भाग-१ विकांताला मस्त ट्रेक झाला होता. दमलो होतो आणि घरी जायची ओढ लागली होती. पळस्पे फाट्यावर एस टी बसची वाट बघत उभा होतो. हा शेवटचा टप्पा नेहमीच कंटाळवाणा असतो. तेव्हढ्यात एक आजीबाई बोरे टोपलीत घेऊन विकताना दिसली. तोंडाला चाळा म्हणून तिच्याकडून थोडी बोरे विकत घेतली आणि वीसची नोट आजीबाईला दिली.तेव्हढ्यात माझी बस येताना दिसली म्हणून सॅक सावरत पळालो. आजीबाई पाठीमागे ओरडत होती, "बाळा ,सुट्टे पैसे घे रे" पण बसमध्ये जागा पकडायच्या नादात ५ रुपयाचा विचार कोण करतो? खिडकीत बसायला जागा मिळाली. बस सुरु झाली आणि खिडकीतून सहज मागे वळून पाहिले. झाडाखाली आजीबाई डोळयांवर हात धरून दूर जाणाऱ्या बसकडे हताशपणे बघत उभी होती. ========================= भाग-२ काही दिवसांनी पुन्हा पळस्पे फाट्यावर बसची वाट बघत उभा होतो, तोच आजीबाईने मला हुडकले आणि ५ रुपये दिले "बाळा , किती शोधला रे तुला?हे ५ रुपये राहिले होते बघ त्यादिशी माझ्याकडे " मी अवाक "आजीबाई, आग राहिले तर राहू दे, ५ रुपयेच तर आहेत." आजीबाई म्हणे "अरे, हिशोब चोख पायजे. त्या ५ रुपयांसाठी कुठे पुन्हा जल्म घेऊ आणि तुलाही घ्यायला लावू?" तरीही मी चिकाटीने "आजीबाई, एखाद्या भिकाऱ्याला द्यायचे मग, तो ही खुश आणि तुलाही पुण्य मिळाले असते?" आजीबाई माझ्या वरताण"आरं, तुझ्या पैक्यावर मी पुण्य कमावू म्हंतोस?" मग ३ लोकांना जल्म घ्यावा लागला असता, तुला मला नी त्या भिकाऱ्याला." न बोलता आजीबाईच्या पाया पडलो.