वाट्या..

खास गविटच >> गवि टच ? आम्हाला तर हे ग्रेसटच वाटले. गविसर तुम्ही जिंकलेला आहात _/\_ आम्हाला असे वाटते की - कवी जुन्या नाजुक गुलाबी आठवणींना वाट्यांची उपमा देत असावा. सगळेच योग जुळुन येत नाहीत , बरीचशी गणिते चुकतात, उरतात फक्त काही खाडाखोडी , आणि मग गिळवतही नाही अन फेकवतही नाही असे जे कवी म्हणतो तशी अवस्था होऊन बसते. तिला आयुष्यात आणताही येत नाही , आणि आयुष्यातुन विसरताही येत नाही. त्या एका नेमक्या क्षणाला , ऑपॉर्च्युन मोमेंट्ला, स्पष्ट बोलायला हवं , अन नाही बोललो तर मग का बोललो नाही ही चरफड मनाच्या फ्रीझ मध्ये वाट्यात भरुन ठेवायला लागते. आणि मग एका मागुन एक मनाच्या फ्रीझ मध्ये अशा वाट्यांची गर्दी जमायला लागते, कधीतरी परत संधी आली तर बोलु ही भाबडी आशा मन काही सोडायला तयार होत नाही, ती मात्र तिच्या विश्वात कधीचीच पुढे निघुन गेली असते , उरलेलं असतं ते आपल्या मनात, आपल्या आठवणींच्या वाट्यांमधले जुनेपुराणे मोहाचे धागे. कधी कधी त्या आठवणींनाही वाटत असेल की हे सगळं फेकुन द्यावं , सगळ्या वाट्या रिकाम्या कराव्यात , पण फेकुन द्यायला म्हणुन एखादी आठवण बाहेर काढली की कुठेतरी परत आशेचे घुमारे फुटतात, कोणा मित्राच्या लग्नात दुरवरुन कोणीतरी जाणीवपुर्वक टाळल्याचा अभिनय करत रहातं किंव्वा कदाचित अचानक मेसेज येतो - कसा आहेस , किंव्वा अचानक स्टेटस अपडेट पाहिला जातो , किंव्वा काहीच नाही तर अचानक फेसबुक दशकांपुर्वीची कोणतीतरी सुगंधी आठवण मेमरीज मधुन बाहेर काढुन दाखवंत . धरावं म्हणलं तर ते आता अशक्य असतं अन सोडावं म्हणलं तरी सुटत नाही . नक्की कोणी कोणाला धरुन ठेवलं आहे देव जाणे ... आपण आठवणींना की आठवणींनी आपल्याला ! आणि मग परत आपण ती वाटी मनाच्या फ्रीज मध्ये कोपर्‍यात सरकवुन बसतो... षंढपणाने खंत करत ... न केलेल्या धाडसाच्या पश्चातापात .... "एकदातरी विचारयला हवं होतंस , का नाही विचारलंस ?" हा निरुत्तर करुन जाणारा तिचा प्रश्न कर्कष आवाजात मनात घुमत रहातो ... ... जो ग़म-ए-हबीब से दूर थे वो ख़ुद अपनी आग में जल गए जो ग़म-ए-हबीब को पा गए वो ग़मों से हँस के निकल गए। - असो . चालायचेच .

<<वडील गेल्यानंतर हे असं महत्वाचं म्हणून जपलेलं कसं एका क्षणात कवडी मोल होतं ते कळलंय.>> १००% अगदी हेच मलाही वाटलेलं वडील गेल्यावर

ओशट म्हणजे तुपकट थर, तेलकट थर असलेली, स्निग्ध वस्तू (पण अप्रिय, खरकटा अशा अर्थाने)