(शीर्षक सुचत नाही)

आमची प्रेरणा मिलिंद फणसेंना शीर्षक न सुचलेली गझल.

लाटणे जरी मी तुझे चुकवले होते
दारावर अमुचे तोंड अपटले होते

साक्षीस ठेव हे दात दोन पडलेले
तू मुळात ज्यांना जरा हलवले होते

राहिल्यात मागे स्मृतिपोकळ्या आता
ते घाव मी जरी सर्व विसरले होते

'ते' दुरावल्याचे दुःख कराया हलके
मी मुखात नकली दात बसवले होते

लीलया चघळले कर्वे मी जीवनभर
ते ऊस सोलणे परी न जमले होते

भ्रम,"केश्या"ला विडंबन आवडल्याचा
रे खुळ्या, तुला हे लोक हासले होते !

लेखनविषय:	विडंबन

वाचने 4049

प्रतिक्रिया 5

प्रतिक्रिया

छान

स्वाती राजेश रविवार, 17/02/2008 16:32

केशवकुमार तुमच्या कवितेला(विडंबन) प्रतिसाद काय द्यायचा? इतक्या सुंदर कविता करता.
ही मस्त वाटली कारण असे दृश्य १० पैकी ९ घरात असते त्यामुळे वास्तव वाटले.:)))))
मस्त अशाच कविता येऊ देत. आम्ही वाचक आहोत तुमच्या कवितेचे.