सखे...

तू माहेरच्या वाटेवरून जात असताना तुझ्या मनाच्या फुलदाणीत फुलारल्यात माहेरच्या कित्येक आठवणी अन् तू अनुभवली सुखाची शिरशिरी. रानाच्या रानवाटेवरील गाठाळलेल्या चिंचेच्या झाडाची तू अंगावर पांघरूण घेतलेली गारगर्द सावली. नितळशार पाण्यात स्व:चं न्याहळलेलं सावळं प्रतिबिंब. उन सावलीचा मनमोहक खेळ. शेवाळल्या गवताळ दगडधोंडयातून वाहणारं पाटाचं काळंभोर पाणी. माहेरच्या गाव शिवारातील सुखदुःखाच्या आठवणींचे थांबे. डोळ्यांच्या लेणीत कायम कोरल्या गेलेला माहेरचा भोवताल... सखे... आज तुझ्या अंत:करणाला स्पर्शून गेली जुन्या आठवांची कचांग लाली... बघ ना किती खुलून दिसतो तुझा चेहरा अन् तुझ्या चेहऱ्यावरील प्रसन्न झळाळी...