आपला तो संस्कार, त्यांचा तो उर्मटपणा!

अशा अनुभवाशी नक्कीच चांगली परिचित आहे. आमच्याकडे असे प्रयोग मराठी शिकण्याकरता होतात, अ आ पासून वृत्तपत्रातील काही ठळक शब्द वाचण्यापर्यंत गेलेली गाडी आता फक्त स्वतःचे नाव वाचता येते इथवर आहे.. दिलेला प्रत्येक उपदेश, प्रत्येक वाक्य अंगावर उलटे कसे येते याचा पदोपदी अनुभव ही एक मस्त गोष्ट असते. सगळ्यांसमोर फजिती झाली तरी सुद्धा.. असे आणखी अनुभव येऊ द्या. - सोनाली

अनुभवांतून जातोय रे... माझ्या लेकाची (वय जवळपास चार वर्षे) खेळण्यातली तलवार पाच-सहा महिन्यांपूर्वी माझ्याकडून चुकून मोडली होती. आज काहीतरी बोलताना त्या तलवारीचा विषय निघाला.. लेक म्हणाला, "ती तलवार तर मोडली.... तुझ्याकडून !" त्याला म्हटलं, "अरे, चुकून मोडली ती... मी मुद्दाम मोडली नव्हती." तर हा मला शांतपणे म्हणाला, 'दॅट्स ओके बाबा... ऍक्सिडंट्स हॅपन !" :) (अवांतरः नंतर समजलं की हे मिकी माऊसने शिकवलंय !)

मुलांकडुन शिकण्यासारख खुप काही असत. आनंद घारे सर एके ठिकाणी म्हणतात "थट्टा, मस्करी, किडिंग वगैरे करणे हा माणसाचा नैसर्गिक स्वभाव आहे. अगदी एक शब्द सुद्धा बोलू न शकणारे मूलसुद्धा आपल्याला खिजवते आणि आपण बुद्दू बनलेले पाहून मिश्किलपणाने हसते हे मी पाहिले आहे. मग आपण सुद्धा त्याला 'बदमाश', 'डँबिस', 'शैतान' वगैरे उपाध्या कौतुकाने देतो..." ते अगदी पटते. मुले त्यांना नको असलेली गोष्ट टाळण्यासाठी / हवी असलेली गोष्ट मिळवण्यासाठी छान छान क्लुप्त्या करतात.गोड गोड बोलुन आपल्याला घोळवतात.भुभुच पिल्लु घरात आणण्यासाठी गोड बोलताना आर्जव, लाघवीपणा,मिष्किलपणा इत्यादी सर्व भावनिक प्यादी वापरुन बुद्धीबळ खेळतात.

कधीतरी हेच आम्ही तिला ऐकवलेलं असतं. एखाद्या कामात असताना गोष्ट सांगण्यासाठी किंवा खेळण्यासाठी ती हट्टाला पेटल्यावर आम्ही तिला हेच वाक्‍य सुनावलेलं असतं. ते बरोब्बर लक्षात ठेवून त्याची सव्याज परतफेड ती आम्हाला अशा प्रसंगी करते.

जीवनातही असे टोमणे /कुजकटपणा/ खिल्लि ऐकावे /द्यावे लागतात पण त्यातुन आपण शिकत असतो. आपले तेच खर, आपल तेच योग्य या विचारसरणीतुन बाहेर पडायला भाग पाडतात. आपली ती स्ट्रॅटीजी इतरांची ती लबाडी आपला तो बाब्या इतरांच ते कार्ट आपला तो सहभाग इतरांची ती लुडबुड आपली ती प्रकृती इतरांची ती विकृती अशा अनेक मालिकांचे विचार आत्मपरिक्षण करण्यास भाग पाडतात. प्रकाश घाटपांडे आमच्या अनुदिनीत जरुर डोकवा.

अभिजित, लेख आणि लेक भारीच आहेत. :) अदितीसारखेच म्हणते. स्वाती

भेटायचंय एकदा. ग्राफिटी लिहून आम्हाला कोड्यात टाकणाऱ्या अभिजितला गप्प करते म्हणजे काय? बापसे बेटी सवाईच!!! छान लिहिलंस.

लेख, लेक दोन्हि आवडले अदितीसारखेच म्हणतो ऋषिकेश

अभिजितदाला त्याचे बालपण डोळ्यासमोर येत असेल ;) मस्त लेखन. संस्कारी उर्मट ©º°¨¨°º© परा ©º°¨¨°º© फिटावीत जरा तरी जगण्याची देणी, एक तरी ओळ अशी लिहावी शहाणी... आमचे राज्य