडगे समाधी)२ किमी, अबी (कोदवू भाषेत धबधबा)फॉल्स ८ किमी उत्तरेस आहे.
राजाज सीट एक किमी दक्षिणेकडे आहे.
ओंकारेश्वर टेंपल आणि मडिकेरी फोर्ट ( पॅलेस आतमध्येच आहे) हे बस स्टँड पासून तीनशे मिटर्स इतके जवळच आहे. यास लागूनच पोस्ट ऑफिसची इमारत आहे.
का जावे: सुटी घालविण्यासाठी थंड हवेचे धार्मिक नसलेले उंचावरचे ठिकाण म्हणता येईल.
कसे जावे : मंगळूरू येथे रेल्वे किंवा विमानाने गेल्यावर पुढील १४० किमी मडिकेरीला रस्त्यानेच जावे लागते. मंगळूरू - बंटवाल - पुत्तुर - सूल्या - मडिकेरी मार्गे मैसुरू बसेस सतत असतात. सूल्यापासून पंचवीस किमी गेल्यावर नंतरचे पंचवीस किमी घाट चढून ११०० मिटर्स उंचीवर मडिकेरी आहे. रात्रीचे तापमान २३° सेंग्रेडहोते. दिवसा २७°. बेंगळूरू -मैसुरू-मडिकेरी असा २५० किमीटरसचा रस्ता पडतो. म्हणजे तिकडूनही सहल पुरी करता येईल.
राहाणे कुठे :
मडिकेरी बस स्टँड, फोर्ट यांच्या आजुबाजूला बरीच हॉटेल्स आहेत. सभोवार बघितलं तर डोंगर उतारावर अनेक हॉटेल्स दाटीवाटीने उभी दिसतात. शिवाय विविध रस्त्यांच्या दोन्ही बाजूस कॉफीमळे (इस्टेटस) आहेत त्यात होम स्टे आहेत. आमचे फिरणे स्थानिक बसेसनेच होत असल्याने शहरातील हॉटेल्स शोधतो.
खाणे :
दूरच्या किंवा इस्टेटमधील होम स्टेमध्ये त्यांचीच खानावळ असते. शहरात पर्याय बरेच असतात. फोर्टासमोरचे शांती सागर वेज हॉटेल चांगले आहे. येथे इडली, वडे, डोसे, भजी चांगली मिळतात परंतू एकूणच उडपी,मंगळूरू , मडिकेरी, चिक्कमगळुरू भागांत मुख्य शाकाहारी जेवणाची वाट लागते. अत्यंत बेचव आमटी भाजी असते. एक डाळीचं पातळ तिखट पाणी, आणखी एक जरा तिखट पाणी आणि भोपळ्याच्या फोडी घातलेलं आणखी एक तिखट पाणी अधिक भात हा प्रकार. भाजी म्हणजे भोपळ्याची मोहरी खोबरं घातलेली बेचव भाजी. कोशिंबीर म्हणजे बीट, कांदा खोबरं मिक्स. एक खिरीची वाटी. पोळी नाही. कुठे असलीच तर जाड रोडगे असतात. पुऱ्या कडक असतात. बाहेर दुकानातून पाव लोणी घ्यावे तर सॅन्डविच ब्रेड आणि अमुल बटर कुठेही मिळत नाही. मडिकेरीत 'कोदवू' लोक राहात होते. त्यांच्या पद्धतीचे खाणे आणि जेवण देणारी हॉटेल्सही बरीच दिसतील. यांचा मुख्य भर पोर्क डिशेस असतो.
फिरणे, मडिकेरीतील भटकंती :
दूर दूरच्या होम स्टेमध्ये राहाणारे (बेंगळुरूहून येणारे) आपल्या कारनेच येतात त्यामुळे फिरण्याचा प्रश्न नसतो. कार, बाईक रेंटल मिळतातच. मुंबई पुण्याकडून येणारे मराठी लोक बरेच दिसले. ते टॅक्सी भाड्याने घेऊन फिरतात. आम्ही एसटीनेच फिरतो. आणि ती वाहन व्यवस्था तिकडे फारच चांगली आहे. बसेस,बस डेपो, आणि त्यातील कॅन्टिनस स्वच्छ आहेत. भरपूर बसेस असतात. मडिकेरी भाग संपूर्ण डोंगराळ आहे. सलग शंभर दोनशे मिटर्सचा सरळ सपाट रस्ता सापडणार नाही. ( चिक्कमंगळुरूत तसे नाही.खूप छान शहर आणि बाजाराचे रस्ते दिसतात.) सतत वळणावळणाचे चढउताराचे घाट आहेत.
सकाळी तलकावेरी , भागमंडला बसने जाऊन पाहून आलो. पावसाळ्यात इथे जाणे योग्य. आता पाणी नव्हते. ( कन्नडा भाषेत 'तले' म्हणजे माथा) भागमंडला येथे भगंडेश्वराचे देऊळ आहे आणि दोन नद्यांचा संगम आहे.
आम्ही शहरातीलच फोर्ट, ओंकारेश्वर आणि राजाज सीट पायी फिरत पाहिले. राजाज सीट ही छोटीशी बाग सर्वात चांगली जागा आहे. फुले भरपूर. शिवाय रोपवे आणि रॉकेट झोपाळा तरुणांना नक्की आवडेल. छोटी टॉय ट्रेन बंद होती. सकाळ संध्याकाळी वेळ घालवायला उत्तम.
इतर माहिती :
वर दिलेल्या साईटवर चांगली माहिती दिलेली आहे. गाईडची गरज नाही. 'कॉफी इस्टेट टुअर' हवी का म्हणून कुणी विचारतात. त्यात बाग आणि मसाल्याची झाडे दाखवतात. आपण प्रवास करतानाच वाटेत दोन्ही बाजूस रबर, कॉफी,वेलदोडे, नारळ, ताड, सुपारी, फणस, यांची गच्च झाडी दिसतच राहाते. मडिकेरी हे कोदावू लोकांचे वसतीस्थान. ब्रिटिशांनी कूर्ग नाव ठेवले होते त्याला आता कोडगू म्हणतात. मरकेरा या नावाचे मडिकेरी झाले आहे. हॉकी खेळाचे बरेच खेळाडू इथले असत. सैन्यात जाणारे लोकही फार असत. ती माहिती इतरत्र मिळेलच. चार दिवस रेंगाळण्यासाठी मडिकेरी छान आहे.
मनोरंजन करण्यास भरपूर वाव आहे, फक्त वेळ आणि पैसे हवेत.
फोटो १
राजाज सीट जाण्याचा मार्ग रूट
फोटो २
तलकावेरीकडे ,४३ किमी
फोटो ३
मसाल्याची दुकाने
फोटो ४
ओंकारेश्वर वरून
फोटो ५
ओंकारेश्वर तलाव.
फोटो ६
राजाज सीट. इथे राजा बसून सूर्यास्त पाहात असे.
फोटो ७
राजाज सीट बागेतून दिसणारे दृष्य.
फोटो ८
वेलीची कमान, राजाज सीट बाग.
फोटो ९
कोटे महागणपती मंदिर, मडिकेरी किल्ला.
फोटो १०
मडिकेरी किल्ल्यातील राजाचा महाल. रंगकमामुळे आतून पाहता आला नाही. खूप मोठा आहे.
फोटो ११
मडिकेरी फोर्ट मधील दोन हत्ती पुतळे.
फोटो १२
किल्ल्याच्या तटबंदीवरून दिसणारा मडिकेरी शहराचा भाग.
फोटो १३
तलकावेरी प्रवेशद्वार. मोठी वाहने, बसेस इथे थांबतात. येथून फक्त पाच मिनिटांवर कावेरी उगम मंदिर आहे. लहान वाहने अगदी पुढे जाऊ शकतात.
फोटो १४
प्रवेशद्वार, मडिकेरी फोर्ट.
फोटो १५
माहिती पाटी.
फोटो १६
या वेलीची फुले मडिकेरीमध्ये जागोजागी दिसतात.
फोटो १७
बेगम बहार नावाची झुडपे राजाज सीट बागेची शोभा वाढवतात.
फोटो १८
हत्ती पुतळा, राजाज सीट पार्क.
फोटो १९
फक्त दोन फुटी उंचीचे कॉफीचे झाड, फुलांचा बहर. पोस्ट ऑफिसच्या आवारात दिसले
फोटो २०
उडुपी कृष्ण मंदिर आवारातील विद्यावरिधिनी तीर्थ गेस्ट हाऊस इमारतीच्या रुममधून दिसणारे दृष्य. समोरच्या रस्त्याला कार स्ट्रीट म्हणतात. येथे कृष्णाची एक मूर्ती रोज वाजत गाजत फिरवतात.कौलारू मंदिर चंद्रमौलिश्वराचे. मागचा घुमट रथाचा आहे. गोपूर कृष्ण मंदिराचे आहे.
उडुपी श्रीकृष्ण मंदिराच्या आवारात रथमार्गावर संध्याकाळी श्री कृष्णाची मिरवणूक निघते. Video link https://youtu.be/xDY-hEua0DI ____________________________________
In reply to मी पयला!! by राजेंद्र मेहेंदळे
In reply to मस्त एकदम. फोटो आणि नेमके आणि by प्रचेतस
In reply to माझा बेंगलोरच्या आसपास स्वतः, by कांदा लिंबू
In reply to माझा बेंगलोरच्या आसपास स्वतः, by कांदा लिंबू
तीन-चार दिवस फिरण्याचा प्लॅन आहे.
मैसूर कूर्ग मेंगलोर मुर्डेश्वरमाझ्या मते ३-४ दिवसात ही चार ठिकाणे म्हणजे धावपळ होईल.... कारण तुमच्या सोबत कुटूंब आहे... त्यापेक्षा आता २ च ठिकाणे फिरा, पुढच्या वेळी उरलेली २ .. या मुळं व्यवस्थित वेळ देऊन बघता हिंडता येईल. फार धावपळ आणि काटेकोर वेळापत्रक यामुळं सहलीचा नीट आनंद घेता येत नाही !
In reply to माझा बेंगलोरच्या आसपास स्वतः, by कांदा लिंबू
In reply to माझा बेंगलोरच्या आसपास स्वतः, by कांदा लिंबू
माझा बेंगलोरच्या आसपास स्वतः, पत्नी, दोन अपत्ये असं तीन-चार दिवस फिरण्याचा प्लॅन आहेबंगळूर हून २५ मे शनिवारी सकाळी निघायचे आहे चार दिवस हातात आहेत २९ मे पर्यंत हैदराबादला यायचं आहे.
In reply to अर्धवट लिहिल्याबद्दल क्षमस्व _/\_ by कांदा लिंबू
In reply to ' Not in office ' channel चे by कंजूस
' Not in office ' channel चे विडिओ पाहा.सुरेख चॅनेल आहे.. खुप उपयोगी माहिती आहे. माहिती साठी धन्यवाद ! तुमच्या वाचनाला आणि बहुश्रुत ब्राउझिंगला मानलं पाहिजे. या बाबतीत कंजूस जी रॉक्स !
In reply to सुरेख by चौथा कोनाडा
In reply to अरे वा. छान भटकंती करत आहात. by चित्रगुप्त
In reply to प्रवास - एकटाच करतो किंवा by कंजूस
त्यात ऐनवेळी चर्चा किंवा फाटे फोडलेले मला आवडत नाहीत.
In reply to प्रवास - एकटाच करतो किंवा by कंजूस
In reply to एकट्याने फिरणे सर्वात उत्तम. by चित्रगुप्त
ते वाळलेले दोडके स्नान करताना अंग चोळायला छान असतात.दोडके की घोसाळी ? (गिलके)
In reply to ते वाळलेले दोडके स्नान करताना by गवि
In reply to एकट्याने फिरणे सर्वात उत्तम. by चित्रगुप्त
In reply to अगदी आपलीच आवडणारा मित्र आणि by कंजूस
तिकडे घेऊन गेला तंबू, आणि लावला कुठेही रानात डोंगरात असं करू देत नाहीत. परवानग्या लागतात आणि ठराविक नेमलेल्या जागीच ते लावावे लागतात.-- ते चांगलेच आहे. कारण अमेरिकेत अस्वले, लांडगे वगैरे वन्य प्राणी असतात, त्यापासून धोका असतो. जंगले खरोखर घनदाट असतात. कँपिंगच्या जागा अगदी जंगलात असतात, तिथे संडास-बाथरूम, हँडपंप, पिण्याचे पाणी, लाकडी बाकडी, ग्रिल, नकाशे, वगैरे सोयी असतात त्यामुळे अगदी लहान मुलांना सुद्धा नेता येते आणि त्यांना बालपणापासूनच जंगलात फिरणे, रहाणे, मासेमारी, शिकार, नावा वल्हवत नदी-सरोवरातून फिरणे वगैरेंची गोडी लावता येते. रात्री मोठी शेकोटी पेटवून त्याभोवती बसून गरमागरम अन्न, चहा-कॉफी वगैरे घेत गप्पा, भेंड्या लावणे वगैरेतून कौटुंबिक आनंद घेता येतो. रात्री पायवाटेने फिरताही येते. आम्ही सहकुटुंब असे कँपिंग करत असतो, अद्भुत अनुभव असतो. मात्र अशा ठिकाणी एकट्याने जाणे मला शक्य नाही आणि योग्यही नाही, कारण काही संकट आले, तर मला तिथे काहीही करता येणार नाही. -- 'परवानग्या' म्हणजे फक्त ऑनलाईन बुकिंग करावे लागते. जागेचे भाडे अगदी कमी असते. धबधबे, अरण्य, सरोवरे, डोंगर-दर्या वगैरे फिरणे त्यामुळे सर्वांना शक्य होते. रात्री जेवणानंतर अन्नाचा एक कणही जमिनीवर पडलेला नसेल याची खबरदारी घ्यावी लागते, कारण अन्नाच्या वासाने अस्वले येतात. मोठी कचरापेटी खूप वजनदार लोखंडाची असते, ती अस्वलांना उघडता येणार नाही, अशी रचना असते, त्यात सगळे खरकटे, प्लेटा वगैरे टाकायचे. एक तंबू तिथे सुरक्षा-कर्मचार्यांचाही असतो - (काही संकट आले तर जोरजोरात शिट्या वाजवायच्या म्हणजे ते मदतीला येतात, असे सगळे शिस्तशीर काम असते) .-- सगळे तंबू लांब लांब असतात. एकमेकांचा आवाज पोचणार नाही इतके लांब. तंबूखेरीज घनदाट जंगलात लाकडी केबिना पण आरक्षित करून रहाता येते. -- अमेरिकेत जाण्याचा खरा फायदा शहरांपेक्षा अश्या जागी जाण्यात असतो.
In reply to अगदी आपलीच आवडणारा मित्र आणि by कंजूस
मी पयला!!