सुरेख कविता.
मधु म्हणूनी विष प्यायली, सर्पमाला ती ल्यायली
कृष्णप्रेमा चिंब नाहली, ती अभिसारिणी होती..
मस्तच.. :)
आपला मराठमोळा.
कोणत्याही गोष्टीचा ताप येईपर्यंत ठीक असते, पण तिचा कर्करोग होऊ देऊ नये!!
समर्पण भावनेचं दुसरं नावच !
>> नीज तयाची, स्वप्न तयाचे, कृष्णभक्तीची ती परिसीमा
नीलवर्णी, श्यामवर्णी, ती घन:श्याम स्वरूपिणी होती..
नंदकंदा, रे मुकुंदा, ती तव भक्त शिरोमणी होती,
वरली ना कधी, तरी मानसी, ती तव अर्धांगिनी होती..
>>
या ओळी विशेष आवड्ल्या प्राजु
---------------------------
माझा ब्लॉगः
http://atakmatak.blogspot.com
सुरेख !!!
ज ब रा !
मला खरं तर मीराचे खुप नवल वाटतं जेव्हा जेव्हा मी तिच्या बद्दल वाचतो, एवढं प्रेम कोणी कोणावर कसे करु शकते हेच मला समजत नाही !
थोडेसं नवीन !
प्राजु,धन्य झालो ही कविता वाचून. तुझे कसे आणि किती आभार मानू हेच कळत नाही. प्रत्यक्ष श्रीकृष्णानेच जणू तुझ्या मीरेच्या हाताने लिहून घेतली असावी इतकी सुंदर आहे. दंडवत तुला.
प्राजुताई,
कविता छान लिहिली आहे.
पण गेय वाटत नाही, काही शब्दांना थोडे कंगोरे वाटतात.
चितोडगड पाहिला तेंव्हा मनापासून वाटले की एवढे सर्व जीवन कृष्णावर ओवाळून टाकणार्या मीरेला एकदा तरी कृष्ण भेटला असेल का ? या निव्वळ विचारानेच जीव कासावीस झाला.
हर शख्सको अपना बनाके देख लिया
मिलेंगे ना किसीसे ये दिलमें ठानी है|
अप्रतीम
मीरा म्हणजे
स्सही !
सुरेख..
सुरेख!
छानच ....
मस्त
छान
सुरेख !!! ज ब
वा कृष्ण-मीरामय काव्य!
खुप छान!
अप्रतिम...
सुंदर
आवडली
अप्रतिम!
छान!
धन्य झालो!
सुरेख !
सुरेख..
सुंदर
सगळी
सुंदर
उत्तम
सहमत !
छान
मस्त
वरील