ह्या मुद्यांचे खंडन करणे फारच म्हणजे फारच सोपे आहे. > सुबत्ता नव्हती त्यावेळी लायबरीतून पुस्तके घेऊन समाज वाचत होताच की ! १९४७ साली ज्या काळी भारत पूर्णपणे दळिद्री होता त्याकाळी फक्त १२% लोक साक्षर होते. कोण लायब्ररीत जाऊन पुस्तके घेत होता ? आज काल मोबाईल मुळे कुठलेही पुस्तक घरबसल्या वाचणे शक्य झालेच आहे पण सुमारे ८०% जनता वाचण्यास सक्षम झाली आहे. से सर्व अर्थी सुबत्तेने शक्य झाले आहे. > १९६० साली पोपट पाळणारे होतेच की भारतांतील वन्यजीवांची संख्या १८५० ते १९५० दरम्यान झपाट्याने कमी झाली. कायदे करून सुद्धा फरक पडला नाही. पण २००६ पासून २०२० पर्यंत बहुतेक वन्यजीवांचे संवर्धन होऊन त्यांची संख्या वाढली आहे. हे फक्त सुबत्तेने शक्य झाले आहे. मागील ५० वर्षांत सर्वप्रथम भारतातील फॉरेस्ट कव्हर वाढले आहे. हे सर्व सुबत्तेने शक्य झाले आहे. > वाचनाची आवड ,संगीताची आवड,, व्यायामाची आवड , पोहण्याची आवड , गप्पा मारण्याची आवड ,संशोधनाची आवड ,विचारमंथनाची आवड याचा सुबत्तेशी काही संबंध नाही पूर्णतः चुकीचा निष्कर्ष आहे. मोकळा वेळ असतो तेंव्हांच काव्य शास्त्र विनोद शक्य असतो. अर्थांत तुम्ही आम्ही कदाचित चांगल्या घरांतून असाल पण भारतातील बहुतेक जनता ५० वर्षे मागे निरक्षर होती. इथे कसली आवड जोपासण्याची सवड होतीच कुणाला ? भारतातील महिलांना विशेषतः कुठे वेळ होता ? वॉशिंग मशीन ह्या साध्या यंत्राने जगभर महिलांना वर्षाला कित्येक तास मोकळा वेळ निर्माण करून दिला आहे. हा व्हिडीओ पहा : https://www.ted.com/talks/hans_rosling_the_magic_washing_machine/transcript?language=en क्रीडा क्षेत्राचे उदाहरण घेतले तर मागील २० वर्षां भारतांत क्रीडाक्षेत्र बऱ्यापैकी वाढले आहे आणि भारत विविध स्पर्धांत नेत्रदीपक प्रगती करत आहे. ५० वर्षे मागे कुठे होती भारताची सायना नेहवाल ? पुरुषांचे सोडून द्या पण निव्व्ल स्त्री लेखिका असलेली पुस्तके, स्त्री निर्देशक असलेले चित्रपट, स्त्रियांनी निर्माण केलेली पेटंट्स, एकूण योगा स्टुडिओ (दर डोई), एकूण शास्त्रीय संगीताचे आणि नृत्याचे क्लासेस, ह्यांचे प्रमाण प्रचंड वाढले आहे. > उदबत्ती नव्हती त्यावेळीही माणसाला मरव्याचा सुगंध माहीत होता तुम्हाला ठाऊक असेल हो. १९४७ साली भारतातील किती लोकांनी साबण लावून अंघोळ केली असेल (वर्षाला एकदा) असे तुम्हाला वाटते ? १९७० साली आपले केस थोडे रखरखीत होतात म्हणून कुठल्या तरी गृहिणीला वाईट वाटले असेल, पण चांगले तेल घेण्याची तिची क्षमता नसेल किंवा शाम्पू तिने पहिला सुद्धा नसेल. त्यामुळे बिचारी मन मारून झोपी गेली असेल. > आणि बाकर वडी माहित नव्हती त्यावेळी हुरडाही १९४७ साली किती लोक रात्रीचे जेवण परवडत नाही म्हणून उपाशी पोटी झोपी गेले असतील आणि तेच प्रमाण २०२० मध्ये किती असेल ? > माझ्या ऑफिसात एक मुलगी होती ती थंडीच्या दिवसात तीस दिवसात तीस वेगवेगळे स्वेटर्स घालून येई ! याला मी हाव म्हणतो ! स्वेटर घालणे ही गरज आहे नैसर्गिक ! पण ... बाकी सारे म्हणजे हावच ! तुम्हीच दुसऱ्याला काय म्हणता ह्याला काहीही महत्व नाही. एका माणसाची हाव ती दुसऱ्याची गरज असते. आपल्याला सगळे कळत नाही आणि दुसऱ्याचे भले कश्यात आहे हे आपल्याला ठाऊक नाही अशी किमान विनम्रता आपल्या अंगी असावी. कारण ह्या गोष्टींत त्या व्यक्तीला आनंद मिळतो ते ती व्यक्ती आपल्या पैश्यांची घेतील तुम्ही त्याला हाव म्हणता म्हणून ती हाव होत नाही. काही लोक २ किलोमीटर गाडी चालवून जिम मध्ये जातात आणि मग ४ किलोमीटर ट्रेडमिलवर धावून पुन्हा २ किलोमीटर गाडी चालवून घरी येतात. दर दिवशी ४ किलोमीटर पाणी घेऊन चालणाऱ्या महिलेला ती हाव वाटेल तर कोलेस्ट्रॉल कंट्रोल करणाऱ्या माणसाची ती गरज आहे. मी लहान असताना आमच्या एका नातलगाकडे अशी नळ व्यवस्था होती जिथे काही नळांतून नेहमी गरम पाणी यायचे. मला ती हाव वाटत होती. आज असल्या नळांशिवाय माझे चालत नाही. त्यामुळे प्रेजुडीस कमी करा असाच सल्ला देईन.