यावेळी काही तू भावला नाहीस. . . दरवेळी आगोशमे घेण्यासाठी रुंद हात पसरुन बोलावणारा राकट सगा जणु विरक्त वाटला, की माझचं मन खट्टू असल्यानं लांबच राहीलास रे. . इतका कोरडेपणे वागलास जसं की सोपस्कारापुरतं तळव्यांना गुदगुल्या करत वाहुन जाणार्‍या वाळूशीच फक्त तुझी बांधिलकी. बोटांच्या बेचक्यातुन अलगद झिरपुन जाताना मागमूसही राखत नाही काही क्षणापुर्वीच्या आर्द्र आलिंगनाचा! हे असे वाहते राहण्याचा काळ सरुन गेला अन् सदा सोबतीचे हक्काचे इमले साकारल्याचा फुकाच म्हणावा असा विश्वासही वाटायला लागतो तोच पुन्हा सगळं निसटुन जातय असं वाटत. मनाच्या आवर्ति हिंदोळ्यात गुंतलेला मी तुझ्यापाशी देखिल मोकळा होवु शकलो नाही. एकटेपणाची अशीही किंमत मोजावी लागते याची कितीही जाणिव असली तरी प्रत्यक्ष भोगताना खरंच जड जातयं सगळ. . मन ही एक अशी गोष्ट आहे जी हाती धरता येत नाही, आवरता आवरत नाही आणि दुर्लक्ष करून बाजूला ठेवावी म्हणलं तेही करता येत नाही! मनमुराद प्रेम करावं आणि मनसोक्त आयुष्य जगावं एवढं सोप्प मानलं होतं सारं काही. पण सारं सहज सोपं होईल, असं ललाट कुठं? आधीच कोरड्या स्वभावात बेटासारखी राखलेली नाती दुरावतील का अशी एक परिस्थिती निर्माण होते आणि आयुष्यात ओढाताण सुरू होते. ह्या ओढाताणीत निर्माण. होणाऱ्या गाठी अलगदपणे सोडवण्याचा समजूतदारपणा राखताना वाढत जाणारा रखरखीत कोरडेपणा अक्षरशः डाचतोय रे.