Skip to main content

पथ्य

लेखक केशवसुमार यांनी गुरुवार, 21/02/2008 04:33 या दिवशी प्रकाशित केले.

आमची प्रेरणा मिलिंद फणसेंची सुरेख कविता नेपथ्य

का शेवटी माकड पिणार्‍याचे होते ?
माझेच नव्हे, हे ज्याचे त्याचे होते !

चालता लुडकतो इकडे तिकडे पडतो
हे असेच नेहमी बेवड्यांचे होते

लागली वळाया नजर सारखी माझी
हे लक्षण रे थोडी चढल्याचे होते

तू चषक कशाला दिलास हातामध्ये ?
मज दिसू लागले चित्र उद्याचे होते

सोडता सुटेना मदिरा माझ्याच्याने
मज खरे प्रलोभन मदिराक्ष्यांचे होते

जर ताड, माड अन् मोह असे देशीही
मग कशास अवडंबर द्राक्ष्यांचे होते ?

वेगळी न "केश्या" दारू आणि दवाई
जे काय फरक ते त्या पथ्याचे होते

लेखनविषय:

वाचने 5372
प्रतिक्रिया 9

प्रतिक्रिया

जर ताड, माड अन् मोह असे देशीही
मग कशास अवडंबर द्राक्ष्यांचे होते ?

वेगळी न "केश्या" दारू आणि दवाई
जे काय फरक ते त्या पथ्याचे होते

मस्त!!!!
कधीकधी मी मूळ कविता न वाचता तुमच्या विडंबनांचा आस्वाद घेतो, पण या बाबतीत मुळातली कविता वाचून विडंबन खूपच अधिक आवडले!


अजुन मुळ कविता वाचली नाहि आहे. पण ही रचना आवडली :).. आता मुळ कविता वाचतो :)

-ऋषिकेश


आपल्या विडंबनांचा पुस्तकरुपी संग्रह काढण्याचे जरा सिरियसली घ्यावे!


वेगळी न "केश्या" दारू आणि दवाई
जे काय फरक ते त्या पथ्याचे होते

खूप आवडल्या ह्या ओळी...मस्त विडंबन..


जर ताड, माड अन् मोह असे देशीही
मग कशास अवडंबर द्राक्ष्यांचे होते ?

क्या बात है...!

तात्या.

--
मी जेव्हा दारुच्या दुष्परिणामाबद्दल वाचलं तेव्हा मी वाचणं सोडून दिलं! :)


फारच छान!

दारुचे दुष्परिणाम ह्यावरची एक ग्राफिती - "दारूने माणूस हळूहळू मरतो - असू दे, इथे घाई कोणाला आहे?"

चतुरंग


जर ताड, माड अन् मोह असे देशीही
मग कशास अवडंबर द्राक्ष्यांचे होते ?

वेगळी न "केश्या" दारू आणि दवाई
जे काय फरक ते त्या पथ्याचे होते

वा वा .. मस्त ! मजा आली..
--लिखाळ.

'शुद्धलेखन' आणि 'शुद्ध लेखन' यांवरील चर्चा वाचून आमची पार भंबेरी उडाली आहे.